Dzisiaj wspominamy Nawrócenie św. Pawła Apostoła, kończymy Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan. Przebiegał on pod hasłem, pochodzącym z Ewangelii wg. św. Jana „Daj mi pić”. Można w tym miejscu zadać sobie pytanie: „Dlaczego to właśnie on zamyka tak ważny dla Kościoła Tydzień?”.

Szaweł ( takie imię przed chrztem miał św. Paweł) był zdecydowanym i gorliwym prześladowcą Kościoła, był też świadkiem w kamieniowaniu św. Szczepana. Przełomowym momentem w jego życiu była podróż do Damaszku. W Dziejach Apostolskich znajdziemy opis nawrócenia się Szawła „Gdy zbliżał się już w swojej podróży do Damaszku, olśniła go nagle światłość z nieba. A gdy upadł na ziemię, usłyszał głos, który mówił: „Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz?” „Kto jesteś, Panie?”- powiedział. A On: „Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz.””

To spotkanie z Jezusem przemienia go i sprawia, że przyjmuje chrzest z rąk kapłana Ananiasza. Przybiera imię Paweł. Sakrament ten i dary Ducha Świętego sprawiły, że stał się on Misjonarzem i Apostołem Narodów. Jest on autorem 14 Listów. Za swój wkład w głoszenie Dobrej Nowiny poniósł śmierć męczeńską.

Chrzest nie tylko dla Szawła (późniejszego Pawła Apostoła) to moment przełomowy, gdyż w tym to sakramencie rodzimy się w Chrystusie. Jest to w istotne wydarzenie w życiu chrześcijanina, człowieka otwarciem się na Niego. Następuje pobudzenie łaski Sakramentu Chrztu, aby, rodziła owoce. To zaczątek przemiany, nowego narodzenia. Sprawia, że zaczynamy uświadamiać sobie, że Bóg we mnie naprawdę mieszka oraz odkrywać siebie, jako umiłowane dziecko Boga.

Ważnym owocem działania Ducha Świętego jest szczególnie mocne doświadczenie Kościoła, a co za tym idzie dawanie świadectwa, ewangelizacja. Nowemu wylaniu Ducha Świętego mogą towarzyszyć, i najczęściej towarzyszą, charyzmaty. Duch Święty może udzielić również darów nadzwyczajnych, jak: charyzmat języków, proroctwa, rozeznawania duchów, uzdrawiania, czynienia cudów i wielu innych. Jak świadczy Pismo święte, są to dary, dzięki którym wspólnota Ludu Bożego żyje i skutecznie ewangelizuje. Jeśli owoce wylania Ducha Świętego są dla osoby, która otwiera się na Jego działanie znakiem wzrostu ku osobistej świętości, to charyzmaty są dla budowania Kościoła.

Poprzez chrzest jesteśmy zanurzeni w tym niewyczerpanym źródle życia, jakim jest śmierć Jezusa, będąca największym aktem miłości. Dzięki tej miłości możemy żyć nowym życiem, nie we władzy zła, grzechu i śmierci, ale w komunii z Bogiem i z bliźnimi. To także „brama sakramentów”, gdyż przygotowuje on nas do Komunii Świętej, Bierzmowania oraz pozostałych sakramentów.

Poprzez Chrzest mamy upodobniać się do Chrystusa, stawać się Jego apostołami, dawać świadectwo każdemu człowiekowi o Bożej Miłości.

Pamiętajmy, że ten sakrament otwiera nam drogę do świętości. Te otwarte drzwi można w każdej chwili przed sobą zamknąć i zniweczyć swój trud. Nie zmarnujmy tej wielkiej szansy, aby stać się świętym.

autor: Beata Fabiś