Kim jest Duch Święty? PDF Drukuj Email
Wpisany przez Beata   
niedziela, 20 maja 2018 23:25

Gdyby nie Duch Boży, czyż ludzki duch udźwignąłby całą prawdę paschalną? Czy wystarczyłoby mu mocy, aby nieść ją z radością do wszystkich pokoleń ludzkich i narodów? Dlatego Duch Święty, jak gwałtowny wicher, uderzył z wielką mocą i przemienił myślenie nieporadnych uczniów, napełnił ich odwagą i mądrością. W ten to sposób człowiek włączył się w ostatni etap historii zbawienia.


Dzieje Apostolskie opisują także sam moment napełnienia Duchem, „który ukazał się pod postacią języków jakby z ognia” (Dz. 2,1-4). Od tego momentu wystraszeni i zagubieni dotąd uczniowie zaczęli głosić Ewangelię o Jezusie umarłym i zmartwychwstałym. Napełnił ich Duch Boży, którego i my otrzymaliśmy.

 


 

Wydarzenia Pięćdziesiątnicy nie przeminęły, lecz wciąż na nowo dokonują się w Kościele. Cały czas żywe, było i jest pytanie: „Kim jest Duch Święty i jaką rolę spełnia w Kościele?” Duch Święty to jedna z Osób Trójcy Świętej, mająca boski charakter. W Starym Testamencie, mamy przedstawionego Ducha Świętego, jako tchnienie Boże przy stwarzaniu świata oraz pośród proroków. Świadczy o tym tekst wyznania wiary, ustalony na soborze w Konstantynopolu w 381 r., którym do dziś się posługujemy: „Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela, który od Ojca i Syna pochodzi. Który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę; który mówił przez Proroków.”


To nieoceniony opiekun i pomocnik w modlitwie. To właśnie On przychodzi z pomocą naszej słabości. Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak powinniśmy, wówczas sam Duch Święty przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami. Tak o Nim pisze św. Bazyli Wielki: „Wszystkim też, którym się udziela, daje się w pełni, na ile tylko pozwala im ich ograniczona natura. On pozostaje nieograniczony, On kieruje serca ku górze, prowadzi słabych, jak za rękę, a postępujących naprzód doskonali. On oświeca tych, którzy są czyści od wszelkiej skazy, a przebywając z nimi, czyni ich ludźmi duchowymi.


Przypisuje się Duchowi Świętemu tytuły ukazujące Jego funkcje i sposób działania wśród ludzi. Tytułem ściśle boskim jest wspomniany w Credo Pan i Ożywiciel, czyli, z greckiego, czyniący życie, co jest cechą właściwą jedynie Bogu. Jest On też dawcą nowego życia, tym, który uświęca człowieka. Dlatego nazywa się Go również Uświęcicielem. Określany jest też mianem Parakleta, co z języka greckiego tłumaczy się, jako Orędownik, Obrońca oraz Adwokat. To ostatnie określenie przypomina nam, że „u sprawiedliwego Ojca wstawia się za błędy grzeszników”. Natomiast Pocieszycielem zwany jest, dlatego, że pociesza ducha tych, którzy się smucą ( nie tylko z powodu popełnionych grzechów, które oddalają nas od Boga).


Od początku istnienia Kościoła Duch Święty objawia się również wszystkim wiernym, jako dawca charyzmatów. Święty Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian wymienia je i podaje zasady korzystania z tych szczególnych darów łaski. Charyzmaty nie są udzielane nikomu dla jego prywatnego użytku, ale mają służyć wspólnocie, aby wzrastała świętość wiernych, którzy ją tworzą. Pełne wylanie Ducha, podobne do tego, którego dostąpili apostołowie w dniu Pięćdziesiątnicy, następuje w sakramencie bierzmowania. Ono udziela nam, jak podaje Katechizm Kościoła Katolickiego, „specjalnej mocy Ducha Świętego do szerzenia i obrony wiary słowem i czynem, do mężnego wyznawania imienia Chrystusa oraz do tego, by nigdy nie wstydzić się Krzyża”. Pamiętać jednak musimy, że Duch Święty będzie nam udzielał swego wsparcia i darów tylko wtedy, gdy będziemy otwarci na Niego, kiedy pozwolimy Mu działać w naszym życiu tak jak On chce; gdy zechcemy dostrzec Jego działanie w świecie i przyjąć je, jako wolę Bożą. Spotykamy również charyzmaty nadzwyczajne, jak dar języków, proroctwa, uzdrawiania. Inne mogą być tak zwyczajne, że czasami trudno dostrzec w nich szczególne dary Ducha, np. charyzmaty: służenia bliźnim, nauczania, głoszenia Słowa Bożego, wychowywania w wierze, kierowania wspólnotą, pocieszania, udzielania rad, służenia chorym czy ubogim, okazywania miłosierdzia potrzebującym, godzenia zwaśnionych.


Jednak przede wszystkim Duch Święty ma nas prowadzić do Boga, do zbawienia. Na tej drodze wychodzi nam naprzeciw, pobudzając, zapoczątkowując naszą wiarę. To On daje nam też poznać nasz własny grzech i słabość, skierowując nas jednocześnie w stronę dobra, w stronę Boga. Dzięki Jego mocy wszelkie nasze zamierzenia i działania, jeśli zgodne są z wolą Bożą, mogą przynosić owoce.

 

 

autor: Beata Fabiś

 


Poprawiony: poniedziałek, 21 maja 2018 18:49