Matka Boża Loretańska z Piotrkowic PDF Drukuj Email
Wpisany przez Beata   
środa, 10 grudnia 2014 20:03

Piotrkowice to wieś położona w odległości 25 km na południowy wschód od Kielc, przy trasie nr 73, wiodącej do Buska Zdroju i Tarnowa, pomiędzy Morawicą a Chmielnikiem. Historia tej średniowiecznej osady sięga XII wieku. Parafia w Piotrkowicach powstała po­między rokiem 1359 a 1372. Najpierw zbu­dowano drewnianą kaplicę, a pod koniec XVI wieku murowany kościół św. Stanisława. Wspomina o nim Jan Długosz w Liber Beneficiorum (Księga Uposażeń).

 

 


Sanktuarium Matki Bożej Loretańskiej w Piotrkowicach jest duchowo związane z międzynarodowym sanktuarium Świętego Domku Matki Bożej w Loreto, we Włoszech, nazwanym przez św. Teresę od Dzieciątka Jezus, która odwiedziła je w 1887 r. „szkatuł­ką z perłą”. Dla zrozumienia ducha i znaczenia Domku Loretańskiego w Piotrkowicach, który jest jednym z najpiękniejszych replik Santa Casa – Loreto we Włoszech, trzeba poznać przynajmniej zarys historii tego sanktuarium i sięga XII wieku.

 

 

 

Dom Maryi w Nazarecie – miejsce Zwiastowania przyjścia Zbawiciela zbudowany został w I wieku przed Chrystusem. Dom składał się z trzech surowych ścian murowanych i czwartej ściany skalnej z wejściem do groty. W ścianach było troje drzwi. Światło dochodziło przez jedno okno w ścianie szczytowej. Dom Maryi i mieszkania świętej Rodziny stał się uznaną relikwią i przetrwał w Nazarecie aż do czasu wojen krzyżowych. Święty Dom w okresie panowania Krzyżowców w Jerozolimie (XIII w.) otoczony był ogromną czcią. W 1219 r. udał się tam św. Franciszek z Asyżu.

 

 

W 1263 r. muzułmanie opanowali Ziemię Świętą, ale nie zburzyli Świętego Domu. Aby uchronić go przed zniszczeniem chrześcijanie zabrali ze sobą „Święte Kamienie”, z których zbudow­any był Domek Maryi w Nazarecie. Drogą morską przewieźli je najpierw w okolice Rijeki w Kroacji (dzisiejsza Chorwacja) a następnie przez Niceforo Angelo – możnowładcę Epiru do Loreto, miasta położonego nad Morzem Adriatyckim, gdzie go starannie postawiono.

 

 

Piękna legenda głosi, że Domek z Ziemi Świętej do Loreto mieli przenieść Aniołowie. Historycy dowodzą, że błędne tłumaczenie przekształciło nazwisko znanej bizantyjskiej rodziny Angeli (lub De Angelis) w „aniołów”, którzy mieli przenieść dom Matki Bożej w miejsce bezpieczne.

 

 

Od roku 1294 Święty Domek znajduje się w Loreto. Jego autentyczność potwierdził papież Mikołaj V w 1449 r. słowami: Domek Bożej Rodzicielki jest prawdziwym domkiem, w którym Słowo Ciałem się stało wykutymi potem w ołtarzu. Domek Loretański świadczy o wierze chrześcijan w tajemnicę Wcielenia Słowa Bożego i Boskie Macierzyństwo Najświętszej Maryi Panny.

 

 

Cenna relikwia stała się celem pielgrzymek papieży (m.in.: bł. Jana XXIII w 1962 r., Jana Pawła II w 1979 r.), wielu świętych i rzesz wiernych. W Domku Loretańskim wierni od wieków zanosili do Maryi swoje modlitwy dziękczyn­ienia. Z tytułów nadawanych Matce Bożej powstała z czasem Litania Loretańska. Już od XIII wieku Domek Nazaretański Świętej Rodziny w Loreto otoczono czcią wznosząc nad nim wspaniałą bazylikę.

 

 

W XVII wieku odradza się kult i nabożeństwo do NMP – powstają w Europie (np. Praga, pocz. 1926), a w tym i w Polsce miejsca szczególnego kultu Matki Bożej. Są to Domy Loretańskie, które były kopią domu świętej Rodziny.

 

 

Na wzór Świętego Domku w Loreto wybudowano w wielu krajach, również w Polsce około 20 Domków, zwanych loretańskimi: w Krakowie, Lwowie, Warszawie, Głogówku na Śląsku, Gołębiu k. Puław, a na ziemi świętokrzyskiej w Piotrkowicach koło Chmielnika.

 

 

Według relacji Hiacynta Pruszcza zamieszczonej w dziele pt. Morze łaski Bożej, z 1662 roku, w miejscu, gdzie obecnie wznosi się kościół wraz z Domkiem Loretańskim, na polach plebańskich w Piotrkowicach, stała Boża Męka – krzyż z wizerunkiem ukrzyżowanego Chrystusa. Ludzie głębokiej wiary przychodzili na to miejsce, by się modlić. Niektórzy mieli szczęście widzieć piękną postać Matki Bożej, oświetloną niezwykłym światłem i doznali licznych łask.

 

 

Ksiądz Andrzej Gnoiński, proboszcz piotrkowicki, nie dawał wiary tym cudownym wydarzeniom i by położyć kres przybywaniu wiernych na to miejsce objawień, polecił zaorać pole koło krzyża. Skoro gospodarz plebański zaczął pracę, woły przestały nagle ciągnąć jarzmo, a pług rozpadł się. Rolnik zobaczył na rozoranej ziemi figurkę przedstawiającą Matkę Bożą w postawie modlitewnej, pełna majestatu i niezwykle skupioną. Jej spojrzenie jest zdolne do objęcia każdego, Jej ręce są złączone i skierowane do Boga. Rolnik upadł na kolana, by uczcić Bożą Matkę.

 

 

Po tych wydarzeniach ksiądz Andrzej przesłuchał świadków, którzy zeznali pod przysięgą, że widzieli Matkę Bożą promieniującą niebiańską światłością. Proboszcz uznał ich zeznania za wiarygodne i polecił umieścić wyoraną z ziemi figurkę Matki Bożej przy stacji Męki Pańskiej i nie zabraniał już wiernym modlić się na tym świętym miejscu. Na miejsce objawień Matki Bożej przybywali wierni z bliska i z daleka. Większość z nich stanowiły kobiety, które nie mogły mieć dzieci, i dzięki wstawiennictwu Matki Bożej ich prośby były wysłuchiwane. Przybywały tu także kobiety spodziewające się potomstwa, by prosić Matkę Bożą o szczęśliwe rozwiązanie i wypraszać błogosławieństwo dla swoich dzieci. Matka Boska Piotrkowicka okazała się patronką młodych małżeństw i Matką oczekujących potomstwa.

 

 

Jako pierwsza, która doznała tutaj łaski od Matki Bożej była Zofia Rokszycka, żona Marcina, kasztelanowa połanieckiego. W rok 1627 mocno osłabiona po porodzie, Zofia, przybyła ze swoim synem prawie umierającym na to miejsce modlitwy i zostali oboje cudownie uzdrowieni. Wieść o tym cudzie obiegła okolicę.

 

 

Rokszyccy dla upamiętnienia objawień Matki Bożej i z wdzięczności za uzyskaną łaskę życia dziecka i jego matki ufundowali, jako wotum drewnianą kaplicę poświęconą Matce Bożej. Kaplicę tę zaczęto nazywać wzniośle Domkiem Loretańskim. We wnęce ołtarzowej umieścili gotycką figurę Matki Bożej z Dzieciątkiem, dotychczas czczoną w kościele świętego Stanisława.

 

 

Figura ta pochodząca z początku XV wieku, jest pokrewna stylowo pięknej Madonnie z Krużlowej, została adoptowana do potrzeb kultu w Domku Loretańskim w Piotrkowicach i nadano jej tytuł: Loretańska Matka Boska Piotrkowicka.

 

 

Uroczyste przeniesienie gotyckiej figury Matki Bożej z kościoła świętego Stanisława do kaplicy Zwiastowania NMP odbyło się 15 sierpnia 1628 roku. Akt ten stał się formalnym początkiem Sanktuarium Matki Bożej Loretańskiej w Piotrkowicach. Rokszyccy umieścili także w tej kaplicy wyoraną z ziemi małą statuetkę Matki Bożej, uznaną przez nich za cudowną i odtąd czczoną pod tytułem – Matki Życia, gdyż stała się niezawodną orędowniczką małżonków w uproszeniu u Boga daru rodzicielstwa i łaski szczęśliwego rozwiązania dla matek w stanie błogosławionym.

 

 

Opiekę nad sanktuarium początkowo sprawowali karmelici, a od 1630 roku bernardyni.

 

 

Z powodu napływu coraz większej liczby pielgrzymów Marcin i Zofia Rokszyccy wybudowali, do dziś istniejący kościół i klasztor. Konsekracja kościoła odbyła się w 1652 roku.

 

 

Po ponad stu latach – w 1776 roku – bernardyni wybudowali kaplicę loretańską, a w niej małe pomieszczenie wiernie oddające wielkość Domku Świętej Rodziny w Loreto. We wnęce ołtarza umieścili starą gotycką figurę Matki Bożej z Dzieciątkiem nieznanego rzeźbiarza (pochodzącą z około 1400 r.), a w rokokowym kartuszu statuetkę Bogurodzicy Maryi – Matki Życia, którą przyozdobiono misternie zrobioną korona z pereł.

 

 

Liczne łaski otrzymane w tym Sanktuarium jak uzdrowienia, nawrócenia, cudowne uratowanie życia w czasie wojny, odnalezienie zagubionych osób czy rzeczy, a szczególnie wypraszane łaski ojcostwa i macierzyństwa przez małżeństwa rodziły nadzieje u licznych pielgrzymów, że i ich prośby i błagania będą wysłuchane. Maryja była nadzieją dla każdego.

 

 

Sanktuarium Matki Bożej Loretańskiej stało się znane w całej Rzeczypospolitej. Pielgrzymi otoczyli wielką czcią Matkę Bożą Loretańską i sławili Ją pieśnią:

 

 

W historii Kościoła najbardziej słynącym łaskami obrazom i figurom Matki Bożej – przyznawała Stolica Apostolska przywileje koronacji. Głowy Matki Boskiej z Dzieciątkiem Jezus są wtedy ozdabiane koronami, które wyrażać maja wdzięczność za łaski uzyskane za sprawą cudownego wizerunku.

 

 

I właśnie tak rzadkiego przywileju koronacji na prawie papieskim doznała łaskami słynąca figura Matki Bożej Loretańskiej w Piotrkowicach. Wśród wielu ośrodków kultu Matki Bożej Loretańskiej w naszej ojczyźnie jedynie sanktuarium w Piotrkowicach posiada ukoronowaną figurę Matki Bożej. Wiekopomnego aktu koronacji dokonał powaga papieża Piusa XII w dniu 7 września 1958 r., w wigilię święta Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, ksiądz biskup Czesław Kaczmarek, ordynariusz kielecki, przy udziale księdza arcybiskupa Eugeniusza Baziaka z Krakowa i dziesięciu innych biskupów, w obecności 350 kapłanów oraz około 100 tysięcy pielgrzymów (por. Akta wizytacyjne Parafii Piotrkowice str. 20). Uroczystość koronacji była najważniejszym aktem kultu Matki Bożej Loretańskiej i największym wydarzeniem w historii piotrkowickiego sanktuarium. Ku pamięci potomnych należy odnotować, że była to pierwsza koronacja na prawie papieskim Matki Bożej w diecezji kieleckiej, a jednocześnie pierwsza w Polsce po drugiej wojnie światowej.

 

 

Ks. Biskup Czesław Kaczmarek w liście pasterskim z okazji koronacji Matki Bożej Piotrkowickiej tak pisał: „Od wieków Matka Boża z tego miejsca rozdziela łaski swoim pośrednictwem u Boga. Ta uroczysta koronacja będzie wyrazem wdzięczności za ocalenie nasze, kapłanów całej diecezji i wiernych, którzy dzielili z nami godziny, dni, miesiące i lata cierpień i doświadczeń Pańskich. Pragniemy gorąco, aby akt koronacji był również okazją poświęcenia naszej diecezji Maryi Królowej Polski oraz prośbą o dalszą nad nami Jej matczyną opiekę”. W dniu koronacji bp Kaczmarek powiedział:, iż wkłada na skronie Madonny Piotrkowickiej dwie korony ciernio­wą koronę własnych cierpień, doznanych w komunistycznym więzieniu i złotą koronę wdzięczności za ocalenie Kościoła w trudnym okresie dziejów naszej Ojczyzny.

 

 

Ukoronowana figura Matki Bożej została otoczona niezwykłą czcią przez wiernych. Sanktuarium Loretańskie stało się przystania dla tych, którzy zmęczeni bałaganem świata, przychodzą tu, aby odnaleźć w obliczu Matki Bożej, łaskę miłosierdzia Boga, aby w ciszy Domku Maryi zaczerpnąć siły do walki z ziemskimi utrapieniami. Matka Boża, Pani Loretańska dla wszystkich ma przygotowane łaski, ale jako Ta, która w swoim łonie nosiła Syna Bożego, który dla nas stał się Człowiekiem, pragnie obdarzyć łaską macierzyństwa matki pragnące i oczekujące potomstwa oraz wspomagać rodziców w wychowaniu swoich dzieci.

 

 

Matka Boża Loretańska jest patronką ludzi w drodze. Do Niej zwracają się wszyscy pielgrzymujący do Domu Ojca Niebieskiego po drogach tego świata, na ziemi, morzu i w powietrzu.

 

 

Matka Boża Loretańska jest patronka lotników. W 1920 roku papież Benedykt XV ogłosił Najświętszą Maryję Pannę Loretańska patronka podróżujących samolotami i odtąd lotnicy wzywają Ją, jako swoją opiekunkę. W sanktuarium piotrkowickim były już śluby lotników, którzy Matce Bożej Loretańskiej zawierzają nie tylko swoje loty w powietrzu, ale całe swoje przyszłe życie rodzinne.

 

 

Na rocznicę 50-lecia koronacji Matki Bożej Loretańskiej, przypadającą 7 września 2008 roku odnowiono fasadę kaplicy loretańskiej i podjęto się nowej aranżacji wystroju ołtarza w Domku Loretańskim. Oddano do pracowni konserwatorskiej figurę Matki Bożej, by naprawić powstałe ubytki w rzeźbie i na nowo ją wyzłocić.

 

 

W korytarzu prowadzącym z kruchty do kaplicy loretańskiej umieszczono płytę wotywną upamiętniającą koronację Matki Bożej Loretańskiej i 50-lecie tej uroczystości.

 

 

Uroczystościom 50-lecia koronacji przewodniczył ks. bp Kazimierz Ryczan, ordynariusz diecezji kieleckiej z licznie zgromadzonym duchowieństwem oraz około dziesięciotysięcznym udziałem wiernych.

 

 

Z tej okazji też zostało wydanych kilka pozycji książkowych. Z inicjatywy Jarosława Zatorskiego, burmistrza gminy Chmielnik, został wydany album pt: "Po odpust do Piotrkowic". Inne pozycje to: "Maryjne Sanktuarium w Piotrkowicach", "Nowenna i modlitwy do Matki Bożej Loretańskiej", "Ziemia Piotrkowicka", "Pani Loretańska".

 

 

Z wieży kościelnej, każdego dnia rano, w południe i wieczorem rozbrzmiewa melodia modlitwy Anioł Pański, przypominając wiernym Tajemnice Wcielenia Syna Bożego, które dokonało się w Domku Matki Bożej w Nazarecie.

 

 

Piotrkowickie Loreto, w ciągu tych kilkuset lat przyciągało i nadal przyciąga wielu pielgrzymów. Liczne wota oraz prośby kierowane tutaj do Maryi są wyrazem wiary w Jej matczyną troskę i pomoc. Ojciec Święty Jan Paweł II również wyraził Jej dług wdzi­ęczności, ofiarując dla Piotrkowickiego sanktuarium pięknie ozdobioną świecę.

 

 

Karmelici Bosi serdecznie zapraszają pielgrzymów do nawiedzenia sanktuarium Matki Bożej Loretańskiej. Uroczystości odpu­stowe przypadają w: Zwiastowania NMP – 25 marca, Matki Bożej Szkaplerznej – 16 lipca, Narodzenia NMP – 8 września, Matki Bożej Loretańskiej – 10 grudnia i św. Józefa 19 marca.

 

 

Od maja do października codziennie o godz. 20.00 w kaplicy Matki Bożej Loretańskiej odbywa się Apel Maryjny. Odczytywane są wówczas prośby i podziękowania zanoszone do Matki Bożej.

 

 

W klasztorze został urządzony Dom Modlitwy, dostępny dla wszystkich po­szukujących ciszy, skupienia i refleksji nad swoim życiem. Można tutaj przyjechać na kilkudniowe rekolekcje indywidualne, ucze­stnicząc w życiu wspólnoty (wspólne modl­itwy, posiłki, pojedyncze pokoje).

 

 

 

 

źródło: www.loreto.pl

 

 

 

 

Poprawiony: środa, 10 grudnia 2014 20:36