XIII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C


Am 9, 11-15; Ps 85 (84), 9. 11-12. 13-14 (R.: por. 9); Jk 1, 18; Mt 9, 14-17


Kolejna wprzypowieść wprowadza na scenę uczniów Jana Chrzciciela rozpatrujących stosunek uczniów Jezusa do postu. Jezus ma również władzę nad ludzkimi tradycjami, które przesłoniły znaczenie Pisma.
Jan Chrzciciel wzywał lud izraelski do nawrócenia na drogi Pana. Judaizm reprezentowany głównie przez faryzeuszy wynika z programu odnowienia Izraela po powrocie z deportacji do Babilonu. Jeden i drugi nurt wyrażał się w traktowaniu praktyk religijnych nie jakościowo, a ilościowo.

XIII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

Am 8,4-6.9-12; Ps 119,2.10.20.30.40.131; Mt 9,12b.13b; Mt 9,9-13

Od chrztu w Jordanie do dnia wyboru dwunastu uczniów apostołów, Jezus sam prowadził służbę misyjną. Stopniowo wśród tych, którzy w niego uwierzyli, Jezus wzywał kolejne osoby, aby przyłączały się do Niego. Oznaczało to rezygnację z pracy zawodowej, opuszczenie na stałe lub czasowo domu rodzinnego i przyjęcie warunków życia, jakie wyznaczał Jezus swoim stylem życia.

XIII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C



Am 7,10-17; Ps 19 (18), 8-9. 10-11 (R.: por. 10b); 2 Kor 5,19; Mt 9, 1-8


Miastem, które Jezus uznawał za swoje było Kafarnaum. Z tym miastem byli związani jego pierwsi uczniowie. Tutaj Jezus powracał z uczniami po podróżach misyjnych. Nauczyciele religijni po słowach Jezusa „Odwagi, synu. Odpuszczają się tobie twoje grzechy” potępili Go w swoich myślach. Nauczyciele uznali słowa Jezusa za bluźnierstwo, które było karane śmiercią. Jezus jest dla nich nadal tylko nauczycielem obdarzonym mocą.

Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła


XIII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C


Dz 12, 1-11; Ps 34 (33), 2-3. 4-5. 6-7. 8-9 (R.: 5b); 2 Tm 4, 6-9. 17-18; Mt 16, 18; Mt 16, 13-19


Jezus kilka razy zapytał swoich uczniów najpierw o przekonania innych o Nim, a następnie o przekonania uczniów.
Odpowiedzi ludzi wskazują na porównywanie Jezusa do postaci z przeszłości. Jedni ze względu na cuda do Eliasza, inni do Jeremiasza bo odważnie pokazywał słabość praktyk religijnych, a inni do Jana Chrzciciela. Odpowiedź nie pochodzi z naturalnego poznania prawdy, lecz z objawienia – mówi więc, że Jezus jest i Mesjaszem, i Synem żyjącego Boga.

XIII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C



Am 2, 6-10. 13-16; Ps 5, 5-6. 7-8 (R.: por. 9a); Ps 130 (129), 5; Mt 8, 23-27



W opisach wielu cudów powtarza się taki schemat: najpierw jakaś przeszkoda nie do pokonania, dalej potężne działanie Jezusa, a na końcu opis osiągnięcia celu. W opisanym zdarzeniu następują po kolei: burza na jeziorze, polecenie, by wicher się uciszył oraz nastanie wielkiej ciszy, lęk i zdziwienie uczniów. Morze było na Bliskim Wschodzie symbolem chaosu i zła przeciwstawiającego się Bogu. W tradycji żydowskiej jedynym, który panował nad wiatrem i morzem był Bóg. Zaskoczenie uczniów władzą Jezusa jest więc całkiem naturalne.

XIII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

Am 3, 1-18; 4, 11-12; Ps 50 (49), 16bc-17. 18-19. 20-21. 22-23 (R.: por. 22a); Ps 95 (94), 8ab; Mt 8, 18-22


Nauczanie Jezusa na Górze oraz uzdrowienia chorych zrodziło u kilku osób myślenie o tym, czy przyłączyć się do Jezusa i stać się Jego uczniem.
Pierwszy kandydat kierował się emocjami, nie potrafił wyobrazić sobie przyszłych trudów życia codziennego wynikających z pójścia za Jezusem. Uczony w Piśmie to ktoś przepisujący manuskrypty biblijne, stąd znający Pisma, potrafiący pisać, często nauczyciel, niekiedy przywódca religijny związany ze stronnictwem faryzeuszy.

XII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

Lm 2, 2. 10-14. 18-19; Ps 74 (73), 1-2. 3-4. 5-7. 20-21 (R.: por. 19b); Mt 8, 17; Mt 8, 5-17

Wobec tych, którzy zostali nazwani błogosławionymi, z powodu uwierzenia w Króla królestwa Bożego, Mesjasza, i zostali wezwani do bycia solą ziemi i światłem świata, potomek Dawida, Jezus odpiera zarzuty stawiane przez przeciwników religijnych. Ci, którzy w rzeczywistości znoszą Prawo i proroków oskarżają o to Jezusa. Jezus nie przeciwstawiał się Prawu, lecz jego niewłaściwym interpretacjom, bardziej podkreślającym jego literę niż ducha.

XII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C


Iz 49, 1-6; Ps 139 (138), 1-3. 13-14ab. 14c-15 (R.: por. 14a); Dz 13, 22-26; Łk 1, 76; Łk 1, 57-66. 80


Bóg powołał Jana Chrzciciela do najważniejszej roli w historii Izraela i ludzkości. Miał bez błędu wskazać na tego, który jako jedyny w całej historii ludzkiej był w pełni człowiekiem i Bogiem. Uwierzytelnił swojego świadka okolicznościami jego poczęcia i narodzenia się w późnym wieku Zachariasza i Elżbiety.

XII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C


2 Krl 24, 8-17; Ps 79 (78), 1-2. 3-4. 5 i 8. 9 (R.: por. 9cd); 1 P 1, 25; Mt 7, 21-29


Jezus wezwał swoich uczniów do radowania się zbawieniem, do dawania świadectwa, do pokory, do szukania prawdy i mądrości, aby ich wiara nie dotyczyła tylko rozumu, ale także ich duszy i ciała. Aby wprowadzali w czyn to, w co wierzą.


Słuchając Jezusa Judejczycy zaczęli rozumieć kim jest Bóg, kim są oni, czym była ich dotychczasowa religijność, zaczęli rozumieć, że ich życie może się zmienić. Inaczej rozumieli dotąd dekalog. Jeżeli wcześniej myśleli, że nikogo nie zabili, teraz zrozumieli, że już zabili wielu ludzi słowami, oskarżeniami i pomówieniami, bo "nie zabijaj" znaczy nie niszcz ani ciała, ani duszy drugiego człowieka, nie zabieraj niczego z życia drugiego człowieka.

XII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C


2 Krl 19, 9b-11. 14-21. 31-35a. 36; Ps 48 (47), 2-3a. 3b-4. 10-11 (R.: por. 9d); Ps 25 (24), 4b. 5; Mt 7, 6. 12-14


W ostatniej części Kazania na Górze Jezus daje uczniom lekcję o dwóch drogach. Wcześniej uczył ich o rozwiązywaniu konfliktów i zaspokajaniu potrzeb przez modlitwę. Nieprzychylni słuchacze Jezusa, obłudni faryzeusze potępiający Jezusa, Jego uczniów oraz grzeszników zostali przyrównani do szczekających psów i nieczystych świń. Jezus ostrzega uczniów przed głoszeniem królestwa tym, którzy nie będą słuchali słowa o ich zbawieniu przez wiarę w Niego. Oni podważą i potępią przesłanie uczniów.

XII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C


2 Krl 17, 5-8. 13-15a. 18; Ps 60 (59), 3-4. 5 i 12. 13-14 (R.: por. 7b); Hbr 4, 12; Mt 7, 1-5



Kazanie na Górze kończy wyjaśnianie różnic jakie zachodzą między postawą Jezusa a postawą faryzeuszy. Jezus odrzuca ich rozumienie i sposób praktykowania Prawa Mojżeszowego. Po lekcjach dotyczących różnych potrzeb uczniów teraz jedna z wielu lekcji na temat więzi i postaw społecznych. Uczniowie otrzymują kolejny wzór do naśladowania. Faryzeusze osądzają ludzi, którzy modlą się i poszczą inaczej niż oni. Prowadzi to do konfliktów pomiędzy nauczycielami religijnymi i członkami religijnego stronnictwa a wieloma członkami społeczeństwa oraz Jezusem i Jego uczniami.