Uważam cię za nieszczęśliwego, bo nigdy nie byłeś nieszczęśliwy. Przeszedłeś przez życie bez walki.Nikt się nie dowie, ani nawet ty sam, co potrafisz (Seneka)

Orygenes twierdzi: „Musisz prowadzić walkę wewnętrzną. Wewnątrz wzniesiona jest owa budowla, którą należy poprawić. Twój wróg wychodzi z twego serca”.

Walka duchowa jest walką z osobowym złem. Terenem tej walki jest „pustynia”, na której kuszony był także Chrystus. W niej doświadczamy samotności i izolacji. Zawiera ona w sobie niebezpieczeństwo osamotnienia, a jednocześnie jest szansą sprawdzenia siebie. W tej walce trzeba przeciwstawić się demonom pożądliwości (w jedzeniu i piciu), seksualnej rozwiązłości, agresywności, nastawieniu materialistycznemu, depresyjnym nastrojom, bojaźliwości, obojętności, fałszywej egzaltacji i egoistycznej wyniosłości.

Każdy człowiek rodzi się z bogactwem pragnień, marzeń i aspiracji. Już małe dzieci mają mnóstwo nadziei i planów na przyszłość. Okres dorastania jest czasem snucia intensywnych pragnień i poszukiwania ideałów. Marzymy o tym, by kochać i być kochanymi, by być silnymi, szczerymi, uczciwymi, by założyć piękną, szczęśliwą rodzinę, by żyć w przyjaźni z Bogiem i w zgodzie z samym sobą, by cieszyć się uznaniem innych, by mieć liczne zainteresowania, pasje, hobby. Pragnienia, aspiracje i ideały stają się źródłem radości i entuzjazmu. Czynią nas silnymi. Poszerzają horyzonty. Stają się źródłem życiowej energii. Pobudzają do wysiłku. Mobilizują. Pozwalają przetrwać trudne chwile i zachować nadzieję. Niestety w miarę upływu lat nasze pragnienia i aspiracje ulegają zubożeniu. Wiąże się to z ograniczeniami i utrudnieniami zewnętrznymi, z przeżywanymi trudnościami i rozczarowaniami, z doświadczaniem własnych słabości, zaniedbań i błędów.

Pierwsza ważna lekcja: wypoczynek jest nie tylko prawem, ale wręcz obowiązkiem! Nie można jednak źle pracując, dobrze odpoczywać. Wypoczynek wtedy staje się dobrem niezasłużonym, nienależnym, a więc niesprawiedliwym, czyli takim, do którego nie mamy prawa. Anglosaski mnich i doktor Kościoła, Beda Czcigodny (673 – 735), mówi:

Gdyby tylko w naszych czasach tak wielkie pragnienie wiernych słuchaczy wymusiło na sługach słowa posługę, by nie mieli czasu nawet się posilić

(Komentarz do Ewangelii Marka 2,20).

W Rosarium Virginis Mariae Błogosławiony Jan Paweł II przypomina o wielkiej roli, jaką w życiu Kościoła odgrywa różaniec. W czasach, „gdy Kościół przeżywał trudne chwile” modlitwa różańcowa wyjednywała mu liczne cuda i niosła od Boga ocalenie. Gdy zawodziło wszystko: dyplomacja, moc oręża, mądrość i władza, wówczas różaniec zawsze okazywał swą skuteczność. Wie o tym Jan Paweł II. Dlatego przypominając nam w swym liście Rosarium Virginis Mariae o zwycięstwach różańcowych, jakie Kościół wielokrotnie odniósł  w swych dziejach, pragnie on nie tylko umocnić naszą wiarę w skuteczność różańcowych modlitw. Chce czegoś więcej: by za naszą sprawą dokonały się we współczesnym świecie kolejne zwycięstwa tej umiłowanej przez Maryję modlitwy. „Dziś stoimy wobec nowych wyzwań. Czemuż nie wziąć znowu do ręki koronki z wiarą tych, którzy byli przed nami?” – pyta Papież.

„Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli” (J 1,11) – ten fragment pochodzi z prologu św. Jana i jest czytany w Uroczystość Narodzenia Pańskiego podczas Mszy św. w dzień. W trakcie pasterki i Mszy św. o świcie czytane są fragmenty z Ewangelii według św. Łukasza, które opisują scenę narodzenia Jezusa w Betlejem. „Kiedy tam przebywali, nadszedł dla Maryi czas rozwiązania. Porodziła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie.” (Łk 2,7). Widzimy tu Boga przychodzącego na świat w ubogich warunkach, które są znakiem Jego uniżenia. Syn Boże stał się człowiekiem bez rozgłosu. Pojawił się w miasteczku, o którym prawie nikt nie słyszał w Rzymskim Imperium. Do tej nieco sielankowej sceny Bożego Narodzenia jesteśmy przyzwyczajeni i nie potrafimy wyobrazić sobie tych świąt bez tradycyjnej szopki.