W środę oktawy Bożego Narodzenia miała miejsce w Wieruszowie podniosła uroczystość - odsłonięcie i poświęcenie pomnika św. Jana Ewangelisty. W XVII i XVIII weku w miejscu, gdzie postawiono pomnik znajdował się kościół p.w. św. Jana oraz pierwszy wieruszowski szpital. Ktoś zwrócił uwagę, że temu Świętemu nie za wiele dedykowano pomników. Jeśli Jan, to najczęściej Nepomucen. Pamięć o czeskim męczenniku uwieczniona jest wieloma kaplicami, pomnikami, figurami, wezwaniami kościołów na obszarze południowej Polski. W Wieruszowie nie brakuje szaleńców, zakochanych w swoim mieście i jego historii. Ks. dr Bronisław Preder i Henryk Urbański byli duszą i mózgiem, a może raczej sercem komitetu budowy pomnika, usytuowanego przy Ochotniczej Straży Pożarnej w tym ‘dziwnym’  mieście.

Trzecią Niedzielę Adwentu, zwaną ‘Gaudete’ wypełniają radosne i prorocze teksty Sofoniasza, Izajasza, św. Pawła i Ewangelisty Łukasza. Za osiem dni o północy wyśpiewamy z całą mocą radosne słowa kolędy: „Bóg się rodzi, Moc truchleje”. Radosne napięcie oczekiwania narasta, bo oczekiwanie zawsze jest wypełnione narastającą nadzieją, dobrą nadzieją, że to, co z pewnością przyjdzie wypełni człowiecze serca światłem mocy i zdolnością przemieniania zła w dobro.

Będzie to czas radości i wesela, ożyje wszystko, co obumarło,
Złagodnieje wszystko, co było groźne, woda orzeźwi pustynie i stepy,
Kiedy Pan przybędzie.

Śnieżna zima wreszcie dotarła do Wieruszowa, tylko na jak długo? Prosna całkowicie zamarzła, a choinki w parku przyklasztornym, zamieniły się w śnieżne chochoły. Ale nie o zimie pragnę pisać tym razem …

Co prawda, jak mówi rzymska sentencja: ‘errare humanum est’, ‘mylić się jest rzeczą ludzką’… Ja jednak, gdy przed kilku tygodniami odbyłem niezapomniane spotkania z wieruszowską młodzieżą w liceum im. Mikołaja Kopernika, popełniłem fatalny, trudny do wybaczenia błąd. Zdegradowałem licealistów do poziomu gimnazjalistów. W 86 felietonie ani razu nie użyłem słowa „licealista”. Przekonany byłem, że to jeszcze nie ta kategoria wiekowa moich szkolnych przyjaciół. Pamiętam, jak przed sześćdziesięciu laty, w czasach mojej szkolnej kariery, zależało mi, by być bardziej „dorosłym”. Kochane, wspaniałe i piękne wieruszowskie licealistki, przepraszam was za moją niefrasobliwość! Przepraszam też was, męska części licealnej wspólnoty! 

Minęły już trzy tygodnie od ostatniego felietonu. W międzyczasie zmienił się krajobraz nad Prosną. Drzewa pozbawione liści, szare niebo i zaszronione łąki przypominają, że już jesień zmierza do swojego kresu, aby ustąpić miejsca zimie. I śnieg delikatnie otulił pola, a w mroźne bezchmurne noce wytrąciły się kryształy szadzi na bezlistnych gałęziach drzew i krzewów nadrzecznych. W kościele krajobraz też się zmienił - na adwentowy.

Apokaliptyczne teksty o końcu czasu i świata w czytaniach mszalnych każą zadumać się nad losem człowieka, jego przeznaczeniem i wyborami, w oczekiwaniu na ostateczne przyjście Chrystusa w mocy i chwale. Bo to już drugi tydzień adwentu – czuwajcie, przyjdzie na pewno, czas jest krótki… Słowa Jezusa mocno brzmią w głębi serca i wyobraźni: „Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi trwoga narodów bezradnych wobec szumu morza i jego nawałnicy. Ludzie mdleć będą ze strachu, w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte….. Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych, żeby ten dzień nie przypadł na was znienacka, jak potrzask. Przyjdzie on bowiem na wszystkich, którzy mieszkają na całej ziemi. Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie” (Łk 21).

Z felietonu, który wczoraj napisałem, pozostał jedynie tytuł. Dzisiejsze czytania dotyczą końca czasów, ale myślę, że zniknięcie tekstu felietonu, zapisanego zresztą w dwóch kopiach, nie jest zapowiedzią apokaliptycznych wydarzeń. Odtworzenie więc 86. felietonu jest już niemożliwe, nie potrafię sobie przypomnieć o czym pisałem. Próbuję się nie denerwować i być spokojnym, widocznie wykasowany tekst nie zawierał nic ważnego. Zadziwia mnie jedynie to, że po raz pierwszy zdarzyła mi się taka przygoda, a to jest znakiem postępującej mojej umysłowej ułomności. Nie obwiniam komputera ani też złych mocy za tą niemiłą przygodę.

W roku wiary stawiasz przede mną, Panie, trudne zadanie. Posyłasz mi je przez osobę, którą noszę w moim sercu ze szczególną delikatnością i nie umiem jej odmówić. Dlaczego chcesz, bym opowiedział o moim życiu wewnętrznym, relacji z Tobą? Sam nie potrafię tego uczynić. Jeśli rzeczywiście tego chcesz ode mnie, to daj mi dar Ducha Twego, dar umiejętności wypowiedzenia, co jest niewypowiedzialne. Jestem bowiem tylko prochem. Proch może istnieć, ale czy potrafi się wypowiedzieć? Czy proch ma życie wewnętrzne? Wiem, że człowieka powołałeś do istnienia i do życia z prochu. Nas, proch uczyniłeś nawet swoimi ukochanymi dziećmi. Niechaj więc staję przed Tobą ja – ożywiony i konsekrowany przez Ciebie proch. Niechaj przez ten proch mówi Twój Duch. Twoja prośba niechaj stanie się dla mnie nakazem serca.