Dzisiaj obchodzimy Dzień Dziecka. Wydawać by się nam mogło, że mamy ten czas już za sobą.

Wyrośliśmy już z okresu bycia dzieckiem, przybyło nam lat, mamy inne zainteresowania, jesteśmy bardziej poważni i odpowiedzialni…. Jednak jest KTOŚ, dla KOGO zawsze będziemy ukochanym dzieckiem. To Bóg.

Czy zwróciliście może uwagę, że zawsze na Mszy św., przed rozpoczęciem modlitwy „Ojcze Nasz” kapłan zwraca się do nas słowami: „Nazywamy się dziećmi Bożymi i nimi jesteśmy..” Adresatami ich nie są wcale najmłodsi uczestniczy Mszy świętej, ale każdy z nas bez względu na wiek.

W sakramencie Chrztu świętego Duch św. zjednoczył nas z Ojcem i Synem Bożym, Jezusem Chrystusem.

Tak jak każdy dobry ojciec kocha i troszczy się o swoje dzieci tak samo czyni Pan Bóg wobec każdego z nas. Jesteśmy Jego przybranymi dziećmi, otoczone Jego opieką i miłością. Za każde swoje dziecko oddałby za nas życie.

Bycie Dzieckiem Bożym opiera się na dwóch podstawach, którymi są ufność Bogu i miłość do Niego. Jednak, czym są one bez pełnego zawierzenia? Wiem doskonale, że trudno to zrobić, a jeszcze trudniej słowa „Bądź wola Twoja” wprowadzić w życie.

Czy jednak nasze obawy, lęki są słuszne, prawdziwe? Czy Ojciec, który kocha prawdziwie i bezgranicznie swoje dziecko może chcieć jego krzywdy, cierpienia, łez?

Dzisiaj szczególnie podczas modlitwy podziękujmy Bogu za to, że możemy nazywać siebie Dzieckiem Bożym. Naszymi uczynkami, naszym życiem świadczmy o tym, że nim prawdziwie jesteśmy.