Budowę kościoła pod wezwaniem Ofiarowania Matki Bożej rozpoczął w roku 1759 przeor dominikanów o. Remigiusz Zahorowski. Wznosił go na wzór kościoła jezuickiego w Grodnie, zwanego później Fara. Konsekracja świątyni miała miejsce w roku 1785. Kościół wybudowano w stylu barokowym (barok dominikański), natomiast wystrój, ołtarze - mają ornamenty dekoracyjne rokokowe. Kościół jest trzynawowy, wzniesiony na planie krzyża łacińskiego z dwiema wieżami, z których zachodnia jest niższa, a wschodnia nadbudowana w początkach XX w.

Prezbiterium ma zwrócone w kierunku południowym. Przy sklepieniu biegnie na szeroko wystającym gzymsie galeria z poręczą drewnianą z toczonymi szczeblami. Pod prezbiterium i transeptem znajduje się krypta grobowa, w której spoczywają fundatorzy kościoła - Tyszkiewiczowie. Świątynia zbudowana jest z cegły na zaprawie wapiennej, pokryta blachą miedzianą. Długość kościoła wynosi 59 m, szerokość - w transepcie 31 m, wysokość do sklepienia 22 m, wyższa wieża ok. 50 m. Ogólna powierzchnia ścian, sklepień i filarów w środku kościoła wynosi 6500 m.

Obecnie kościół posiada 11 ołtarzy - wszystkie murowane. Przy przerabianiu kościoła na cerkiew wiele obrazów i rzeźb uległo zniszczeniu. W ołtarzach, na filarach i ścianach wisi wiele obrazów, z których pokaźna część pochodzi z czasów dominikańskich. Jednym z malarzy starych obrazów był Bazylianin supraski - Antoni Gruszecki z Poczajowa. Malarz ten został też zatrudniony przez króla Stanisława Augusta do dekoracji wnętrza nowego zamku w Grodnie. W kopule oraz na 14 płaszczyznach w nawie głównej i poprzecznej, są obrazy malowane na tynku, wykonane w 1980 r. przez artystę malarza Józefa Lotowskiego. Przedstawiają one sceny z życia Najświętszej Maryi Panny. Obraz w ołtarzu głównym przedstawia Ofiarowanie Matki Bożej. Dawniej wisiał tam łaskami słynący obraz MB Różanostockiej, a zasłaniano go tymże obrazem - Ofiarowania Matki Bożej. Między kolumnami na miejsce rzeźb usuniętych przez zaborcę w czasie kasaty klasztoru, jest 6 nowych figur przedstawiających doktorów Kościoła. Są to: (od strony zakrystii) św. Franciszek Salezy, św. Alfons Liguori, św. Tomasz z Akwinu, a po drugiej stronie: św. Augustyn, św. Grzegorz Wielki i św. Hieronim. W wyższej partii ołtarza jest płaskorzeźba Matki Bożej Wniebowziętej. W prezbiterium znajdują się dwie stare stalle, a z boku wiszą portrety fundatorów kościoła i klasztoru - Eufrozyny i Szczęsnego Tyszkiewiczów. Na prawo od oparza głównego wisi obraz Anioła Stróża a dalej obok drzwi do zakrystii, jest ołtarz Ukrzyżowania Pana Jezusa, u góry obraz św. Marii Magdaleny. Przy pierwszym filarze jest Cudowny Obraz Matki Bożej Różanostockiej.

Na zasłonie tego obrazu - kopia obrazu M.B. Różanostockiej pochodząca z XVIII wieku. U góry Matka Boża Różańcowa wręczająca św. Dominikowi różaniec. Naprzeciw - przy ambonie obraz Matki Bożej namalowany przez ucznia Jana Matejki - Stanisława Stankiewicza. Obok ołtarza MB Różanostockiej, na ścianie wisi obraz Matki Bożej Anielskiej częściowo przemalowany przez prawosławnych. Dawniej wisiał w górnej części ołtarza głównego. To przy tej ścianie znajdował się (dziś nieistniejący) ołtarz św. Jacka. Obok tamtego ołtarza byty drzwi na korytarz prowadzący do klasztoru dominikańskiego. Pyry drugim filarze ambona z obrazem św. Augustyna i ołtarz św. Jana Bosko, u góry obraz św. Franciszka Salezego - patrona Zgromadzenia Salezjańskiego. Naprzeciw jest obraz św. Andrzeja Boboli. Przy trzecim filarze ołtarz św. Teresy od Dzieciątka Jezus, u góry obraz św. Barbary. Naprzeciw wisi obraz św. Katarzyny ze Sieny. Przy czwartym filarze ołtarz św. Kazimierza Królewicza, u góry obraz św. Kingi. Naprzeciw obraz św. Mateusza Talbota. Na lewo od ołtarza głównego wisi obraz - wskrzeszenie Zegoty przez św. Jacka. Naprzeciw obraz św. Rodziny służący dawniej, jako zasłona cudownego Obrazu Matki Bożej Różanostockiej. Obok w kaplicy kończącej nawę boczną ołtarz św. Franciszka z Asyżu u góry obraz św. Józefa. Przy pierwszym filarze znajduje się ołtarz Serca Pana Jezusa, zasłaniany obrazem Przemienienia Pańskiego, u góry zaś obraz św. Stanisława Biskupa i Męczennika. Naprzeciw nad konfesjonałem wisi obraz Apostołów Piotra i Pawła. Obok ołtarza Serca Pana Jezusa, na ścianie bocznej transeptu wisi obraz Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych (dawniej znajdował się ten obraz w kaplicy szkolnej - dawna cerkiew zimowa). Niżej obrazu Wspomożycielki znajduje się obraz św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Przy tej ścianie znajdował się dawniej ołtarz Apostołów Piotra i Pawła (dziś nieistniejący). Przy drugim filarze ołtarz św. Antoniego z Padwy, u góry obraz św. Judy Tadeusza. Naprzeciw obraz św. Jacka. Z boku ołtarza św. Antoniego wisi obraz Matki Bożej Ostrobramskiej patronki Archidiecezji Białostockiej. Przy trzecim filarze ołtarz Miłosierdzia Bożego, u góry Obnażenie Pana Jezusa z szat. Naprzeciw wisi obraz św. Dominika. Przy czwartym filarze ołtarz św. Józefa, u góry obraz św. Wojciecha. Naprzeciw znajduje się obraz św. Dominika Savio - wychowanka św. Jana Bosko.

Kościół zbudowany przez Dominikanów w latach 1759 - 1785 byt w ich ręku do 1846 roku. Później w posiadani księży diecezjalnych. Od 1866 do1915 r. we władaniu prawosławnym, w 1918 r. odzyskany przez katolików i w następnym roku został przekazany księżom Salezjanom. Dzięki ostatnim badaniom mgr Anny Czapskiej udało się ustalić, ze w obrębie obecnego kościoła, w jego nawie poprzecznej, znajdował się pierwszy kościół (XVII w)., którego prezbiterium znajdowało się przy wschodniej ścianie, miedzy ołtarzem MB Różanostockiej i ołtarzem św. Jana Bosko. Długość jego, jeśli nie liczyć łącznie z odkrytymi na zewnątrz fundamentami, wynosiła około 35 m, szerokość prezbiterium około 11 m. Ponadto w kościele warto zwrócić uwagę na konfesjonały i ławki barokowe z czasów dominikańskich bogato inkrustowane.