XX Niedziela Okresu Zwykłego, Rok B

Prz 9, 1-6; Ps 34 (33), 2-3. 10-11. 12-13. 14-15 (R.: por. 9a); Ef 5, 15-20; J 6, 56; J 6, 51-58

To, co jest podstawą istnienia – Duch - nadal traktowane jest z pobłażaniem, lekceważeniem lub jest zupełnie pomijane. Kiedy człowiek otworzy się na Ducha? Dopóki zajmuje się tym, co śmiertelne, to i jego całe życie ma w sobie tę przemijalność, a wszystko kieruje się ku śmierci. Nie ma nic trwałego. By mógł być wiecznym, musi otworzyć się na Tego, który tę wieczność daje, który sam jest wieczny, a w dodatku, który jako jedyny zdolny jest dawać życie.

Jeśli natomiast otwierasz się na Ducha, starasz się Nim żyć, jeśli karmisz się tym, co duchowe, rozwijasz swego ducha, rozjaśniasz swoją duszę, przygotowujesz się do życia w wieczności. Nabierasz tegoż Ducha. Twoja dusza „rozszerza się”. Twoje spojrzenie jest bardziej w głąb istoty rzeczy. Rozumiesz więcej. Nabierasz swego rodzaju dystansu do tego życia, na rzecz wieczności. Przestajesz się aż tak bardzo przejmować różnymi sprawami, bowiem nie się mają do tego, co dla ciebie stało się ważne. Człowiek zaczyna patrzeć z innej perspektywy, z perspektywy Nieba, Boga, wieczności.