„Sacerdos” – wywodzi się od słowa „sacra dans”, które oznacza człowieka dającego „sacrum”, czyli świętość. Wszystko inne może nam dać świat. Świętości, duchowości świat nam nie da. Tu nas nikt nie zastąpi. A drugie znaczenie słowa ksiądz wywodzi się od słowa „pontifex”, czyli „budować most, pomost” między wiecznością a obecnym czasem, między ziemią a niebem, między księdzem a innymi ludźmi. I pamiętać należy, że most jest po to, żeby inni po nim deptali. Po moście ludzie depczą, a to boli.

W obecnym świecie słowa te są nie są dobrze rozumiane. Życie, system wartości w dzisiejszym świecie całkowicie pozmieniało ich znaczenie. Kiedy zajrzymy do Pisma Świętego przekonamy się, że pycha uniemożliwia nam współpracę z Bogiem.

Jezus, chociaż jest niewidzialny nie przerwał swojej zbawczej działalności i posłał nam od Ojca Ducha Świętego. To właśnie przez Niego kontynuuje przekształcanie świata w Królestwo Boże. Duch Święty ma zdolność docierania do każdego człowieka.

Nie możemy zapomnieć, że we wszystkich sakramentach zmartwychwstały Pan oddziaływuje na nas uświęcającą mocą Ducha Świętego.

Ktoś powiedział, że człowiek znosi zwycięstwa gorzej niż porażki. Kiedy powinna pojawić się pokuta w życiu człowieka? Wtedy, kiedy narasta spłycenie naszego osobistego życia wewnętrznego i naszego środowiska. Pokuta jest aktem heroizmu. Przez nią ratujemy to, co duchowe, absolutne, piękne. Pokuta jest buntem ducha przeciwko temu, co powierzchowne, co jest odejściem od wierności głębi, milczenia, modlitwy.

Modlitwa polega na obcowaniu z Bogiem z otwartymi rękoma i otwartym sercem. Wiele rzeczy w moim życiu trzymam kurczowo w zaciśniętej dłoni. Chodzi tu z pewnością o moją własność, lecz także o sprawy niematerialne: pracę, którą wykonuję, pozycję, jaką zajmuję, przyjaciół, jakich mam, moje ideały, zasady, wyobrażenie o sobie, marzenia. Jeżeli otworzę dłoń, te rzeczy pozostaną. Nic nie wypadnie. A dłonie moje są otwarte. I to właśnie jest modlitwa. Bóg może coś wziąć i może coś włożyć w to miejsce. Nikt inny nie może tego dokonać, tylko On. Potrzeba jedynie, abym otworzył serce i dłonie i czekał cierpliwie na nadejście Boga.

Dążący do ciągłej pamięci o Bogu, powinien przyzwyczaić się do nieustannego rozmyślania tą jedną formułą, odrzucając wszelką różnorodność myśli. Nie będzie w stanie przy niej trwać, jeśli nie uwolni się od wszelkich trosk i kłopotów cielesnych” .

„Dla zdobycia stałej pamięci o Bogu nieprzerwanie miejcie przed oczyma wzór modlitwy: Boże wejrzyj ku wspomożeniu memu; Panie, pośpiesz ku ratunkowi memu. Kto bowiem nieustannie wzywa swego Obrońcy, ten z całą pewnością doznaje Jego nieprzerwanej obecności.