Środa, 23 marca 2022 roku,

III tydzień Wielkiego Postu, Rok C

Dziecko wierzy swoim rodzicom, gdy mówią mu, że coś jest dobre, a coś jest złe. Istotą relacji międzyludzkich jest postawa wzajemnego zaufania. Wiara w Boga także zakłada wzajemne zaufanie. Bóg mówi, a człowiek ufa i przyjmuje Jego słowo.

W Starym Testamencie ważnym słowem Boga jest Dekalog. Możemy go porównać do rad kochającego ojca do swoich dzieci. Tym bardziej, że Dekalog został wypowiedziany po tym, jak Bóg wyzwolił Izraelitów z niewoli. Najpierw otrzymali oni wolność, a potem dostali drogowskazy, aby nie utracić tej wolności. Dlatego z taką mocą słyszymy dzisiaj Księdze Powtórzonego Prawa, gdy Mojżesz mówi: Słuchaj praw i nakazów, które uczę was wypełniać, abyście żyli i doszli do posiadania ziemi, którą wam daje Pan, Bóg waszych ojców (Pwt 4, 1).

Słowem, które Bóg kieruje do całej ludzkości, jest Jezus Chrystus. Zapewnia On w dzisiejszej Ewangelii, że nie przyszedł, aby znieść prawo, lecz je wypełnić. Nie przekreśla on wartości Dekalogu, lecz go jeszcze bardziej umacnia. Wypełnieniem prawa jest bowiem prawe życie. Tego oczekuje Jezus.

Aby móc prowadzić prawe życie potrzebujemy nawrócenia, ale nie do litery prawa, lecz do Boga. Nawrócenie to przyjęcie z wiarą i zaufaniem, że wskazania Boga, które nam zostawił są dla naszego dobra. Nawrócenie to przyjęcie tych wskazań z takim zaufaniem, jak dziecko przyjmuje wskazówki kochających rodziców. Nawrócenie to wreszcie życie zgodne z tym, co przyjęliśmy.

W jakim obszarze mojego życia, moich nawyków, sposobu działania potrzebuję nawrócenia dzisiaj?

autor: o. Paweł Drobot CSsR Misjonarz Prowincji Warszawskiej Redemptorystów, moderator Szkoły Nowej Ewangelizacji Sursum Corda, duszpasterz akademicki – Warszawa

źródło: