Zapraszam do Parafii Matki Bożej Królowej Pokoju w Oziornyje. Parafia jest położona w północnym Kazachstanie (Północno Kazachstańska Obłast – Tajszyński Rejon). Sama wioska Oziornoje powstała w czerwcu 1936 r. po bezprawnym przesiedleniu Polaków z Ukrainy do Kazachstanu. Pierwsze lato ludzie przeżyli w namiotach. Do nadejścia zimy zdążyli wybudować ziemianki. Do 1954 r. repatrianci byli wciągnięci do specjalnego rejestru w organach MSW i nie mogli wyjeżdżać bez przepustki z miejsca zamieszkania. Od pierwszych dni pokładali wielką ufność w Bogu, co wyrażało się w modlitwie, zwłaszcza różańcowej.

W marcu 1941 r. w pobliżu wioski pojawiło się jezioro. Było w nim mnóstwo ryb, dzięki którym przesiedleńcy ocaleli od śmierci głodowej w czasie wojny. Budowę kościoła rozpoczęto w maju 1990 r. Z kolei dnia 9 sierpnia 1992 r. kard. Józef Glemp poświęcił ściany wznoszonego budynku, a poświecenia kościoła dokonał bp Jan Paweł Lenga 27 czerwca 1993 r.

Nazwę parafii wybrał o. Nico Hoogland z Holandii, który także postarał się o figurę Królowej Pokoju. Została ona przywieziona do Oziornoje 14 grudnia 1991 r. Dnia 25 października 1994 r. bp Jan Paweł Lenga ogłosił Matkę Bożą Królową Pokoju główną patronką Kazachstanu i Średniej Azji. W uroczystość Najświętszej Maryi Królowej Pokoju, czyli 25 czerwca 1995 roku w Oziornoje biskup Jan Paweł Lenga powierzył Kazachstan jej opiece.

24 czerwca 1997 r. w miejscu, gdzie niegdyś pojawiło się jezioro została ustawiona statua Matki Bożej z rybami, jako dziękczynienie za dar jeziora i ryb. Została ona uroczyście poświęcona w Polsce przez Ojca św. Jana Pawła II w czerwcu 1997 r.

28 czerwca 1998 r. bp Jan Paweł Lenga poświęcił krzyż na Wołyńskiej Sopce (12 m wysokości), jako pomnik ku czci wszystkich ofiar represji w Kazachstanie.

Po raz drugi Ksiądz Kardynał Józef Glemp ówczesny Prymas Polski 18 września 2000 r. odwiedził Oziornoje po raz drugi. Jego Eminencja sprawował Mszę św. przy ołtarzu polowym. W homilii powiedział, że Matka Boża jest zawsze u początków odnowy. Wyraził też nadzieję, że za kilka czy kilkanaście lat słowo Oziornoje będzie się wymawiać razem ze słowami Fatima, Lourdes, Częstochowa i Guadelupe. Poświęcił też tablice na cokole krzyża na Sopce Wołyńskiej. Tablice w językach kazachskim, polskim, rosyjskim i niemieckim zawierają słowa modlitwy:

Bogu – Chwała

Ludziom – Pokój

Męczennikom – Królestwo Niebieskie

Narodowi Kazachstanu – Wdzięczność

Kazachstanowi – Rozkwit

Od 7 sierpnia 1994 roku w parafii pracę podjęły siostry Służebniczki Niepokalanego Poczęcia NMP. Zajmują się one katechezą, prowadzą ochronkę, pracują z dziećmi i młodzieżą, opiekują się chorymi.

Parafia Królowej Pokoju stała się w ciągu ostatnich lat Sanktuarium Maryjnym dla całego Kazachstanu. Tutaj pielgrzymują pieszo i środkami lokomocji ludzie z różnych stron kraju, szczególnie na odpust Królowej Pokoju (niedziela w pobliżu 25 czerwca).

Podczas swojej wizyty w Kazachstanie 23 września 2001 r.,, przed modlitwą Anioł Pański, Ojciec Święty Jan Paweł II wypowiedział słowa: „W chwili obecnej pragnę odbyć duchową pielgrzymkę do waszego narodowego sanktuarium maryjnego w Oziorjnoje, gdzie wy, Bracia i Siostry, czcicie Błogosławioną Dziewicę pod wezwaniem Królowej Pokoju. Upadam do jej stóp, modląc się za cały naród kazachski: za jego przywódców i obywateli, za rodziny, za młodzież, za dzieci i starszych, za tych, którzy cierpią i za potrzebujących. Powierzam Maryi was wszystkich: chrześcijan i niechrześcijan, wierzących i niewierzących. Jest Ona matką wszystkich, ponieważ Chrystus jest jej Synem i Zbawcą wszystkich. Niech Maryja pomoże wam wszystkim, drodzy Bracia i Siostry, wypełnić w waszym codziennym życiu polecenie Chrystusa: “Miłujcie się wzajemnie”, które jest też tematem przewodnim mojej wizyty duszpasterskiej.”

11 lipca 2011 r. Oziornoje zostało oficjalne ogłoszone Narodowym Sanktuarium Kazachstanu. Natomiast 3 listopada 2006 r. do Oziornego przybyli ze Szwajcarii ojcowie Benedyktyni. Zamieszkali w małym domu, który od tej pory stał się ich klasztorem, pod wezwaniem Matki Bożej Bogatego Połowu.

W Oziornoje 25 czerwca 2007 r. otworzyły swoją Fundację Siostry Karmelitki Bose, które przybyły z Częstochowy.  W przeddzień otwarcia Roku Wiary tj. 10 października 2012.r, w Watykanie Ojciec Święty Benedykt XVI, tuż przed audiencja generalną, poświęcił ołtarz “Gwiazda Kazachstanu”, przeznaczony do Sanktuarium w Oziornoje. Na audiencji generalnej na Placu Św. Piotra Ojciec Święty pozdrowił wszystkich w języku rosyjskim, słowa swe szczególnie kierując do wiernych w Kazachstanie.

Święty Jan Paweł II powiedział, że „Azja to nasze wspólne zadanie na trzecie tysiąclecie”. Dlatego Stowarzyszenie „Communita Regina della Pace” z radością i zaciekawieniem przyjęło propozycję Jego Ekscelencji Abp Tomasza Pety, by włączyć Kazachstan do idei krucjaty pokoju. W sierpniu 2010 roku przedstawiciele Stowarzyszenia odwiedzili to miejsce szczególnego kultu maryjnego. Już dzisiaj mieszkańcy Oziornego i wszyscy przybywający tutaj pielgrzymi mogą uczestniczyć w codziennej adoracji Najświętszego Sakramentu. Bardzo ważne jest istniejące w tym miejscu wsparcie kapłanów i osób zakonnych. Ziemia, którą kiedyś nazywano „nieludzką”, jest pełna miłości bliźniego, bo człowiek żyje tutaj nadzieją, a w prostocie bytu i surowości klimatu doznaje bliskiej obecności Boga. Święty Jan Paweł II nazwał to miejsce Narodowym Sanktuarium Maryjnym Kazachstanu.

W ramach realizacji projektu Kazachstańskiej Gwiazdy Pokoju, Stowarzyszenie pragnie przekazać nastawę ołtarzową do Adoracji Najświętszego Sakramentu wraz z Monstrancją. W tym miejscu pragnie również organizować ekumeniczne i międzyreligijne spotkania modlitewne oraz podejmować inne działania służące propagowaniu pojednania, wzajemnego poszanowania i zrozumienia.

Realizacja Ołtarza „Gwiazda Kazachstanu” powierzona została pracowni gdańskiego artysty Mariusza Drapikowskiego. Po zakończeniu peregrynacji w Polsce Kazachstańska Gwiazda Królowej Pokoju została pobłogosławiona przez Papieża Benedykta XVI. Pobłogosławiony Ołtarz wraz z monstrancją został przekazany do Kazachstanu 7 lipca 2013 roku.

Pięcioskrzydłowy Ołtarz nawiązuje do treści zawartych w Tryptyku Jerozolimskim, ale rozważanie w nim idzie znacznie dalej. Można powiedzieć, że jest on plastyczną refleksją biblijną dotyczącą Miłosierdzia Bożego. To jest próba zgłębienia dialogu, przymierza między Bogiem a człowiekiem w historii zbawienia, aż do punktu kulminacyjnego, ostatecznego słowa, którym jest Jezus Chrystus.

Patronami Kazachstanu są Matka Boża Królowa Pokoju oraz Abraham. Jan Paweł II rozważał – „Abraham jest wielkim pierwowzorem Matki Chrystusa, Matki Zawierzenia, Maryjo: błogosławiona jesteś któraś uwierzyła w słowo Pana. Dwie postacie jedna ze Starego Testamentu druga z Nowego oraz dwa początki – jeden w Abrahamie a drugi w Maryi spotykają się ze sobą”.

W encyklice „Redemptoris Mater” jest napisane „ Wiara Maryi porównywana była do wiary Abrahama, którego apostoł nazywa „ojcem naszej wiary„(por.. Rz.4,12)”.W zbawczej ekonomii Objawienia Bożego wiara Abrahama stanowi początek Starego Przymierza; wiara Maryi przy zwiastowaniu daje początek Przymierzu Nowemu. Podobnie też Abraham „wbrew nadziei uwierzył nadziei, że stanie się Ojcem wielu narodów”(Rz 4,18) tak Maryja uwierzyła, że za sprawą Ducha Świętego stanie się Matką Syna Bożego… A to posłuszeństwo wiary ze strony Maryi pociągać będzie zadziwiające podobieństwo do wiary Abrahama. Podobnie jak ten patriarcha całego Ludu Bożego tak i Maryja w ciągu całej drogi swojego uległego, macierzyńskiego fiat, będzie potwierdzać, iż „wbrew nadziei uwierzyła nadziei”. Stosując to samo rozumienie, co Izraelici wobec Abrahama, chrześcijanie zaczęli nazywać Maryję „Matką Kościoła”, „Matką wszystkich wierzących”. Stała się wzorem prawidłowej wiary wobec zwiastowanego słowa Ewangelii „Niech mi się stanie według Twego słowa”. (Łk 1,38).

Do przedstawienia zamkniętego Ołtarza stał się inspiracją jak również dostarczył cennych przemyśleń utwór Jana Pawła II „Tryptyk Rzymski” a szczególnie trzecia część zatytułowana „Wzgórze w krainie Moria”, która jest podzieloną na cztery podrozdziały poetycką opowieścią o historii Abrahama. Jego dzieje stają się symbolem przyszłej męki Jezusa. Odkupieńcza śmierć Syna Bożego stanowi mocny pretekst do apelu skierowanego pod adresem ludzkości o nadzieję, na gruncie tajemnicy i ogromu Bożego Miłosierdzia. Zamknięty Ołtarz odnosi się do starego Testamentu i przymierza Boga z Abrahamem.

W narożnikach przedstawione są cztery sceny.

1.    Abraham pod dębami Mamre kierowany miłosierdziem zaprasza i ugaszcza w swoim namiocie „trzech podróżnych”.

2.    Ofiara z Izaaka, która jest zapowiedzią ofiary Syna Bożego.

3.    Wstawiennicza modlitwa Abrahama za mieszkańców Sodomy i Gomory.

4.    Abraham goszczony chlebem i winem przez Melchizedeka króla i kapłana Szalemu identyfikowanego z Jerozolimą.

W liście do Hebrajczyków porównane jest kapłaństwo Jezusa do kapłaństwa Melchizedeka.

Najwspanialszą rzeczą, jaką Jezus powiedział jest „jak mnie umiłował Ojciec tak i ja Was umiłowałem”. Mam nadzieję, że będzie można to odnaleźć w przedstawieniu Tronu Łaski, który znajduje się w górnej części Ołtarza. W liście do Hebrajczyków czytamy „Przybliżmy się, więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy otrzymali miłosierdzie i znaleźli łaskę w stosownej chwili”(Hbr.4,16).

W samym centrum zamkniętego Ołtarza, na planie Jerozolimskiego grobu Jezusa odnajdujemy przedstawienie dwóch postaci, błogosławionego Jana Pawła II i św. Faustynę, którzy całym swym życiem świadczyli o Bożym Miłosierdziu. Jan Paweł II zawierzył świat Bożemu Miłosierdziu. Czyniąc to zwracał się z gorącym pragnieniem, aby orędzie o miłosiernej miłości Boga, które zostało ogłoszone za pośrednictwem św. Faustyny, dotarło do wszystkich mieszkańców ziemi i napełniło ich serca nadzieją. Wołał „Trzeba tę iskrę Bożej łaski rozniecić. Trzeba przekazać światu ogień Miłosierdzia. W Miłosierdziu Boga świat znajdzie pokój, a człowiek szczęście!”

Święty Jan Paweł II i św. Faustyna byli Świadkami Chrystusa i dlatego po otwarciu Ołtarza pojawiają się obok przedstawienia dwóch świadków z apokaliptycznej wizji św. Jana. Na środku widzimy otoczonego światłością jakby szatą Chrystusa Eucharystycznego w monstrancji nawiązującej do wizerunku Matki Bożej. W encyklice” Ecclesia de Eucharystia” znajduje się zdanie: „Jeśli pojęcia Kościół i Eucharystia są ze sobą nierozerwalnie, związane to samo dotyczy Maryi i Eucharystii”. U początku historii Starego Przymierza stoi Abraham, „który uwierzył i Pan poczytał mu to za sprawiedliwość” (Rdz 15,6) podobnie u początku Nowego Testamentu stoi Maryja „Ta, która Uwierzyła” i dlatego napisano o Niej: „Błogosławiona jesteś któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane ci od Pana”( Łk 1,45).

autor: Beata Fabiś