XX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Sdz 9, 6-15; Ps 21 (20), 2-3. 4-5. 6-7 (R.: por. 2a); Hbr 4, 12; Mt 20, 1-16a

„Ostatni będą pierwszymi a pierwsi ostatnimi”. W słowach tego fragmentu zawarta jest bardzo ważna myśl, niezmiernie głęboka, którą dzisiaj rozważymy. Otóż Bóg zaprasza każdego z nas do swej winnicy. Bóg wychodzi naprzeciw, tak jak gospodarz, który wychodził, co jakiś czas na rynek, by nająć kolejnych robotników. Z pierwszymi umówił się o denara za cały dzień pracy. To przeciętne dzienne wynagrodzenie. Wieczorem, gdy zarządca wypłacał im należność, każdy z robotników dostał po denarze. Radość sprawiło to tym, co pracowali tylko część dnia, ale pierwsi byli niezadowoleni. Spodziewali się, że skoro tamci otrzymali denara, to oni, którzy pracowali najdłużej, dostaną więcej. Szemrali, więc przeciwko gospodarzowi. W ich serca zakradła się zawiść, poczucie niesprawiedliwości, żal i pretensje. Myśleli, bowiem o sobie.

Przypowieść ta mówi o wielkiej dobroci i łaskawości Boga. O niepojętej Jego mądrości i sprawiedliwości Bożej. To Boża ekonomia miłości. Nasze myślenie jest dokładnie takie, jak tych pierwszych robotników. To przejaw sprawiedliwości ludzkiej. Na ile pracowałeś, na tyle dostajesz za to zapłatę. Zauważmy, że choć w pierwszym momencie wydaje się to słuszne, jednak przy dłuższym zastanowieniu się, przy spojrzeniu na robotników, na ich potrzeby należy stwierdzić, że potrzebują oni tak samo pożywienia, tak samo muszą się w coś ubrać. Być może mają na utrzymaniu rodzinę. Cały dzień czekali na rynku, ale ich nikt nie najął. Myśląc w ten sposób już nieco zbliżamy się do Bożej ekonomii.

Musimy jednak wziąć pod uwagę, że Jezus mówiąc tę przypowieść miał na myśli Królestwo Niebieskie, gdzie to On wypłaca należność. Zapłatą zaś jest życie wieczne.