Rozważanie na 20.02.2016 PDF Drukuj Email
Wpisany przez Beata   
sobota, 20 lutego 2016 00:20

I Tydzień Wielkiego Postu, Rok C


Pwt 26, 16-19; Ps 119 (118), 1-2. 4-5. 7-8 (R.: por. 1); 2 Kor 6, 2b; Mt 5, 43-48



Jezus przyszedł po to, by to przykazanie ukazać nam w nowy sposób. On prosi, abyśmy na wzór Boga kochali miłością doskonałą. Miłością nieograniczającą się tylko do naszych bliskich, do tych, od których doświadczamy miłości. Wskazuje ją nam wszystkim. Sensem tego fragmentu Ewangelii nie jest miłość nieprzyjaciół. Sensem jest miłość ze względu na Boga. Mamy kochać wszystkich, nawet tych, od których zaznajemy zła, bo Bóg ich kocha. Oni są Jego dziećmi. Kochamy Boga i nie chcemy, aby od nas zaznawał smutku.

 

To ze względu na Boga, który jest doskonałą miłością i kocha wszystkich ludzi, my mamy czynić podobnie. Mamy dążyć do miłości we wszystkim, przy każdej okazji i w każdej sytuacji upatrywać tę możliwość doskonalenia się w miłowaniu coraz większym.

 

Ewangelia, którą głosi Jezus, jest Ewangelią Miłości. Miłości niepojętej, doskonałej, czystej. Miłości, jaką jest sam Bóg, którego trudno przecież pojąć, który jest tajemnicą, który jest nie do określenia, ujęcia w ramy, schematy i reguły. Człowiek próbuje stosować przymiotniki, daje porównania, używa przenośni. Jest to tylko próba zbliżenia się do Niego. Każdy z nas ma dążyć do naśladowania Boga w miłowaniu Jego stworzeń. Wyrazem miłości jest m.in. modlitwa za tych, których kochamy, jest czyn pełen miłości i miłosierdzia, jest uśmiech pełen życzliwości, jest przebaczenie, które uzdrawia jedną i drugą stronę. Zawsze, gdy mamy przed sobą człowieka, módlmy się, byśmy mogli spojrzeć na niego oczami Boga. Wtedy miłość podyktuje nam sposób okazania tej miłości.