II Tydzień Adwentu, Rok C

Iz 40, 25-31; Ps 103 (102), 1-2. 3-4. 8 i 10 (R.: 1a); Mt 11, 28-30

Jezus zszedł na ziemię, przybrał postać ludzką, zjednoczył się z ludzkością, by tobie człowiecze pomóc w twoim trudzie kroczenia przez życie. Aby być przy z nami w chwilach szczególnie ciężkich. Rodzi się wśród nas, wśród ludzi, aby na własnym ciele, we własnej duszy doświadczyć bólu istnienia. Chcąc tym bardziej zjednoczyć się z tobą właśnie w cierpieniu. Tym zjednoczeniem wziąć na siebie wszelkie niedoskonałości twojej, ludzkiej natury.

„Przyjdźcie do mnie wszyscy”. To słowo „wszyscy” skierowane jest do całej ludzkości. Wszyscy, tzn. każdy. To znaczy każdy człowiek. Jezus mówi dalej: „wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście”. Te słowa skierowane są do człowieka. Od skażenia grzechem adamowym ludzkość obciążona jest tym grzechem. Jezus przychodzi, by nas od niego uwolnić i dać siły do ciągłej walki ze słabościami. Daje przy tym wskazówkę, jak żyć.