U Świętego Filipa i Jakuba w Sękowej PDF Drukuj Email
Wpisany przez Beata   
poniedziałek, 06 maja 2019 20:58

Wieś Sękowa w Beskidzie Niskim ma nie lada atrakcję – XVI-wieczny drewniany kościół św. Filipa i św. Jakuba. O jego unikatowości świadczą ogromne połacie dachu ciągnące się niemal do samej ziemi.


Takich kościołów więcej w Polsce nie ma. Jego niezwykły urok odkryli już w końcu XIX wieku polscy malarze młodopolscy, a także… austriaccy uczeni. Sękowa pojawiła się na wielu obrazach i pocztówkach, a do 1915 r. kościół uchodził za najpiękniejszy w Małopolsce. W czasie I wojny światowej był bliski unicestwienia, ale na szczęście udało się go zachować dla przyszłych pokoleń.

 

 

 

Wzniesiono go w 1520 r., z ręcznie ciosanych bierwion modrzewiowych. W XVIII w. dostawiono wieżę i rozłożyste soboty. Powierzchnie kościoła, z wyjątkiem izbicy, pokryte są gontem, co potęguje malowniczość bryły. Obecne wyposażenie stanowi m.in. późnorenesansowy ołtarz główny z pocz. XVII w., zrekonstruowany w latach 1948–49 po dewastacji w 1915 r. W bogato polichromowanym ołtarzu widnieje obraz przedstawiający św. św. Mikołaja, Benedykta i Antoniego oraz rzeźba Zbawiciela Świata. Obiekt w 2003r. został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Naturalnego UNESCO.

 

W czasie bitwy pod Gorlicami w maju 1915 roku oraz wcześniej drewniane deski dachów posłużyły żołnierzom do wzmacniania ścian okopów. Rozebrano wtedy soboty oraz oszalowanie wieży, zostawiając tylko sam szkielet konstrukcji. Cud, że kościół cały nie uległ rozbiórce. W 1918 roku przeprowadzono pierwszą rekonstrukcję świątyni, a w drugiej połowie XX wieku kolejne.

 

Wnętrze nie zachowało się w stanie pierwotnym, również ze względu na zniszczenia wojenne. Warty uwagi jest manierystyczny ołtarz główny z XVII wieku oraz kamienna kielichowa chrzcielnica z 1522 roku. Z tego czasu pochodzą także trzy wspaniałe późnogotyckie portale wycięte w tzw. ośli grzbiet (profil portalu przypomina grzbiet osła).

 

„Niedostatki” wnętrza świątynia nadrabia jednak unikalnym kształtem oraz malowniczym położeniem nad rzeką i wśród starych lip. Najstarsza z nich rośnie przy bramie i ma ponad 550 cm w obwodzie, a więc około 300 lat.