Rozważanie na 3.11.2016 PDF Drukuj Email
Wpisany przez Beata   
środa, 02 listopada 2016 23:15

XXXI Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C


Flp 3, 3-8a; Ps 105 (104), 2-3. 4-5. 6-7 (R.: por. 3b); Mt 11, 28; Łk 15, 1-10

Trzy przypowieści łączą liczby: ginie jedna ze stu owiec; zagubiona została jedna z dziesięciu monet; duszę i majątek zmarnował jeden z dwóch braci. Trzy przypowieści łączy wspólna reakcja: radość z powodu odzyskania kogoś lub czegoś.
Jezus opowiada o pasterzu, który szuka zagubionej owcy, a po jej odnalezieniu cieszy się wraz z przyjaciółmi.

Faryzeusze odrzucają i potępiają poborców podatkowych oraz innych grzeszników, czyli tych, którzy przekraczają przepisy Prawa Mojżeszowego i tradycji judaistycznej.
Faryzeusze uważali pasterstwo za zawód nieczysty, mieliby więc problem z utożsamieniem się z bohaterem opowieści.
Chrystus, w przeciwieństwie do faryzeuszów, rozmawia z nimi, a nawet odwiedza ich domy i zasiada z nimi do posiłków. Po rozmowie z Jezusem grzesznicy odwracają się od dotychczasowego złego postępowania. A Bóg bierze ich w swoje ramiona i czyni swoimi dziećmi.

Podobnie jak przyjaciele pasterza cieszyli się, że odnalazł to, co zginęło, przyjaciele Boga cieszą się, gdy odzyskuje On to, co zginęło. Bóg szuka ludzi, którzy „choć poznali Boga, nie oddali Mu czci jako Bogu ani Mu nie dziękowali", którzy zamiast oddawać cześć Bogu, oddawali cześć stworzeniu; którzy czynili to, co dla Boga jest złem.

Podobnie jak cieszą się przyjaciółki i sąsiedzi kobiety, która znalazła zagubione monety, tak przyjaciele Boga cieszą się, gdy odzyskuje On to, co zginęło. Dziesięć zagubionych monet to wartość dziesięciu dniówek pracy, niekiedy to wartość wnoszonego posagu w ubogiej rodzinie. Kobieta mogła mieć nadzieję, że wymiatając podłogę miotłą usłyszy brzęk monety. „Kamienne posadzki ubogich domostw miały liczne szpary pomiędzy kamieniami; często wpadały do nich monety i fragmenty ceramiki. Współcześnie archeolodzy wykorzystują monety tkwiące w tych szparach kamiennych podłóg do datowania okresu, w jakim żyli zamieszkujący je ludzie.”

Przywódcy religijni nie są przyjaciółmi Boga, bo nie radują się razem z Jezusem i Jego uczniami z "odnalezienia, odszukania, ocalenia, ochrony, bezpieczeństwa i przebaczenia - czyli ze znalezienia zbawienia i Zbawiciela".

Uczniowie Jezusa są Jego przyjaciółmi i razem z Nim radują się z powodu powrotu do Boga grzeszników. Uczniowie wiedzą, że to Jezus wpływa na przemianę ludzi prowadzących niemoralne życie. Dziwią się opiniami przeciwników religijnych, bo wiedzą, że podczas posiłków Jezus przekazuje obecnym Boże orędzie.


Poprawiony: czwartek, 03 listopada 2016 00:23