Modlitwa pełna "oschłości"
Jeżeli Bóg odmówi ci uczuciowych pociech i specjalnych łask, tedy musisz pamiętać, że nie na nich polega doskonałość. Trzeba ćwiczyć się w cierpliwym znoszeniu przeciwności, utraty dóbr lub przyjaciół. Mężnie znosić choroby, niepowodzenia, nawet prześladowania. Przyjąć to pogodnie, by spełniła się w nas wola Boża.
Jan od Aniołów
   

Jakże często uskarżamy się na to, że nic nie czujemy podczas modlitwy. Chcemy powierzyć siebie Bogu, rozmawiać z Nim, słuchać Go, a tu tymczasem przygniata nas własna nieudolność, uczucie pustki i oddalenia Tego "INNEGO", a może i nuda. W takim wypadku najczęstszą pokusą jest chęć przerwania modlitwy, a nawet uciekania od niej. Oskarżamy często Boga, że to On ponosi winę za tę sytuację. Pustka zadaje nam cierpienie. Łatwo zauważamy wtedy, że sami z siebie mało możemy, a nasze odczucia nie są nam posłuszne, może w ogóle tracimy wszelki zapał i chęć podejmowania trudu rozmowy z Ukrytym.