XVIII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Pwt 6, 4-13; Ps 18 (17), 2-3. 7. 47 i 51 (R.: 2); 2 Tm 1, 10b; Mt 17, 14-20

„Jeśli będziecie mieć wiarę jak ziarnko gorczycy, powiecie tej górze: przesuń się stąd tam!, a przesunie się. I nic niemożliwego nie będzie dla was”. Słowa te znane są bardzo dobrze wszystkim wierzącym. Jednak traktowane nieco pobłażliwie. Tak, jak traktuje się dzieci, które są przecież małe, niewiele wiedzą, niewiele rozumieją, są naiwne. Zwróćmy uwagę, że często tak traktujemy Jezusa mówiącego te słowa. Po prostu nie wierzymy, ujawnia się nasza niewiara, nasze niedowierzanie Bogu.

W kogo wierzysz? Czy w Jezusa pełnego mocy? Czy wierzysz, że Jezus uzdrawiał i nadal to czyni? Czy wierzysz, że Jezus wypędzał złe duchy i nadal to czyni? Czy wierzysz, że Jezus dokonuje rzeczy niemożliwych również teraz? Czy na pewno wierzysz?

Stanięcie w prawdzie przed Bogiem jest bardzo ważne. Jeśli ty przyznajesz się do tej prawdy i pokazujesz ją Bogu, On może coś z nią uczynić. Bóg wie, że nasza wiara jest maleńka. On wie, że nie masz sił, aby wierząc przenosić góry. On widzi twoją niemoc w dążeniu do dobra, czynieniu dobra. Zna bardzo dobrze każdego z nas. Każdą istotę ludzką, przenika na wskroś.

Dlaczego do nas kieruje słowa o wierze przesuwającej góry? Przecież zna ludzką słabość, nędzę i niemożność uczynienia czegokolwiek samemu? Dlatego, że to On jest tą mocą przesuwającą góry! To On ma moc uzdrawiania! To On włada duchami nieczystymi! To Bóg czyni wszystko! A od ciebie oczekuje pokory i uznania swojej słabości. Od ciebie oczekuje przyjęcia, że to On dokonywać będzie w twoim życiu tych cudów. Tego, że Jemu będzie oddana chwała za to, co czyni. Człowiek ma w swej słabości takie zapędy, by sobie przypisywać chwałę dobrych uczynków, znaków, cudów.