Zdarzyło mi się słyszeć, że kobieta jest w Kościele dyskryminowana. Nie może zostać księdzem, w domu jest poddana mężowi, który przychodzi z pracy i rozwala się na fotelu, włączając telewizor. W dodatku Pan Jezus też jest mężczyzną. Biedne te kobiety. Ale jak słyszę, to tylko ten nasz Kościół rządzony przez ciemny katolicki kler jest taki zacofany. Gdzie indziej już dopuszczają kobiety do kapłaństwa. Jakaś "baba" została nawet biskupem. Gdzieś tam ogłoszono, że Pan Bóg jest kobietą, i że teraz w modlitwie powszechnej należy wołać nie "Ojcze Nasz", ale "Ojcze i Matko Nasza". To jest równouprawnienie, to jest sprawiedliwość. A u nas? Ech - szkoda gadać. Poza Maryją, która i tak zresztą była tylko gospodynią domową, kobiet nie uświadczysz. Jeśli jednak sięgniemy do Pisma Świętego i Magisterium Kościoła to zauważymy rzecz dziwną. Rola kobiety jest bardzo głęboka, jej godność jest równa jeżeli nie większa od godności mężczyzny.

Pewne funkcje w kościele są zastrzeżone wyłączne dla mężczyzn nie ze względu na jakiś męski szowinizm, ale ze względów czysto praktycznych, spowodowanych anatomią i wrażliwością. Myślę, że warto zobaczyć jak biblia traktuje kobietę. Początek Pisma Św. mówi "Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i niewiastę" (Rdz 1,27). Człowiek jest tu określony jako mężczyzna i niewiasta. Oboje razem stanowią obraz Boży. Obie płcie (ich wzajemne relacje) dopełniają się wzajemnie, dając pełny obraz Boga. W biblii jedynie Bóg występuje sam, natomiast Jego dzieła zawsze stwarzane są parami, gdyż para jest całością. Rabini (nauczyciele, mędrcy żydowscy) objaśniają to w ten sposób, że wszystko co Bóg stworzył we wszechświecie występuje parami - niebo i ziemia, słońce i księżyc, Adam i Ewa, świat doczesny i przyszły... Zaraz po upadku człowieka w raju Bóg w dialogu z wężem zapowiada wielką rolę kobiety w historii zbawienia: "wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej, ono zmiażdży ci głowę..." (Rdz 3, 15). To kobieta ma być tą, dzięki której zło zostanie zniszczone. Fragment ten jest Protoewangelią - zapowiada, że Bóg nie zostawi człowieka w nieszczęściu i z pomocą Kobiety da światu zbawienie.

Oczywiście zapowiedź ta wypełnia się w Maryi Dziewicy, Matce i Oblubienicy Boga - Zbawiciela. Maryja jest również figurą Kościoła, który jako Oblubienica Chrystusa prowadzi siebie i świat do zbawienia.
W biblii występuje wiele kobiet będących zapowiedziami Maryi i Kościoła. W księdze Sędziów jedną z ważniejszych postaci jest prorokini Debora - jedyna kobieta pełniąca rolę sędziego, a więc przywódcy religijnego i politycznego Efraimitów, jednego z dwunastu plemion izraelskich. W obliczu klęski i upadku narodu stanęła na czele uciemiężonych Izraelitów i dodając im ducha doprowadziła do klęski nieprzyjaciół i śmierci ich wodza Sisery. Nazwano ją Matką Izraela. Izrael - naród wybrany jest często nazywany oblubienicą, małżonką Jahwe. Wierna Rut jest kolejną wielką postacią której poświęcono oddzielną księgę. Poganka, żona Izraelity powraca razem z teściową do miejsca rodzinnego swego zmarłego męża. Zamiast wrócić do swoich rodziców dba o interesy rodziny i swego przybranego narodu. Ta pełna cnót młoda kobieta zostaje babką Jessego - ojca przyszłego króla Dawida, największego władcy narodu wybranego i faktycznego twórcy jego potęgi. Dawid jest przodkiem matki Zbawiciela świata - Jezusa. 

W czasach wczesnego królestwa podczas panowania Saula ważną postacią jest Abigail, żona bogatego lecz okrutnego i chciwego człowieka o imieniu Nabal. Imię to doskonale oddawało jego naturę, gdyż znaczy głupiec i pijak. Kiedy Dawid ze swoimi ludźmi jako ścigany przestępca zawitał do domu Nabala, ten odmówił mu gościny i posiłku narażając się na gniew przyszłego króla. Dom i cały dobytek uratowała mądra Abigail udzielając obfitego posiłku gościom podczas pijackiego snu gospodarza. Po śmierci męża, została żoną Dawida. Kilkaset lat później, już po upadku obu królestw żydowskich dwie młode kobiety zapisały kolejną chlubną kartę w historii Zbawienia. Podczas panowania Asyrii nad Izraelem, w czasach Nabuchodonozora wybuchło powstanie narodowo wyzwoleńcze. Dzięki bohaterskiej postawie młodej pobożnej i pięknej wdowy, Judyty, jej mądrości i poświęceniu jej lud został wyratowany. Wódz okupantów - Holofernes zginął z jej ręki. Druga z tych młodych niewiast Estera została żoną króla Persów Kserksesa, aby zniweczyć spisek zawiązany w celu zgładzenia wszystkich Żydów w państwie. W efekcie poginęli ich prześladowcy. Jej postawa być może przyczyniła się do późniejszego powrotu narodu z niewoli do ziemi przodków, czyli Palestyny mocą dekretu syna Kserksesa króla Cyrusa w 538r. p. Chrystusem. Kobiety te dzięki uratowaniu ludu Bożego od zagłady uchodzą w tradycji i liturgii za typ Maryi, która najpełniej wypełniła powołanie kobiety. Jej nieopisana godność wynika również z faktu noszenia w swoim łonie przez dziewięć miesięcy samego Boga - Zbawiciela - Jezusa Chrystusa. Stała się nową Arką Przymierza, bo w niej jak w owym świętym Przybytku zamieszkał sam Bóg wcielony w człowieka . Każda kobieta nosząca pod sercem nowe życie jest świątynią w której mieszka obraz Boga, bo wszak każdy człowiek jest Jego obrazem, o czym mówi na samym początku Księga Rodzaju - pierwsza z ksiąg Biblii - rozpoczynając historię zbawienia.

AUTOR:  Zbigniew Pływaczewski