II Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

1 Sm 24, 3-21; Ps 57 (56), 2. 3-4. 6 i 11 (R.: por. 2a); J 15, 16; Mk 3,13-19

Przyjmijmy to słowo, jako skierowane do nas. Zaproszenie Boga do wyjścia w górę z Jezusem. Nie chodzi tutaj o dosłowną interpretację. Góra oznacza miejsce odosobnione. Miejsce, gdzie nic ani nikt nie będzie nam przeszkadzał. Ma to być oczywiście wyjście z Jezusem. W dodatku zwróćmy uwagę, iż „Jezus przywołał do siebie tych, których sam chciał”. Bóg sam wybrał ciebie i zaprosił na nie. Rekolekcje, na których pragnie przywołać ciebie do siebie. Czas, gdy Bóg ustanowi tych, którzy będą „Mu towarzyszyli, aby mógł wysyłać ich na głoszenie nauki i by mieli władzę wypędzać złe duchy”. To będzie czas przygotowania się do tak ważnej misji, misji apostolskiej. Bóg pragnie nas do tego przygotować. Dlatego ustanowił czas świętych rekolekcji. Chce, abyśmy bardziej poznali siebie samych. Chce, abyśmy odkryli bardzo ważną prawdę o sobie. Tą prawdą jest nasza ludzka nędza, niezmierzona słabość i ogromna skłonność natury do grzechu.

Jezus pragnie uświadomić nam nasze słabości. Uczyni to w pewnym stopniu, bowiem całe poznanie przyprawiłoby nasze serca o śmierć. Po co, do czego jest to potrzebne? Otóż, aby człowiek mógł pełnić swoje powołanie prawdziwie, musi znać siebie bardzo dobrze. Wszelka nieprawda, fałsz, zamazany obraz nie pozwoli na pełną realizację Bożych zamierzeń. Jednak nie obawiajmy się tego poznania. Bóg nie pozwoli zadręczać się waszym duszom, nie pozwoli im się załamać.