„Proście więc Pana żniwa, aby posłał robotników na żniwo swoje” (Łk 10, 2). To zdanie wypowiedziane przez Jezusa ma szczególną wymowę w Niedzielę Dobrego Pasterza, którą obchodzimy w IV Niedzielę Wielkanocną. W tym dniu wyznawcy Chrystusa na całym świecie modlą się o powołania w Kościele. Po swoim zmartwychwstaniu Jezus powierzył kontynuowanie swojej misji Apostołom i ich następcom, aby Ewangelia była przekazywana ludziom wszystkich czasów. Dlatego nieustannie zaprasza wybrane przez siebie osoby, by poszły za Nim.

W modlitwie „Ojcze nasz”, która ma eschatologiczny charakter, prosimy: „Przyjdź Królestwo Twoje” i zaraz potem dodajemy: „Bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi” (Mt 6,10). O co się zwracamy w tej prośbie i czy modlitwa wystarczy? A w ogóle, co to jest Królestwo Boże i w jaki sposób przychodzi? Czy jest królestwem dla wszystkich czy tylko dla wybranych? A jeśli dla wybranych, to co jest kryterium przynależności i kto je określa? Jak kategorie właściwe ziemskim królestwom mają się do Królestwa Bożego? Jak należy rozumieć oczywisty paradoks, że coś, co przynależy do innej rzeczywistości, ma się pojawić i przetrwać w tym świecie aż do Paruzji, czyli ponownego przyjścia Chrystusa? Św. Cyprian, biskup Kartaginy, mówi, że „Królestwo Boże może oznaczać samego Chrystusa” (De dominica oratione,13).

Przeglądając dziś różne strony w sieci na większości można znaleźć jeden główny temat : "21.12.2012 - koniec świata". Tym tematem wielu ludzi żyje już od jakiegoś czasu a im bliżej tej daty tym bardziej przeżywa się ten czas z jakimś niepokojem, może lekiem, niektórzy może z trwogą a jeszcze inni - ci bardziej wierzący - z oczekiwaniem, że w końcu ten czas panowania zła na świecie się skończy.

Czy rzeczywiście 21 grudnia będzie koniec świata? Czy coś szczególnego się wydarzy? Tego nie wiem, ale nie nastawiam się na jakieś szczególne wydarzenia, które miałyby zwiastować koniec świata. Wszelkie przepowiednie, proroctwa czy nawet teksty w Apokalipsie św. Jana wspominają o różnych kataklizmach, zjawiskach świadczących o nadchodzącym końcu świata. Czy warto w to wszystko wierzyć? Czy już naprawdę trzeba przeżywać wszystko w kontekście końca świata? Wybuchy wulkanów, trzęsienia ziemi były, są i będą, fale tsunami, cyklony i inne kataklizmy także. Jak je odnosić do tak wielkiego wydarzenia?

Najbardziej irracjonalna jest wiara tych,

którzy wierzą, że w nic nie wierzą.

Gdy analizujemy naturę i możliwości poznawcze człowieka, to oczywistym się staje to, że nikt z nas nie może funkcjonować bez wiary. Błędny jest zatem podział ludzi na wierzących i niewierzących. Wszyscy ludzie w najważniejszych sprawach życiowych kierują się wiarą. Różnica między ludźmi polega jedynie na tym, że nie wszyscy kierują się wiarą religijną. Nieuchronność wiary w życiu człowieka wynika z faktu, że nie dysponujemy oczywistą i przez wszystkich akceptowaną wiedzą co do tego, skąd czy od kogo pochodzimy oraz czy, a jeśli tak, to jaki jest sens naszego istnienia. Odpowiedzi na nasze najważniejsze pytania egzystencjalne przyjmujemy w oparciu o wiarę, a najłatwiej przychodzi człowiekowi uwierzyć w to, co najbardziej pasuje do jego aktualnego sposobu postępowania.

Chrześcijańska postawa wobec cielesności

Święta Bożego Narodzenia przypominają nam co roku tę niezwykłą prawdę, że Bóg aż tak bardzo nas pokochał, iż dosłownie, fizycznie wcielił się w sytuację człowieka. Bóg stał się ciałem. Ten zdumiewający fakt jest nie tylko potwierdzeniem Bożej miłości. Jest też ostatecznym odsłonięciem tajemnicy ludzkiego ciała. Jest najdoskonalszą szkołą postawy człowieka wobec własnej cielesności. Po grzechu pierworodnym wszyscy mamy jakieś trudności ze zrozumieniem sensu ludzkiego ciała i z odpowiedzialnym kierowaniem własną cielesnością. Nie jest sprawą przypadku, że pierwszą konsekwencją zerwania zakazanego owocu przez człowieka było zaniepokojenie się cielesną nagością. Pierwsi rodzice skryli się wśród drzew a Adam powiedział do szukającego go Boga: "Usłyszałem Twój głos w ogrodzie, przestraszyłem się, bo jestem nagi, i ukryłem się" (Rdz 3, 10). To właśnie od odkrycia cielesności zaczyna niemowlę kontakt z samym sobą. Ciało jest tą częścią ludzkiej rzeczywistości, która "najgłośniej" sygnalizuje swoje istnienie i swoje potrzeby. Człowiek może nie być w pełni świadomym swoich sposobów myślenia czy przeżyć emocjonalnych ale trudno nie być świadomym głodu, zmęczenia czy bólu fizycznego.

Przyznać się do Jezusa to nie lada sztuka. Szczególnie w środowisku, które z Chrystusem i Jego Kościołem nie ma nic wspólnego. Wiele razy siedzimy zupełnie zbici z tropu i zażenowani, słysząc ostre wywody na temat księży (czasami słuszne innym razem nie) i tych wszystkich, którzy dają się zwieść "czarnej międzynarodówce" podporządkowanej Watykanowi.

Co wtedy robić?... Wdawać się w dyskusje, bronić Kościoła do ostatniej kropli krwi?... A może milczeć, modląc się w ciszy serca i zawierzając rozgadane towarzystwo Bożemu miłosierdziu?...

„Franciszku, idź i odbuduj mój kościół – usłyszał pewnego dnia bogaty młodzieniec z Asyżu. Myślał, że chodzi o zaniedbaną starą kaplicę. Ale to nie idące w ruinę mury potrzebowały Franciszka, ale cała wspólnota wierzących. Kościół potrzebował jego heroicznej wiary i bezprzykładnej pokory. Jezus potrzebował jego pracowitych rąk i jego dobrego i walecznego serca. I Franciszek Mu ich nie odmówił" - tymi słowami rozpoczął mój Proboszcz ks.Jarosław Staszewski SChr swoje Wprowadzenie w Rok Wiary, skierowane do parafian. Kościół Święty rozpocznie niebawem celebrowanie Roku Wiary, który ogłosił nasz ukochany Ojciec Święty Benedykt XVI.

Jest takie przeświadczenie wśród młodych, że średnia wieku ludzi przychodzących do kościoła wynosi 50+. A to znaczy, że normalny młody nie znajdzie tam nic interesującego, z pewnością będzie długo, a ksiądz będzie nudził. Uważny obserwator zorientuje się, że na mszach młodzieży jest jak na lekarstwo. Nie chodzi jednak o omijanie kościołów, ale mijanie się z Chrystusem w ogóle.

Zacznijmy od samego podejścia do wiary. Faktem jest, że nie zbawia samo chodzenie do kościoła i klepanie formułek. Zbawia indywidualna i osobowa znajomość z Jezusem. Można kolekcjonować autografy w indeksie przed bierzmowaniem i ani razu nie spotkać Tego, w którego wiarę chce się umocnić.

Bóg – tak, Kościół – nie, rzucają się w oczy hasła na koszulkach i plakatach. Pojawiają się sytuację, że młodzi, zamiast walczyć o wiarę, wolą wypisać się z Kościoła.

W Internecie jest sporo stron z procedurą apostazji, czyli świadomego i dobrowolnego porzucenia wiary. Nie chcę teraz na siłę namawiać, żeby tego nie robić albo przekonywać, że nie warto. Chciałbym zastanowić się, skąd w ogóle tendencja do niechęci do Kościoła. Nie lubimy instytucji? A może bałagan przytłacza, prawda boli, życie bezrefleksyjne jest łatwiejsze? Przed czym człowiek chce uciekać?

Odtąd wielu Jego uczniów wycofało się i już z Nim nie chodziło (J 6, 66). Motywów do odejścia od Boga i od Kościoła może być wiele. Pytanie: od czego odchodzą ludzie? Od Kościoła Jezusa Chrystusa? A może od pewnej karykatury Kościoła, którą im przedstawiano jako Kościół? Ludzie odrzucają Kościół, bo rozumieją go przez pryzmat stereotypów – napisał w Internecie Filip.

Z pozoru odmawianie różańca może wydawać się nieciekawe, nudne. Ciągła wędrówka po paciorkach, powtarzanie tych samych modlitw. Spójrzmy jednak na modlitwę różańcową trochę inaczej. Zawsze kiedy sięgamy po różaniec zaczynamy rozmowę z Maryją, naszą Najukochańszą Matką. Możemy być pewni, że Ona zawsze wysłuchuje naszych modlitw.

Kiedy Maryja przekazywała swoje przesłanie światu, ukazywała się z różańcem w ręku. Zachęcała i nadal zachęca do odmawiania tej pięknej modlitwy.