Inni nie mogą wzbudzać w nas niepokoju, jeżeli gorliwi jesteśmy w czynieniu dobra. Jeżeli w Bogu mamy oparcie, nic z zewnątrz nie może nam zaszkodzić. Jeśli czcimy Chrystusa w naszym sercu, wtedy nie odczuwamy lęku przed tym, co w innym sprawia trwogę. Nie pozwolimy się nikomu w tej sytuacji, wytrącić z równowagi. Inną przyczyną niemożności zranienia człowieka wierzącego, jest jego czyste sumienie. Kto żyje mocą czystego sumienia, żyje w harmonii ze swoim sumieniem, tego nie mogą dosięgnąć żadne prześladowania i oszczerstwa ludzi. Z dobrym sumieniem wiąże się przeżywanie życia w Chrystusie, zagłębianie się w Nim. Oznacza to posiadanie obszaru, który wypełnia wyłącznie Chrystus.

Ten wewnętrzny obszar, nie może być zraniony z zewnątrz. Św. Teresa z Avilla pisała: „Nic nie powinno cię przestraszać, nic nie ma prawa cię przerażać, wszystko mija. Bóg się nie zmienia. Cierpliwość osiąga wszystko. Kto ma Boga, temu nie brakuje niczego: sam Bóg wystarczy”. Doświadczenie Boga, prowadzi nas do wewnętrznej wolności. Jeśli nasze spotkanie z kochającym Bogiem jest tak bliskie, że niczego nam więcej nie trzeba, wówczas żaden człowiek nie może nam sprawić bólu. Wtedy nie mamy lęku przed bolesnymi uderzeniami słowa, które zadaje nam wspólnota, nie odczuwamy jakiegokolwiek strachu przed tymi, którzy uważają się za mocnych, nie do pokonania. Nasze oparcie jest gdzie indziej. Droga medytacji i kontemplacji ewangelicznej – jest drogą wolności. Ona broni nas przed sobą i ranami pochodzącymi z zewnątrz.

Korzystając z tego daru jest człowiek w stanie wydawać słuszne sądy w sprawach wiary. On czyni człowieka zdolnym do udziału w mądrości samego Boga, doskonali przede wiarę człowieka. Wsparty darem umiejętności człowiek, potrafi dostrzec ślady Boga w sobie, w świecie, w bliźnich. Dar umiejętności objawia się w tym, że człowiek jest w stanie wybierać zawsze drogę „złotego środka”. Są tacy, którzy korzystają z dóbr tego świata, w sposób zgodny z upodobaniem Boga. Ludzie korzystający z daru umiejętności Bożej są w stanie wypracować sobie właściwy, to jest Boży pogląd na świat. Nie poddając się mądrości i pragnieniom tego świata, nie mają jednak w nienawiści samej materii, poprzez którą dostrzegają Boga, jej Stwórcę. Dla ludzi rzeczywiście korzystających z tego daru, rzeczy stworzone mimo swych uroków i piękna, stanowią jedynie drogę do Boga. Posługując się darem umiejętności, człowiek potrafi zająć właściwe miejsce między człowiekiem a Bogiem.

Serce Jezusa jest pojemne. Najświętsze i jedyne w swoim rodzaju. Kocham te czerwcowe nabożeństwa i litanijne wezwania, z których możemy się dowiedzieć naprawdę dużo, na temat Chrystusa.

Żeby się dogadać z Francuzem, uczymy się francuskiego. By porozumieć się z głucho-niemym , „mówimy” na migi. A Bóg? Kiedy chcemy z Nim porozmawiać, zaczynamy się modlić. Kiedy modlimy się Litanią do Najświętszego serca Jezusa, rozmawiamy z samym Bogiem. O wszystkim. Bo Litania zawiera w sobie wszystko, co nasze, ludzkie, ale i Boże…

Człowiek mężny, to ktoś uduchowiony, odważny. Dąży do tego w życiu, co szlachetne. Dar ten stanowi pomost między rozumem a pożądaniem. Męstwo rodzi czyny godne pochwały, wyklucza natomiast zasługujące na pogardę. Chwalimy w danym człowieku to, dzięki czemu spełnia on swe możliwości, czy też realizuje dążenie do doskonałości. Tam, gdzie ma miejsce dążenie do przyjęcia daru męstwa, istnieje konieczność ofiary, jaką należy ponieść. Ofiara ta może dotyczyć przyjemności, szczęścia a nawet własnego życia. W akcie męstwa najbardziej istotna część naszej natury bierze górę nad mniej istotną. Piękno i dobro męstwa polega na tym, że w nim spełnia się to, co dobre i piękne. Dlatego męstwo jest szlachetne.

Najlepszym dowodem męstwa jest gotowość do największej ofiary, ofiary nawet z własnego życia. Męstwo jest siłą duchową zdolną do przezwyciężania wszystkiego, co stanowi przeszkodę w osiąganiu najwyższego dobra, jakim jest Bóg. Zawsze łączy się ono z mądrością. Takie połączenie ukazuje nam człowieka umiarkowanego w stosunku do siebie, oraz sprawiedliwego w stosunku do innych osób. Poddane mądrości, staje się “siłą duchową” umożliwiającą posłuszeństwo. Jest ono wiedzą o tym, czego unikać, a na co można się zdobyć. Doskonałe męstwo jest darem Ducha Świętego. Za Jego sprawą naturalna siła umysłu podniesiona zostaje do doskonałości nadprzyrodzonej. Człowiek mężny, słucha rozumu, wykonuje pragnienia duszy. Ono stanowi siłę, potrzebną do odniesienia zwycięstwa w najwyższym niebezpieczeństwie, jak u męczenników. Męstwo przynosi pocieszenie, cierpliwość i doświadczenie.

Dar rady skłania nas do poddawania się natchnieniom Ducha Świętego w poszczególnych, konkretnych przypadkach, domagających się podejmowania właściwych decyzji, rozumowania i odnoszenia się do wcześniejszego doświadczenia. Wszystko dokonuje się na zasadzie intuicji, co jest szczególnie istotne, gdy znajdujemy się nagle w sytuacji trudnej i na pozór bez wyjścia. Trafność podejmowanych decyzji wiąże się z doborem właściwych środków niezbędnych do urzeczywistnienia powziętych decyzji. Wyraźnie taką pomoc nadprzyrodzoną obiecuje Jezus Apostołom, kiedy mówi: „Kiedy was wydadzą, nie martwcie się o to, jak ani co macie mówić. W owej bowiem godzinie będzie wam podane, co macie mówić, gdyż nie wy będziecie mówili, lecz Duch Ojca waszego będzie mówił przez was”. Piotr korzystał z daru rady, gdy postawiony przed Sanhedrynem oświadczył, że „bardziej trzeba słuchać Boga niż ludzi”. To dzięki temu darowi człowiek jest w stanie odpowiedzieć sobie na pytanie: „Panie, co chcesz, abym Ci uczynił?”.

Podejście rozumne do rzeczywistości, do życia, jest - inaczej nazywając - podejściem racjonalnym. Myślenie jest owocem korzystania z rozumu przez człowieka. Racjonalne myślenie prowadzi do wniosków, które są na ogół prawidłowe, jeżeli posiadamy dostateczną i właściwą wiedzę na dany temat. Posługiwanie się właściwe rozumem prowadzi człowieka do rozumnych decyzji, wyborów. Rozumne działanie to takie w którym uwzględniamy cel, do którego dążymy, jako chrześcijanie, a także system wartości, którym się kierujemy przy osiąganiu tego celu. Rozumowanie słusznie uważa się za jeden z darów, jaki człowiek otrzymał od Boga. Dzięki niemu (darowi rozumu) odkryto wiele ważnych prawd, które bez tej władzy byłyby dla nas nieosiągalne. Dar ten winien być rozwijany przez człowieka. Rozumowanie, zdobywanie wiedzy sprawia, że człowiek wchodzi w nowe doświadczenia, które przyczyniają się do rozumienia przez niego rzeczywistości.