„Laski, piaski i karaski

To ma właśnie lud Podlaski”

Mawiał z poczuciem humoru kard. Stefan Wyszyński wychowany na pograniczu Podlasia i Mazowsza.

Obszar który dziś zwiemy Podlasiem porastały niegdyś nieprzebyte lasy i zarośla. Gdzieniegdzie tylko nad głównymi rzekami zakładane były pojedyncze osady. W miarę upływu czasu następowała jego kolonizacja postępująca ze wschodu od strony Rusi i z zachodu od Mazowsza. Osadnicy nieśli ze sobą w ostępy leśne pierwiastki wiary chrześcijańskiej, wierni tradycji swych ojców. U schyłku XIV wieku rozpoczęła się organizacja sieci parafialnej na Podlasiu. Najstarsze kośioły i parafie były fundowane przy starych grodach książęcych. Kościół w Drohiczynie miał ufundować według tradycji król Władysław Jagiełło w 1386 r. czyli zaraz niedługo po swoim chrzcie. W Mielniku świątynię wzniósł jego stryjeczny brat książę Witold w 1420 roku.

Także w dobrach prywatnych, poszczególni właściciele fundowali świątynie chcąc zapewnić dostęp do posług religijnych sobie, sąsiadom i poddanym. Na początku XV stulecia, a może nawet już przy końcu XIV powstał kościół i parafia w Perlejewie, będąca macierzystą dla przyszłej parafii w Ostrożanach. Według tradycji fundatorami świątyni byli bracia Leszczyńscy z Leszczki. W latach 20 XV w. staraniem Pawła Strumiłły przodka rodziny Kiszków, powstał kościół w Ciechanowcu. W 1431 r. Piotr z Dziadkowic i Stefan z Ocic ufundowali kościół w Dziadkowicach. Przed 1432 rokiem z fundacji miejscowej szlachty powstał kościół w Winnej, gdyż w tym roku jest już wzmiankowany pleban tego kościoła. W 1442 r. Skierdo z Korczewa uposażył kościół w Rudce, ufundowany być może jeszcze przez jego ojca Pretora który dostał tę wieś w 1434 r. W 1456 r. Michał Kmita Sudymontowicz ufundował kościół w Siemiatyczach.

Wymienione kościoły i parafie, a także inne, leżały w ziemi drohickiej której przynależność diecezjalna została określona bullą papieską z 3 VIII 1409 r. Na jej mocy do diecezji włodzimierskiej włączono m. in. Drohiczyn i Brześć z okolicami. W 1425 r. siedzibę diecezji przeniesiono do Łucka. W diecezji łuckiej większa część Podlasia znajdowała się do 1795 r. czyli do upadku I Rzeczypospolitej. Po tym roku ziemiami tymi zarządzał przejściowo biskup płocki. W 1798 r. utworzono nową diecezję wigierską. Ostrożany weszły w jej skład. nie na długo zresztą bo już w 1807 r. po pokoju w Tylży tereny te włączono do archidiakonatu białostockiego który był częścią rozległej archidiecezji mohylewskiej obejmującej zachodnią część Cesarstwa Rosyjskiego. W 1849 r. przeniesiono je do diecezji wileńskiej w której pozostawały do 1925 r. Wtedy to papież Pius XI bullą „Vixdum Poloniae unitas” utworzył diecezję pińską. W jej skład weszła m. in. część Podlasia obejmująca dawny powiat bielski. Po 1945 r. tylko ta część właśnie pozostała w Polsce, reszta znalazła się w ZSRR, w tym siedziba diecezji: Pińsk. Kuria biskupia od 1950 r. znalazła swą nową siedzibę w Drohiczynie. Jednak bez jednoznacznego określenia nazwy diecezji. Dopiero w 1991 r. papież Jan Paweł II po zakończeniu mszy w Białymstoku proklamował nową diecezję drohiczyńską. W 1992 r. jej obszar został powiększony o kilka dekanatów z diecezji siedleckiej i jednocześnie włączony do archidiecezji białostockiej

Jednym z kościołów posiadających piętnastowieczną tradycję jest także kościół w Ostrożanach. Jego pierwszymi fundatorami byli dwaj dziedzice tutejszej włości Bartłomiej i Dadźbóg. Chcąc upamiętnić akt fundacji spisali dokument w niedzielę po święcie Rozesłania Apostołów czyli 19 lipca 1450 r. Zachowała się jego treść spisana po łacinie, która w tłumaczeniu ks. dr Eugeniusza Borowskiego brzmi następująco:

„W imię Pańskie Amen. My Bartłomiej z Dadźbogiem dziedzice na Ostrożanach czynimy wiadomym wszystkim, którym wiedzieć należy, czytającym to pismo, że w tejże wsi Ostrożany, dla zbawienia naszych dusz fundujemy nowy kościół ku czci Narodzenia Błogosławionej Maryi Dziewicy, Błogosławionych Apostołów Piotra i Pawła a także Świętego Marcina – Chwalebnego Wyznawcy. Uposażamy ten kościół 2-ma włókami ziemi znajdującymi się na różnych polach. Najpierw uposażamy kościół dwiema włókami ziemi na których jest zbudowana świątynia wraz z ogrodem naprzeciw kościoła i karczma. My Bartłomiej zastrzegamy tylko plac pod naszą karczmę, a na drodze zamiany damy w miejsce tego inny. Pozostałe włóki na innych polach, jakie będą się podobały co do długości i szerokości wraz z łąkami, które się tam znajdują. Ten kościół zaś tak przez nas uposażony oddajemy i powierzamy za zgodą księdza biskupa Wielebnemu Mężowi Księdzu Jakubowi, plebanowi z Perlejewa, gdyż tę świątynię fundujemy na terenie jego parafii. Z tego też powodu, aby nie wydawało się że zubożona została jego parafia w Perlejewie, zapisujemy mu nasz kościół jako filialny i to aż do jego śmierci. Po śmierci zaś jego, nasz ostrożański kościół będzie wolny i oddzielony od parafii perlejewskiej. Naszemu proboszczowi Jakubowi dajemy wszelką władzę i prawo posiadania, jak to w tym uposażeniu kościoła zostało podane. Na świadectwo czego zawieszone zostały nasze pieczęci w obecności świadków: Stanisława z Sobolów, Stefana z Łopusza, Faliboga i Wojciecha z Jaszczołtów i innych godnych wiary osób. Dan w Ostrożanach w niedzielę po rozesłaniu Apostołów, Roku Pańskiego 1450. (19 VII 1450).

O okolicznościach pierwszej fundacji mówi nieco miejscowa tradycja przekazywana z pokolenia na pokolenie. Według niej braciom Bartłomiejowi i Dadźbogowi pośród drzew lipowych ukazała się Matka Boża i tu właśnie kazała wznieść świątynię. Budowniczowie jednak nie usłuchali wezwania i zaczęli zakładać podwaliny w innym, wyżej położonym miejscu. Następnego dnia zastali podwaliny przeniesione właśnie w to miejsce gdzie objawiła się Matka Boża i uznali to za widomy znak działania Opatrzności Bożej. Pod głównym ołtarzem pierwszego kościoła miał być umieszczony kamień z odciśniętym śladem stopy Maryi. Tyle na ten temat tradycja przekazywana z pokolenia na pokolenie, która zapewne jest echem rzeczywistych wydarzeń które miały wówczas miejsce.

O szczególnej pobożności braci Ostrożańskich do Matki Bożej świadczy także tytuł przyjęty dla fundowanego przez nich kościoła: „Narodzenia Matki Bożej”. Godne uwagi jest to, że tytuł ten był przejmowany także przez następne świątynie i funkcjonuje do dziś. Zewnętrznym tego wyrazem jest m. in. uroczystość odpustowa przypadająca w święto Narodzenia Matki Bożej, czyli Matki Boskiej Siewnej według kalendarza ludowego– 8 września.

8 stycznia 1451 r., czyli prawie 6 miesięcy po fundacji, bp łucki Andrzej z Płońska przebywając w Ostrożanach, na prośbę tutejszych dziedziców Bartłomieja i Andrzeja erygował (powołał do istnienia) nową parafię. Jej terytorium zostało wydzielone z już istniejącej parafii w Perlejewie. Biskup zastrzegł jednak że kościół i wyznaczone do przyszłej parafii wsie mają podlegać plebanowi perlejewskiemu Jakubowi do jego śmierci. Znana jest treść dokumentu erekcyjnego, która w tłumaczeniu na język polski brzmi następująco:

„W Imię Pańskie Amen. My Andrzej z Bożej łaski biskup łucki, oznajmujemy wszystkim i każdemu z osobna że, szlachetni panowie Andrzej i Bartłomiej dziedzice na Ostrożanach prosili nas usilnie aby w ich wsi Ostrożany erygować kościół. Na którą prośbę i za radą Kapituły naszej erygujemy tenże kościół. Przybywszy urodzony Jakub pleban z Perlejewa protestował z tego powodu jakoby tym uczyniliśmy jego parafii znaczne uszczuplenie. Zaś my ze wspomnianymi kolatorami nie chcąc krzywdy tegoż plebana i jego kościoła [...] utwierdzamy go na tymże kościele w Ostrożanach, z dziesięciną snopową, tak z dworu jak i z wsi do niego należących i z wszystkimi innymi pożytkami należnymi z mocy prawa, razem z rządem dusz naszych tamże, do śmierci jego powierzamy i zatwierdzamy. A zwłaszcza Grodzisko i Smarklice od dawna należące do jego kościoła parafialnego, a także Smorczewo, Koski, Zdzichy, Krakówki, Jaszczołty które do kościoła ostrożańskiego przeznaczamy i przyłączamy. Na świadectwo czego, pieczęć naszą obecną przywieszamy. Dan w Ostrożanach we wtorek w oktawie Święta Objawienia Pańskiego, Roku Pańskiego tysiąc czterysta pięćdziesiątego pierwszego. W obecności urodzonych: Dobiesława plebana drohiczyńskiego, Michała wikariusza tegoż kościoła, pobożnego Jana gwardiana z Rudy i opatrznego Klemensa Sasula oraz wielu innych specjalnie ku temu zgromadzonych”.

Pleban Jakub żył jeszcze w 1473 r. Usamodzielnienie się parafii ostrożańskiej musiało zatem nastąpić niedługo potem, jeszcze przed końcem XV wieku. Pierwszy znany proboszcz w Ostrożanach jest jednak wzmiankowany dopiero w 1526 r., był nim wtedy ks. Wojciech Rykaczewski.

Dokument z 1451 r. określający granice przyszłej parafii wymienia osiem wsi które miały wejść w jej skład. Były to: Ostrożany, Grodzisk, Smarklice, Smorczewo, Koski, Zdzichy, Krakówki i Jaszczołty. Dokument wskazuje tylko wsie które zostały wydzielone z parafii perlejewskiej. Z innych źródeł wiadomo że istniały już wówczas także inne wsie, później należące do parafii ostrożańskiej. W źródłach są wymienione m. in. Klepacze, Niewiarowo, Łopusze, Krynki Sobole, Rybałty, Moczydły Stare. Wspomniane wsie należały zapewne wcześniej do sąsiednich parafii w Drohiczynie lub Dziadkowicach.

Kolejne świątynie ostrożańskie

Pierwszy kościół w Ostrożanach

Pierwsza świątynia w Ostrożanach służyła parafii dość długo bo ok. 250 lat. Z treści dokumentu fundacyjnego wynika że kościół ten już był zbudowany w 1450. Jak dokładnie wyglądał, nie wiadomo. Chociaż można przypuszczać że był sporych rozmiarów skoro w 1700 r. kasztelan podlaski w umowie o budowę nowego kościoła zawartej z Jakubem Faustem domagał się aby nowy kościół był „tak wielki jak ten stary”. Pierwszy kościół został ograbiony w kwietniu i maju 1657 r. w czasie najazdu wojsk Rakoczego księcia siedmiogrodzkiego, sojusznika Szwedów. Szczęśliwie jednak ocalał podczas gdy najeźdźcy spalili dwór należący do Aleksandra Radziszewskiego oraz sąsiednie kościoły w Perlejewie, Drohiczynie, Dziadkowicach, Ciechanowcu, Kuczynie.

Wystrój wewnętrzny kościoła i jego wyposażenie opisują pokrótce inwentarze sporządzone w latach 1666, 1670 i 1680 przez proboszcza ks. Floriana Sadowskiego z okazji wizytacji dziekańskich i generalnej w 1680. Według inwentarza z 1666 r. w kościele znajdowały się trzy ołtarze: wielki z obrazem Matki Bożej, drugi różańca świętego i trzeci Imienia Jezus. W 1680 r. oprócz tych trzech ołtarzy doszły jeszcze następujące: Św. Anny, Św. Józefa, Ukrzyżowania Pana Jezusa i Św. Floriana. Kościół był także wyposażony w organy. Już w 1638 r. wspomniany był organista Jan Konopka. Nowy pozytyw do kościoła sprawił przed 1667 r. Aleksander Radziszewski kolator kościoła. Polecił też w testamencie przyjąć nowego organistę i zapłacić mu według umowy. W latach 1670 – 1674 był nim Szymon Kryński szlachcic z Krynek Soboli, w 1689 Dominik Kłosowicz. W 1661 r. Aleksander Radziszewski ufundował kaplicę i altarię Różańca Św. przy istniejącym kościele. Pierwszym altarzystą został ks. Grzegorz Niemyjski, późniejszy proboszcz w Pobikrach. Pod kaplicą kasztelan kazał wymurować grób w którym polecił się pochować po śmierci. Widząc zły stan kościoła polecił także swoim spadkobiercom w testamencie z 1667 r., zbudować nowy kościół: „Nowy kościół życzę prędko postawić i sukcesora mego obowiązuję. Drzewa częścią swego, częścią dostawać”.

Drugi kościół w Ostrożanach

W 1700 r. Mikołaj Bykowski kasztelan podlaski za pośrednictwem Jana Radziszewskiego stolnika podlaskiego zawarł 14 marca kontrakt z Jakubem Faustem dotyczący budowy nowego kościoła w Ostrożanach. Jakub Faust, majster z Węgrowa, cztery lata wcześniej budował kościół w Ciechanowcu. Za budowę kościoła w Ostrożanach miał dostać 1440 zł i ponadto szereg świadczeń w naturze. Nie wiemy dokładnie kiedy kościół został ukończony. Jeszcze w latach dwudziestych ksiądz Poraziński uzupełniał jego wyposażenie. Był zbudowany na miejscu pierwszego kościoła. O jego wyglądzie dowiadujemy się z inwentarza z 1744 r. Miał kształt krzyża w którego krótszych ramionach umieszczone były dwie kaplice. Główny ołtarz rzeźbiony w drewnie i częściowo złocony był ozdobiony figurami świętych: Piotra Pawła, Jana, Kazimierza, Mikołaja i Floriana. Wykazuje pewne podobieństwa do ołtarza głównego w kościele w Siemiatyczach który powstał w l. 1729-30. Może wyszedł spod ręki tych samych rzeźbiarzy. Umieszczony w nim został obraz Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Natomiast obraz Matki Bożej Łaskami Słynący został przeniesiony do południowej kaplicy, w której znajdowały się także ołtarze Św. Józefa i Św. Aniołów Stróżów. W północnej kaplicy znajdowały się kolejne trzy ołtarze: Ukrzyżowania Pana Jezusa, Św. Anny i Św. Antoniego. W nawie głównej umieszczona została belka tęczowa na której umieszczone zostały rzeźby: Ukrzyżowanego Pana Jezusa, Matki Bożej i Św. Jana. Posadzki zarówno w nawie głównej jak i w kaplicach były wyłożone cegłą. Pod kaplicą południową znajdował się murowany grobowiec co potwierdza że kościół ten został postawiony na miejscu poprzedniego. W 1713 r. został w niej pochowany dobrodziej kościoła Jan Gembicki kasztelan nakielski obok szczątków kasztelana Radziszewskiego. W księdze chrztów parafii Ostrożany z lat 1710-1744 znajduje się spis dobrodziejów tego kościoła który ilustruje kolejne etapy jego wyposażania i przyozdabiania. Ofiarodawcami byli zarówno wielmoże jak i prości ludzie którzy składali dary na miarę swoich możliwości.

Trzeci – istniejący do dziś kościół

Użycie nieodpowiedniego materiału budowlanego a może też złe wykonanie konstrukcji sprawiły że drugi kościół dość prędko zaczął się chylić ku upadkowi. Już w 1749 r. Baltazar Ciecierski stolnik drohicki zawarł kontrakt ze swym synem Ignacym. W jednym z punktów zobowiązał go „Do wystawienia Kościoła Ostrożańskiego”. Drewno użyte do jego budowy miało pochodzić z boru pełchowskiego. Budowę nowego kościoła rozpoczęto zapewne w 1756 r. ukończono zaś w 1758. Budowniczym świątyni był mieszczanin siemiatycki Piotr Prawda. Konsekracji kościoła dokonał 7 września 1783 biskup sufragan łucki Ignacy Szyjkowski. Nowy kościół, o wymiarach 25,5 na 14 metrów, był orientowany (ustawiony główną osią w kierunku wschód – zachód), został podobnie jak poprzednie zbudowany z drewna, w stylu barokowym. Pierwotnie posiadał dwie wieże od wschodu oraz jedną wieżyczkę na środku dachu. Dach był pokryty gontem. Dopiero w 1806 r. kościół został oszalowany deskami i wzmocniony lisicami. Korpus kościoła oparto na planie prostokąta już bez kaplic bocznych. Wnętrze podzielone zostało na nawy dwiema parami słupów. Prezbiterium wydzielone i oddzielone pierwotnie od reszty wnętrza kratą, węższe. Podobnie jak w poprzednim kościele umieszczono belkę tęczową z figurami Ukrzyżowanego Chrystusa, Matki Bożej i św. Jana. Po bokach prezbiterium znajdują się dwie zakrystie, jedna po lewej stronie przez którą wchodzi się do kościoła i znajdują się w niej schody prowadzące na ambonę i na lożę. Po prawej stronie prezbiterium – zakrystia właściwa, w której znajdują się komody do przechowywania szat kościelnych, utensylii metalowych i ksiąg liturgicznych. Od zachodu umieszczono chór muzyczny z organami wsparty na kolumnach. Ważniejsze gruntowne remonty kościoła przeprowadzano kilkakrotnie. W r. 1806 ksiądz Marcin Szymborski polecił oszalować kościół na zewnątrz i wewnątrz deskami. Dach pokryto nowym gontem. Kolejne remonty przeprowadzono w l. 1835 i 1851 za księdza Kiersnowskiego. W 1891 ukończono gruntowny remont podczas którego kościół oszalowano na nowo z zewnątrz, poprawiono konstrukcję dachu. Wtedy też prawdopodobnie zlikwidowano dwie wieże na kościele od wschodu o których wspomina inwentarz z 1791 roku. Ksiądz Kazimierz Lekstytowicz prowadzący prace remontowe przy świątyni bez zgody władz spotkał się z licznymi szykanami. W 1937 r. za proboszczowania ks. Jana Audera dokonano naprawy fundamentów oraz wymieniono podwaliny w kościele. Dwa lata później, jeszcze przed wybuchem wojny odmalowano cały kościół wewnątrz i na zewnątrz. W 1946 roku z kościoła zdjęto gont i nakryto blachą cynkową, która jednak okazała się nieodporna na wpływ temperatury W 1969 r. w ciągu lata kościół przykryto nową blachą otrzymaną od parafian przebywających w USA. W 1957 roku następuje elektryfikacja wsi Ostrożany, a wraz z nią kościoła i plebanii. Szereg prac remontowych przy kościele wykonano przed koronacją Obrazu Matki Bożej Ostrożańskiej. W 1986 r. wyremontowano konstrukcję dachu, pomalowano blachę oraz odrestaurowano wieżyczkę z sygnaturką. W maju 1987 pomalowano całe wnętrze kościoła. Zaś w 1997 pomalowano kościół z zewnątrz oraz cały dach. W 2000 r. pomalowano wnętrze kościoła, w następnym roku odnowiono obraz św. Jana Nepomucena i wykonano złocenie tego ołtarza. W 2002 r. pozłocono pozostałe trzy ołtarze boczne.

Wystrój wewnętrzny kościoła

Obecne wyposażenie kościoła parafialnego w Ostrożanach było gromadzone pieczołowicie przez kolejnych duszpasterzy od kilku wieków. Na jego wystrój składają się niekiedy przedmioty pochodzące jeszcze z pierwszego kościoła, sprzed 1700 r. Główną dekorację wnętrza stanowi przede wszystkim piękny ołtarz główny. Pochodzi on jeszcze z drugiego kościoła. Został wyrzeźbiony w drewnie, w stylu barokowym w latach 30-tych lub 40-tych XVIII w. Pierwotnie umieszczony był w nim obraz Niepokalanego Poczęcia. Dopiero po 1758 r. przeniesiono do niego obraz Matki Bożej Ostrożańskiej. W 1744 r. wymienione są rzeźby przedstawiające świętych: Piotra, Pawła, Jana Ewangelistę, Kazimierza, Wojciecha i Floriana oraz umieszczone w kaplicy bocznej rzeźby św. Joachima i św. Józefa. Wszystkie one znajdują się w kościele do dziś. Ołtarz główny był restaurowany gruntownie i na nowo złocony w 1997 r. przez konserwatora z Zamku Królewskiego w Warszawie Pawła Sadleja.

W świątyni ostrożańskiej umieszczone są również cztery ołtarze boczne. Po lewej stronie znajdują się ołtarze: św. Jana Nepomucena  sprzed 1807 r., który zastąpił zapewne wcześniejszy ołtarz św. Antoniego Padewskiego oraz ołtarz św. Anny  nauczającej Marię z lat 70-tych ubiegłego wieku. Wcześniej w ołtarzu tym umieszczony był obraz św. Anny Samotrzeć z którego następnie wykonano feretron używany do noszenia w procesji. Po prawej stronie znajduje się ołtarz z obrazem Niepokalanego Poczęcia z pocz. XVIII w. który pierwotnie był umieszczony w ołtarzu głównym, oraz drugi z obrazem św. Mikołaja, namalowanym przed 1875 r. przez Wojciecha Gersona Obraz ten zasłania krucyfiks o dużej wartości artystycznej, według legendy wykonany przez ucznia Wita Stwosza. W starych inwentarzach z XVIII i XIX w. wspominany jest jeszcze ołtarz św. Józefa. Obecnie pozostał z niego tylko obraz św. Józefa piastującego dzieciątko Jezus, z dwiema koronami srebrnymi zawieszony z prawej strony prezbiterium. W kościele znajdują się także obrazy: Matki Bożej Różańcowej z drugiej połowy XVII wieku, przemalowany w XIX w., być może sprawiony do kaplicy różańcowej w 1661 roku, św. Jana Ewangelisty z końca XVIII w. zawieszony w nawie bocznej nad wejściem na chór (w inwentarzach z pocz. XIX w. jest wymieniany obraz św. Jana Chrzciciela, może w rzeczywistości był to wizerunek nie jego a św. Jana Ewangelisty) i Zwiastowania Anielskiego z końca XVIII w., który służył pierwotnie do zasłaniania obrazu Matki Bożej Ostrożańskiej. W kościele znajdują się także zabytkowe feretrony, które są przechowywane w południowej loży nad zakrystią m. in. feretron płaskorzeźbiony z poł XVIII w. z wizerunkiem Matki Bożej Niepokalanej po jednej stronie i Matki Bożej Różańcowej po drugiej, feretron z drugiej poł. XIX w. – awers: św. Anna samotrzeć (obraz umieszczony niegdyś w bocznym ołtarzu), rewers: wizja św. Franciszka, feretron z wizerunkiem św. Barbary.

Po lewej stronie prezbiterium umieszczona jest piękna, rzeźbiona w drewnie ambona barokowa w kształcie łodzi rybackiej. Wykonana została za ks. Henryka Gedermana przed 1791 rokiem. Wartościowym obiektem jest także chrzcielnica drewniana z drugiej poł. XVIII w. Na chórze znajdują się stare ośmiogłosowe organy ufundowane przez ks. Marcina Szymborskiego przed 1819 rokiem. W 1979 r. specjalna komisja konserwatorska w Białymstoku zaliczyła je do zabytków kultury.

Jeszcze z pierwszego kościoła pochodzi prawdopodobnie monstrancja o której wspomina w inwentarzu z 1666 r. ks. Sadowski. W 1715 r. Franciszka z Ciecierskich Kuszlowa ofiarowała złote monety na jej pozłocenie. Z pierwszego lub drugiego kościoła pochodzą kielichy barokowe, puszka ze złoconego srebra. W XIX w. doszły dwa relikwiarze: pierwszy z relikwiami drzewa Krzyża św. i św. Jana Nepomucena oraz drugi z relikwiami św. Dezyderego. W sumie, wyposażenie obecnego kościoła stanowi efekt pracy i pobożności wielu wcześniejszych pokoleń. Dbały one o to aby dom upodobany sobie szczególnie przez Matkę Bożą był jak najpiękniej przyozdobiony.

 tu przeczytasz historię cudownego obrazu znajdującego się w tej świątyni :

 http://www.viaaddeum.pl/sztuka-sakralna/cudowne-obrazy-matki-boej/2481-matka-boa-ostroaska

źródło: www.ostrozany.pl