V Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

1 Krl 8, 22-23. 27-30; Ps 84 (83), 3-4. 5 i 10. 11 (R.: por. 2); Ps 111, 7b. 8a; Mk 7, 1-13

Człowiek, bowiem pierwotnie stworzony do bliskiej zażyłości z Bogiem, zerwał sam tę więź i teraz przez swą słabość jeszcze bardziej się oddalił. Bóg, który był bliskim człowiekowi, po grzechu pierworodnym spuścił zasłonę pomiędzy Nim, a człowiekiem. To jednak postępowanie człowieka było tego przyczyną. Człowiek nie mógł oglądać Czystego, Doskonałego, Świętego, bo jego skażona natura, jego biedne, słabe serce, zraniona dusza nie wytrzymałyby tej Świętości, Mocy, Potęgi. Bóg jednak nadal kierował życiem człowieka właśnie poprzez przykazania, swoje słowo.

Ta zatracona więź z Bogiem przez grzech oraz skażenie, niedoskonałość człowieka były przyczyną, iż nie potrafił on dochowywać wierności Bogu, błędnie interpretował pewne Jego nakazy. „Dokładał” własne, często w dobrej wierze, jednak po latach ich pojmowanie się wypaczało. Tracił coraz bardziej te bezpośrednie relacje, jakie miał z Bogiem, tę zażyłość. Bóg stawał się Kimś odległym, dalekim, groźnym, sprawującym władzę, dającym nakazy i zakazy, rozliczającym człowieka z ich wypełniania.