XIX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Ap 11, 19a; 12, 1. 3-6a. 10ab; Ps 45 (44), 7 i 10. 11-12. 14-15 (R.: por. 10b); 1 Kor 15, 20-26; Łk 1, 39-56

„Wielbi dusza moja Pana, i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.” Te słowa, jak i cały hymn są wielkim uwielbieniem Boga i dziękczynieniem za wszelkie Jego dzieła, które objawiają niepojęte Boże Miłosierdzie. Wydają się nam znane i oczywiste. Wielokrotnie powtarzaliśmy je, jako słowa modlitwy. Kościół często przytacza Magnificat, szczególnie, jako modlitwę dziękczynienia i uwielbienia mimo to postarajmy się na ten czas odejść od naszego stereotypu myślenia o tych słowach i spróbujmy razem jeszcze raz odkryć je na nowo, zachwycić się, a i przyjąć, jako swoją modlitwę.

Zauważmy, że Maryja mówi o swojej duszy, jak o osobie trzeciej. Czyni tak, bowiem, dusza jej znajduje się niejako w takim stanie ciągłego uwielbienia, niezależnie od samej Maryi, która przecież, jako człowiek wykonuje różne czynności, chociażby idzie, mówi, je, pracuje. Od tego szczególnego momentu - Zwiastowania, jej dusza wpadła w tak wielki zachwyt nad dobrocią, łaskawością i miłosierdziem Boga, iż nieustannie, niezależnie od Matki Najświętszej, wielbi Boga, wysławia Jego przymioty.

Maryja zanurzona jest od tego momentu w Bogu i cała wyraża uwielbienie. Jej dusza, ciało, duch zatopione były w Bogu, tak bardzo, że Ona cała wyrażała sobą uwielbienie Boga. Cokolwiek czyniła - wielbiła w tym Boga.

Jakże trudno w dzisiejszych czasach człowiekowi zrozumieć tę relację, jaka zachodziła pomiędzy Maryją a Bogiem. Maryja wszędzie widziała rękę Boga. We wszystkim oddawała Mu cześć, przyjmując, iż wszystko pochodzi od Niego, jest Jego darem. On jest Stwórcą, a wszystko inne Jego stworzeniem. Nawet dzieła czynione ręką ludzką, tak naprawdę uczynione zostały dzięki pomocy, wsparciu i błogosławieństwu Boga.