Przeżywamy dzisiaj jedną z największych uroczystości w Kościele, a mianowicie Uroczystość Zesłania Ducha Św., Uroczystość Pięćdziesiątnicy czy po prostu Zielone Świątki. Przed oczyma naszej wiary otwiera się wieczernik jerozolimski, z którego wyszedł Kościół i w którym Kościół wciąż trwa.

Pewien przeor zapytał starca: „Abba, jaka powinna być homilia”? „Homilia - odpowiedział starzec - powinna mieś dobry początek i dobre zakończenie. A ty staraj się, żeby początek i koniec były jak najbliżej siebie”! Kazania bywają różne. Długie i krótkie, nudne i porywające. Bo różnie się do nich księża przygotowują. Jeśli w ogóle się przygotowują. „Spontan” ma od czasu do czasu swoje plusy, ale „spontaniczne” kazanie nie zawsze oznacza „dobre” kazanie. Zresztą kapłan ma dwie możliwości stojąc przy ambonie (z czego wielu kapłanów nie zdaje sobie do końca sprawy, nie mówiąc już o wiernych): wygłosić kazanie albo homilię. Ta druga raczej spontaniczna być nie może. No chyba, że Duch Święty postanowi pomieszać w szykach zdań i treści, co też czasami odkrywam nagle, tuż po zakończeniu głoszenia Słowa…

św. Tomasz

CHRYSTUS ZMARTWYCHWSTAŁ – PRAWDZIWIE ZMARTWYCHWSTAŁ! Pozdrawiają się  tak chrześcijanie w okresie Wielkanocnym. Ale czy rzeczywiście wierzymy w to? Bo daje się słyszeć inny głos... JEŻELI NA RĘKACH JEGO NIE ZOBACZĘ ŚLADU GWOŻDZI I RĘKI MOJEJ NIE WŁOŻĘ W BOK JEGO, NIE UWIERZĘ. Tak bowiem jako pierwszy powątpiewał Tomasz Apostoł. Jako pierwszy ale nie ostatni. Bo i dziś nie milknie zwątpienie niedowiarków. Przyjrzyjmy się Tomaszowi. Imię TOMASZ wywodzi się z języka aramejskiego od słowa TOMA, w języku greckim - DIDYMOS, i tłumaczy się jak „bliźniak”. W Biblii imię to występuje 11 razy i jest wspominane głównie u ewangelistów oraz raz w Dziejach Apostolskich. Natomiast św. Jan 3 razy pisze: Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany DIDYMOS.

Przeżywamy Uroczystość Zmartwychwstania Jezusa - czas szczególny dla naszej wiary. Jedni w to wierzą a inni nie. Jednak są też tacy, którzy wiarę tracą lub utracili z różnych powodów. Nie można zapominać o tych, którzy szukają drogi powrotnej, o tych, którzy szukają pomocy i nie mogą jej znaleźć lub też ciężko im zrozumieć różne wydarzenia w ich życiu. Jak zawsze - potrzebna jest modlitwa za takich ludzi, ale potrzeba jest też działania tych wszystkich, którzy wierzą i mogą pomagać po przez głoszenie Ewangeliii.  Zmartwychwstały Jezus skłania nas do pogłębiania naszej wiary, aby iść na świat i głosić Ewangelię. Czy mamy tyle wiary i sił aby ją głosić? Czy czujemy tą Bożą moc, aby iść za Jezusem i świadczyć o Jego miłości, o Jego przebaczeniu, o Jego zbawieniu? Okres Wielkanocny będzie jeszcze trwał, ale już po świętach wrócimy do normalnego, codziennego życia, cały czas jesteśmy narażeni na różne pokusy złego, dlatego też i nam potrzeba jest umacniania naszej wiary, abyśmy pewnie mogli głosić Ewangelię, abyśmy mogli dawać prawdziwe świadectwa naszego życia chrześcijańskiego. Bez pomocy ciezko będzie nam służyć Chrystusowi. Niech pomocą dla nas bedzie poniższe rozważanie. Nie mówi ono o Zmartwychwstaniu, ale skłania nas do uwierzenia w Ewangelię, do uwierzenia w Boże Słowo i zachęca nas do czytania Biblii, do jej poznawania, aby móc głosić to Słowo innym atakże aby to słowo mogło także i nas przemieniać, pomagać nam w codzienności, w walce ze złymi pokusami, bronić nas od zła ukazując prawdziwą wolę Boga, Jego oczekiwania względem nas - wierzących. 

Redakcja serwisu V.A.D

Święconka (w niektórych rejonach Polski określana jako święcone) nazwa pokarmów święconych w Kościele katolickim i prawosławnycm w Wielką Sobotę. Początki tego chrześcijańskiego obrzędu sięgają VIII wieku, natomiast w Polsce pierwsze jego praktyki odnotowano w XIV stuleciu. Najpierw święcono tylko pieczonego baranka, czyli figurkę chlebową mającą jego postać.

Święcenie potraw w Wielką Sobotę kiedyś odbywało się na dworach szlacheckich, ponieważ poświęcone musiało być wszystko, co miało znaleźć się na świątecznym stole. Czynność ta zajmowała zbyt wiele czasu proboszczom, dlatego też biskupi stopniowo wprowadzać zaczęli zakaz święcenia pokarmów w domach i zwyczaj ten przenieśli do kościoła. Jeszcze w okresie międzywojennym ubiegłego wieku w wiejskich parafiach święcono kosze, w których przywożono całość pokarmów przeznaczonych na śniadanie wielkanocne.

W Wielki Piątek powinna chrześcijanom towarzyszyć nie atmosfera smutku i żałoby, ale wdzięczności, gdyż Chrystus poprzez swoją śmierć na krzyżu odkupił nasze grzechy i otworzył nam drzwi do Nieba. Jak wielka jest Jego Miłość do każdego z nas skoro zgodził się On pomieść taką ofiarę? Zapytajmy, więc dzisiaj sami siebie, czy ja tak mocno kocham Go, że zgodziłabym się oddać za Niego to, co mam najcenniejsze – życie?

Jezus w Wieczerniku u stóp tych, którzy uciekną, gdy zostanie pojmany. Nie chcielibyśmy być potraktowanymi tak, jak On. Bywają sytuacje, w których należy pozwolić, by mnie osaczono absurdalnymi pomówieniami, pozostawiono, odrzucono, by ktoś, kto był tak bliski, na kogo uważałem, że zawsze mogę liczyć - \"trzymał się ode mnie z daleka\". Może tak było, że kiedy uczniowie opuścili Mistrza, On odczuł szczególną bliskość Ojca. W takim osaczeniu, potraktowaniu pogardliwym i nieuczciwym, mogę doświadczyć \"jedno z Chrystusem\". Mogę cierpieć z Nim, smucić się z Nim, razem z Panem moim doświadczać osamotnienia, zostawienia przez innych, gdy właśnie teraz ich potrzebuję.

Wiara jest bezgraniczną ufnością w Bogu. Jest ona źródłem uzdrawiania człowieka. Ponieważ w swoim strapieniu zwracamy się do Jezusa i ponieważ Jemu ufamy, On może nam pomóc i uzdrowić nas. Jezus budził zaufanie u osób spotkanych, dlatego one znajdował odwagę, by zwracać się do Niego o pomoc. Czytając opisy uzdrowień dokonanych przez Jezusa, możemy również, w oparciu o naszą bezgraniczną ufność, zostać uzdrowieni. Możemy wyobrażać sobie, czytając opisy uzdrowień, jak przychodzimy ze swymi ranami do Jezusa i prosimy Go, aby nas pocieszył i uzdrowił. Mamy podstawę, aby ufać, że wtedy, gdy czytamy te opowieści, Jezus jest blisko nas.

"W nocy wierzyć w światło"
Juliane Hechter

Mówią, że człowiek dojrzały jest wyrazisty. Że dobrze się z takim żyje, bo jest przewidywalny. Wiemy, czego się po nim możemy spodziewać. Mądry, albo głupi. Jak te panny z Jezusowej przypowieści. Myślałem długo, nie raz jeden, do której piątki się zaliczam. Na myśleniu się skończyło. Dziś wiem, że nie o identyfikację z którąkolwiek z tych piątek chodzi. Najważniejszy jest Oblubieniec. I lampa, która w każdej chwili gotowa jest świecić.

Różnica znaczeń bierze się z różnicy tożsamości. Jezus nie jest i nigdy nie będzie Janem Chrzcicielem. Podobnie Jan nie jest i nigdy nie będzie Jezusem. Ogień to nie to samo, co woda. To oczywiste, więc z taką samą oczywistością mamy widzieć różnice w tym, czego obaj dokonują. Zanurzanie ludzi w wodzie jest czymś innym niż zanurzanie ich w ogniu. Ogień i woda to zupełnie przeciwstawne żywioły, choć w symbolice chrześcijańskiej odnoszą się do Ducha Świętego. Woda obmywa zewnętrznie, ale nie zmienia tego, co stanowi istotę rzeczy czy osoby. O wodzie mówił św. Franciszek z Asyżu:

 

Pochwalony bądź Panie, przez siostrę wodę, która jest taka czysta, prosta i pokorna.