IV Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

2 Sm 24, 2. 9-17; Ps 32 (31), 1-2. 5. 6. 7. (R.: por. 5c); por. Dz 16, 14b; Mk 6, 1-6

Słowa dzisiejszej Ewangelii dotyczą nas. Przygotujmy swoje dusze na wzgardę, wyśmianie i szyderstwo. Wzrok pełen ironii i politowania. Uzbrójmy nasze serca w cierpliwość. Ubierzmy na siebie szatę wiary niezłomnej - przenoszącej góry, a potem czekajmy. Niech będzie ono samą miłością. Miłość przemieni nas i przemieni serca naszych bliskich, znajomych, otoczenia. Czekanie nie oznacza bezczynności, niech to będzie czekanie pełne miłowania, poparte modlitwą, wyrażone wiarą w Słowo Boga, który posyła i wspiera swych apostołów swoją mocą, swoim Duchem.

Dzisiaj Bóg pragnie powtórzyć nam słowa Jezusa: „Tylko w swojej ojczyźnie, wśród swoich krewnych i w swoim domu może być prorok tak lekceważony.” Niech to nie będą słowa, które nas przygnębią. Niech to będą słowa, które sprawią, że wsparci wiarą w moc Ducha Świętego danego nam przez Jezusa, kochać będziemy jeszcze więcej, ufać jeszcze bardziej i czekać mając w sercu pewność, że również poprzez nas Bóg przeprowadza swoją nową ewangelizację. Nasze serca służą Mu, by zatriumfowała Jego miłość i rozlewało się Jego miłosierdzie.