„Dla mnie najbardziej wzruszającą chwilą jest modlitwa przed samą Wigilią, w której zawsze dziękujemy za nasze rodziny. Większość naszych mieszkańców pochodzi niestety z rodzin patologicznych. Te osoby zostały kiedyś, najczęściej w dzieciństwie, porzucone, i w tej chwili każda z tych osób, możli się za swojego rodzica, za mamę, za tatę, za rodzeństwo, które bardzo często nie wiadomo gdzie się znajduje, czasem w innych ośrodkach, w domach dziecka, bardzo często te osoby nie wiedzą, co się stało z ich rodzicami. Ta modlitwa jest bardzo trudna i chwytająca za serce.“

„Nie ma choinki. Nie ma też opłatka, ani tylu słodkości. Jemy natomiast placek, który nazywa się yndżera i na który kładzie się dość pikantny sos shiro oraz – jeżeli kogoś na to stać – kawałki mięsa z kurczaka. Na koniec rzuca się na ziemię źdźbła trawy. Wieczorem idziemy do kościoła. Na placu kościelnym wszyscy trzymają świece, śpiewają i tańczą w rytm wybijanych przez bęben dźwięków. Ubrani są na biało, mężczyźni trzymają w rękach drewniane laski. Panuje niezwykła atmosfera – mówi Radiu Watykańskiemu Andrzej Kalinowski. - Osoby niepełnosprawne i chore potrzebują od nas większej uwagi i wsparcia, szczególnie te porzucone przez rodziny. W Afryce często te osoby bez pomocy z zewnątrz po prostu umierają przedwcześnie. Na co dzień są źle traktowane, dostają do jedzenia wyłącznie resztki. Dlatego powstał nasz dom, dzięki któremu kilkoro niepełnosprawnych z Etiopii ma szansę na lepsze życie.“