Matka Boża z Lubasza PDF Drukuj Email
Wpisany przez Beata   
sobota, 22 marca 2014 15:05

Początki kultu Matki Bożej w Lubaszu wiążą się z objawieniem na Krasnej Górze. Jak głosi miejscowe podanie, Matka Boża ukazała się pewnemu leśnikowi i powiedziała mu, że wszyscy, którzy będą się w tym miejscu modlić, uzyskają łaski.

 

 

 

Pierwsza wzmianka o cudownym obrazie pochodzi z roku 1553, kiedy wywodzący się ze Stajkowa w Parafii lubaskiej cysters, o. Adam Ryskoniusz przekazał parafii wizerunek Matki Bożej z Dzieciątkiem.

 

 

 

Zgodnie z przekazem historycznym obraz pochodzi z Rzymu, ale nie udało się ustalić, w jaki sposób trafił do Lubasza ani kto jest jego twórcą.

 

 

 

Cudowny obraz Matki Boskiej, pochodzący z końca XVI wieku, namalowany jest farbami olejnymi na dwóch dębowych deskach o wymiarach 93,5 x 130, 5 cm i ma rzeźbioną srebrną ramę. Wzorowany jest na obrazie „Salus Populi Romani” (Wybawienie Ludu Rzymskiego) z Bazyliki Santa Maria Maggiore (Matki Boskiej Większej) w Rzymie, zwanej także Bazyliką Matki Boskiej Śnieżnej.

 

 

 

Obraz przedstawia Maryję piastującą na ręku Syna Bożego, a jednocześnie ukazującą Go, jako naszego Nauczyciela i Wychowawcę. Można przypuszczać, że historia obrazu ma jakiś związek z jezuitami, gdyż Jezus trzyma w lewej dłoni książeczkę z herbem jezuitów.

 

 

 

W roku 1609 konsekrowano drewniany kościół, a w jego głównym ołtarzu umieszczono obraz. W 1664 r. drewniany kościół spłonął, ale obraz w cudowny sposób ocalał. W 1750 r. rozpoczęto budowę obecnego kościoła, a w dniu 7 września 1761 r. obraz umieszczono w ołtarzu głównym, gdzie znajduje się do dziś. W II połowie XVIII wieku przyozdobiono go srebrną sukienką i koronami z półszlachetnych kamieni czeskich.

 

 

 

Dnia 23 listopada 1984 r. złodzieje sprofanowali świątynię, kradnąc cenne siedemnasto- i osiemnastowieczne wota oraz srebrną sukienkę z koronami z cudownego obrazu. Po tej kradzieży obraz poddano konserwacji i umieszczono na dawnym miejscu. Wtedy też wykonano nową rzeźbioną ramę.

 

 

W 2004 r. po Odpuście ponownie okradziono kościół z pozostałych wot, zabrano srebrny pacyfikał i dwa świeczniki siedmioramienne.

 

 

 

Obecnie obraz z wizerunkiem Matki Bożej przysłonięty jest drugim, późnobarokowym obrazem, przedstawiającym scenę Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny.

 

 

 

Dnia 3 września 2000 r. odbyła się w Lubaszu uroczystość koronacji cudownego obrazu koronami papieskimi. Korony poświęcił papież Jan Paweł II w dniu 13 czerwca 1999 r. w Warszawie na Placu Piłsudskiego, a koronacji dokonał Arcybiskup Metropolita Poznański Juliusz Paetz.

 

 

 

 

Symbol gwiazdy na obrazie

 

 

Gwiazda oznacza Maryję, albowiem Ona wśród gwiazd wybranych świeci najjaśniej, gdyż jest pełna łaski. Gwiazda poranna, Jutrzenka (jak śpiewamy w pieśni o podobnym tytule) poprzedza przyjście Chrystusa i wydaje Go na świat.

 

 

Hymn "Ave Maris Stella" (Witaj Gwiazdo Morza) określa Maryję, jako tę, która wskazuje drogę i niesie otuchę, świeci nad falami świata.

 

 

 

Gwiazda Morza to tytuł Matki Bożej, symbolizujący jej doskonałość, dzięki której jako wzór wskazuje drogę, budzi i podtrzymuje nadzieję ludzi zdążających do nadprzyrodzonego celu życia. Określenie to wiąże się, więc z teologiczną cnotą nadziei i jest symbolem Maryi, jako Orędowniczki, wspomagającej w trudnych okolicznościach życia doczesnego. Dlatego też często umieszcza się gwiazdę na ramieniu płaszcza lub nad czołem Maryi.

 

 

 

Poza tym gwiazda ma jeszcze inną symbolikę.

 

 

 

W starożytności, szczególnie w piśmie klinowym gwiazda jest znakiem Boga.

 

 

 

W Biblii gwiazdy są stworzeniami, które radośnie wypełniają rozkazy Stwórcy: "Gwiazdy radośnie świecą na swoich strażnicach. Wezwał je. Odpowiedziały: Jesteśmy. Z radością świecą swemu Stwórcy" (Ba 3, 34). W Księdze Psalmów napisane jest: "On liczbę gwiazd oznacza, wzywa je po imieniu" (Ps 147, 4). Psalm 148 natomiast wzywa, aby wszystkie gwiazdy chwaliły Pana. Blask gwiazd uważano za ozdobę nieba i źródło światła (Rdz 1, 17-18; Ps 136, 9)

 

 

 

Św. Piotr pisze w swoim liście: "Mamy jednak mocniejszą, prorocką mowę, a dobrze zrobicie, jeżeli będziecie przy niej trwali jak przy lampie, która świeci w ciemnym miejscu, aż dzień zaświta, a gwiazda poranna wzejdzie w waszych sercach" (2 P 1, 19) . Apokalipsa św. Jana nazywa Chrystusa gwiazdą świecącą, poranną (Ap 22, 16). W Liturgii Wielkiej Soboty w śpiewie Exultet słyszymy słowa: "Słońce (gwiazda poranna) nieznające zachodu; Jezus Chrystus Twój Syn Zmartwychwstały, który oświeca ludzkość swoim światłem".

 

 

 

Gwiazda to symbol Chrystusa, symbol mesjański.

 

 

 

Księga Daniela zawiera słowa: "Mądrzy będą świecić jak blask sklepienia, a ci, którzy nauczyli wielu sprawiedliwości, jak gwiazdy przez wieki i na zawsze" (Dn 12, 3). Zdanie to odnosi się, więc do sprawiedliwych, do nauczycieli Kościoła oraz do Maryi, która jest dla nas wzorem i świeci swoim przykładem.

 

 

 

 

Mając na uwadze to, co zostało powiedziane wcześniej o gwiazdach wzywanych przez Boga po imieniu i odpowiadających: "Jesteśmy", widać analogię do Maryi, która znana Bogu po imieniu, również na Jego wezwanie odpowiedziała: "Oto ja służebnica Pańska, niech mi sie stanie według Twego słowa".

 

 

 

 

 

 

 

źródło: www.sanktuariumlubasz.pl

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Poprawiony: sobota, 22 marca 2014 15:06