Na początku sierpnia zrealizowałem część urlopu, może już siódmy albo ósmy raz w miejscu niezwykłym, które od lat przyciągało moją geograficzną wyobraźnię, ale przede wszystkim, w trudny do sprecyzowania sposób, inspirowało mojego ducha. Kolejny raz odwiedziłem Međugorje.
Gdy w roku 2002 pierwszy raz z zaciekawieniem patrzyłem na kotlinę pokrytą czerwonymi, laterytowymi glebami, położoną u podnóża dwóch wapiennych grzbietów, oczami przyrodnika starałem się rozpoznać jakieś przestrzenne prawidłowości tego skrawka Gór Dynarskich. Dwa równoległe grzbiety, oddzielone dolinną przełęczą, biegną ku południowemu wschodowi i urywają się nad malowniczym kanionem rzeki Neretwy. Wyższy z nich, owysokości 649 (lub 620) m npm, góruje nad Međugorjem w wierzchołku Križevac, gdzie w 1933 roku ustawiono 8,5 metrowy, betonowy krzyż. Niższy o jakieś 100 m grzbiet Crnica, zasłynął w ostatnich trzydziestu latach, gdyż w jego dolnej części, zwanej Podbrdo, ponad wioską Bijakovici, należącą do parafii św. Jakuba w Međugorje, w 1981 roku objawiła się miejscowym dzieciom Matka Boża.