Święci
Najświętsza Maryja Panna z Lourdes PDF Drukuj Email
Wpisany przez Beata   
środa, 11 lutego 2015 09:59

Ja jestem „Niepokalane Poczęcie”

 

Skromna, prosta dziewczyna z ubogiej rodziny Ludwiki i Franciszka Soubirous - byłego młynarza, stała się narzędziem, którym Matka Boża posłużyła się, aby przekazać ludzkości swoje orędzie. W cztery lata po ogłoszeniu dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Maryi (1854), Maryja objawiła się światu, jako „Niepokalane Poczęcie”. Wezwała grzeszników do czynienia pokuty oraz cały Kościół do nawrócenia i odmawiania modlitwy różańcowej.

 

Na miejscu objawień kazała wybudować kościół (bazylika konsekrowana w 1876 r.), który niebawem stał się sanktuarium maryjnym o światowym zasięgu oddziaływania. Za sprawą Matki Bożej w Lourdes dochodziło do coraz to bardziej oczywistych cudów, głównie uzdrowień. Z czasem miejsce to stało się celem pielgrzymek chorych z całego świata, w nadziei uzdrowienia.

 

 

Więcej…
 
Święta Scholastyka, dziewica PDF Drukuj Email
Wpisany przez Beata   
wtorek, 10 lutego 2015 13:37

Urodziła się w 480 roku w Nursji, z pobożnych rodziców - Eutropiusza i Abundancji, była bliźniaczą siostrą św. Benedykta. Brat w młodości udając się na pustynię, zrzekł się majątku na rzecz siostry, ale i ona po śmierci rodziców pragnęła poświęcić się służbie Bogu.


Scholastyka pochodziła z Nursji i była bliźniaczką św. Benedykta. Na miejscu ich urodzenia stoi skromny kościół pw. św. Benedykta. W podziemiach kościoła pokazują część muru, który stanowił dom rodzinny św. Scholastyki i św. Benedykta.

 

Scholastyka była niewątpliwie od dziecka pod urokiem św. Benedykta. Towarzyszyła też mu w jego podróżach i naśladowała jego tryb życia, poświęcony Panu Bogu. Kiedy św. Benedykt założył pierwszy klasztor w Subiaco, ona poniżej założyła podobny klasztor dla niewiast. Do dnia dzisiejszego istnieją tam dwa klasztory na wzgórzach w pobliżu Subiaco: w Plombariola - żeński klasztor św. Scholastyki i męski klasztor św. Benedykta. Można także oglądać grotę, gdzie się spotykali na świętych rozmowach. Podobnie działo się na Monte Cassino.

 

Więcej…
 
Święty Rajmund i Święty Lucjan PDF Drukuj Email
Wpisany przez Beata   
środa, 07 stycznia 2015 07:28

Rajmund, urodzony między 1170 a 1175 r. w Villafranca del Panades w pobliżu Barcelony (Hiszpania), w starej szlacheckiej rodzinie katalońskiej Penyafort, był spokrewniony z królem Aragonii. W szkole katedralnej ukończył trivium i quadrivium. W roku 1210 udał się do Bolonii, gdzie ukończył prawo kościelne i rzymskie. Już, jako dwudziestoletni młodzieniec wykładał filozofię w Barcelonie, nie otrzymując za swoją pracę wynagrodzenia. W tym też czasie wydał swoje pierwsze monumentalne dzieło: Summę prawa, podręcznik dla studentów prawa.

 

 

U swoich uczniów starał się formować zarówno serce, jak i intelekt. Obdarzony głęboką wiedzą i osobistą kulturą, odznaczał się gorliwością w formowaniu przyszłych kapłanów, dla których napisał Summę nauki, pełną duszpasterskiej mądrości. W trzydziestym roku życia wyjechał do Bolonii, aby kontynuować studia nad prawem kanonicznym i cywilnym, tam też uzyskał stopień doktora. W 1218 roku biskup Barcelony, Berengariusz IV z Palou, zakładając wyższą szkołę dla kształcenia kleru swojej diecezji, zaprosił do współpracy Rajmunda, jako wykładowcę. Po powrocie do Barcelony w roku 1219 Rajmund został mianowany kanonikiem, archidiakonem i wikariuszem generalnym. Berengariusz równocześnie zaprosił dominikanów, których w 1220 roku przysłał św. Dominik. Rajmund rychło zaprzyjaźnił się z nimi tak dalece, że wstąpił do nich w 1222 roku. Było to osiem miesięcy po śmierci świętego założyciela tego Zakonu.

 

Więcej…
 
Jan Chrzciciel – człowiek Adwentu PDF Drukuj Email
Wpisany przez Beata   
piątek, 12 grudnia 2014 14:24

Częścią świadectwa krwi, które złożył Jan Chrzciciel, jest zwątpienie, jakie Bóg zesłał na niego w więzieniu. Oto, bowiem oczekiwał mocniejszego od siebie, który ma chrzcić Duchem Świętym i ogniem, a zamiast tego przyszedł ktoś tak łagodny, że nawet „nie zgasi knotka o nikłym płomyku”. Ale Jezus uśmierza jego obawy, wskazując na to, że spełniają się na Nim proroctwa – poprzez ciche cuda, które umacniają wiarę ufających: „błogosławiony jest ten, kto we Mnie nie zwątpi”. Ta ciemność ogarniająca Świadka stała się zapewne powodem, że Jezus zwraca się do tłumów z pochwałą proroka; daje On świadectwo, że Jan jest istotnie tym, za kogo się uważał: wysłańcem posłanym przed Jezusem, aby Mu przygotował drogę.

 

 

 

 

 

 

Poprawiony: piątek, 12 grudnia 2014 14:37
Więcej…
 
Świętych męczenników Andrzeja Dung-Lac, prezbitera, i Towarzyszy-wspomnienie PDF Drukuj Email
Wpisany przez Beata   
poniedziałek, 24 listopada 2014 08:37

Pierwsi misjonarze, którzy przynieśli wiarę chrześcijańską do Wietnamu, przybyli tam w XVI w.


Przez kolejne trzy stulecia chrześcijanie byli prześladowani za swoją wiarę. Wielu z nich poniosło śmierć męczeńską, zwłaszcza podczas panowania cesarza Minh-Manga w latach 1820-1840. Zginęło wtedy między 100 a 300 tysięcy wierzących. Stu siedemnastu męczenników z lat 1773-1862 Jan Paweł II kanonizował w Rzymie 18 czerwca 1988 r. (ich beatyfikacje odbywały się w czterech terminach pomiędzy 1900 i 1951 rokiem).


Wśród nich jest 96 Wietnamczyków, 11 Hiszpanów i dziesięciu Francuzów; było to ośmiu biskupów i pięćdziesięciu kapłanów (w tym kilku dominikanów); pozostali to ludzie świeccy, w tym jedna kobieta - Agnieszka Le Thi Thanh, matka sześciorga dzieci. Ponieważ kanonizowani zamieszkiwali teren apostolatu Tonkin Wschodni (położony na wschód od rzeki Czerwonej), który papież Innocenty XIII powierzył dominikanom z Filipin, kiedyś też nazywano ich męczennikami z Tonkinu.

 

Więcej…
 
Świętych Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka, Krystyna, pierwszych męczenników Polski- wspomnienie PDF Drukuj Email
Wpisany przez Beata   
środa, 12 listopada 2014 23:13

W 1001 r. zaprzyjaźniony z księciem Bolesławem Chrobrym cesarz niemiecki Otton III zaproponował założenie na naszych ziemiach klasztoru, który głosiłby Słowianom Słowo Boże. Cesarz postanowił wykorzystać do zamierzonego dzieła swego krewniaka - biskupa Brunona z Kwerfurtu, wiernego towarzysza św. Wojciecha, znającego ziemie Słowian.

 


Brunon wybrał do pomocy w przeprowadzeniu misji brata Benedykta. Benedykt (ur. 970) pochodził z zamożnej włoskiej rodziny z Benewentu. Rodzice przeznaczyli go do stanu duchownego już, jako małego chłopca, kupując u miejscowego biskupa święcenia kapłańskie dla nieletniego syna. Jednak Benedykt wybrał życie pustelnicze. Po pewnym czasie przyłączył się do św. Romualda. Zaprzyjaźnił się z innym pustelnikiem - starszym od niego o 30 lat Janem, mieszkającym na zboczu Monte Cassino.

 

 

 

 

Poprawiony: czwartek, 13 listopada 2014 00:23
Więcej…
 
Święty Marcin z Tours, biskup PDF Drukuj Email
Wpisany przez Beata   
poniedziałek, 10 listopada 2014 20:50

Marcin urodził się w 316 r. w Sabarii w Panonii (dziś Szombathely na Węgrzech). Tutaj osiedlił się jego ojciec, rodem z Italii, po wieloletnim pełnieniu oficerskiej służby w wojsku rzymskim. wychowanie chrześcijańskie odebrał w Pawii, ojczystym mieście ojca. Gdy miał 10 lat, znalazł się w gronie kandydatów do chrztu (katechumenów). Już wówczas pragnieniem chłopca było zostać kiedyś pustelnikiem. Jednak ojciec Marcina, który sam przez całe życie nie znał niczego innego prócz służby żołnierskiej, zadbał o to, by syn poszedł w jego ślady i gdy miał 15 lat, umieścił go w szeregach armii galijskiej. Nie z przekonania wprawdzie, niemniej jednak wiernie i odważnie Marcin pełnił swą żołnierską służbę. Już wkrótce mianowano go oficerem. To właśnie wtedy zdarzyło się coś, co miało uczynić Marcina świętym i znanym po wsze czasy: cud z płaszczem.

 

 

 

 

Poprawiony: poniedziałek, 10 listopada 2014 22:08
Więcej…
 
Św. Leon Wielki - Papież i dyplomata PDF Drukuj Email
Wpisany przez Beata   
poniedziałek, 10 listopada 2014 01:12

Pochodził z Etrurii. Był bardzo uzdolnionym człowiekiem. Urodził się około 400 roku, około 430 roku został diakonem w Rzymie spełniając ten służebny urząd z wielkim oddaniem. Gdy zmarł papież Sykstus III w 440 roku, został wybrany na Stolicę św. Piotra w Rzymie. Przyjął święcenia kapłańskie 29 września tegoż roku i przez 21 lat kierował Kościołem.

 

 

Był to trudny czas dla Wiecznego Miasta zagrożonego przez najazdy barbarzyńców: Hunów i Wizygotów. Papież był zręcznym politykiem i dzięki swoim umiejętnościom dyplomatycznym bronił zachodniej cywilizacji chrześcijańskiej. W 452 roku wybrał się ze swoim orszakiem do Mantui, by odwieść Atyllę, wodza Hunów od dalszego podboju Półwyspu Apenińskiego. A kiedy trzy lata później dotarł do Rzymu Genzeryk, wódz Wandalów, św. Leon Wielki uprosił go, by nie palił miasta. Dzięki niemu od splądrowania ocalały też trzy bazyliki: św. Piotra, św. Jana i św. Pawła, w których schroniła się przerażona ludność.

 

Poprawiony: poniedziałek, 10 listopada 2014 11:19
Więcej…
 
Święty Godfryd z Amiens, biskup-wspomnienie PDF Drukuj Email
Wpisany przez Beata   
piątek, 07 listopada 2014 22:44

Urodził się ok. 1065 r. w Moulincourt (diecezja Soissons). Był trzecim dzieckiem znamienitej miejscowej rodziny, synem Frodona.

 

 

Chrztu udzielił mu wuj, Godefroid, biskup Soissons, nadając mu swoje imię. Gdy miał 5 lat został przez wuja wysłany, w charakterze oblata-kandydata, do benedyktyńskiej szkoły klasztornej w Mont-Saint-Quentin w pobliżu Péronne. Kiedy doszedł do wieku kanonicznego, po ukończeniu szkoły, wstąpił do benedyktynów.

 

 

 

Poprawiony: piątek, 07 listopada 2014 22:55
Więcej…
 
Święci Elżbieta i Zachariasz-wspomnienie PDF Drukuj Email
Wpisany przez Beata   
wtorek, 04 listopada 2014 21:35

Według Ewangelii św. Łukasza Elżbieta pochodziła z kapłańskiego rodu Aarona. Uchodząca za bezpłodną, mimo podeszłego wieku urodziła Zachariaszowi syna. Jej brzemienność - przedstawiona w kontekście zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie - miała być dowodem, "że dla Boga nie ma nic niemożliwego". Kiedy Elżbieta była już w szóstym miesiącu ciąży, odwiedziła ją jej kuzynka, Maryja. Elżbieta za natchnieniem Ducha Świętego poznała w niej Matkę Boga i powitała ją słowami: "Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twojego". Maryja pozostała przy Elżbiecie aż do jej rozwiązania. Św. Elżbieta jest patronką matek, żon, położnych.

 

 

Poprawiony: środa, 05 listopada 2014 23:22
Więcej…
 
Święty Karol Boromeusz-wspomnienie PDF Drukuj Email
Wpisany przez Beata   
wtorek, 04 listopada 2014 08:25

Urodził się 3 października 1538 roku na zamku w Arona, położonym malowniczo na zachodnim brzegu Lago Maggiore. Był synem Gilberta i Małgorzaty z Medici, która była siostrą Papieża Piusa IV. Boromeusze przybyli do Toskanii ok. r. 1370. Ojciec św. Karola wyróżniał się prawością charakteru, głęboką religijnością i miłosierdziem dla ubogich. Zawsze był dla Karola ideałem życia chrześcijańskiego. Św. Karol miał zaledwie 7 lat, kiedy biskup Lodi, kardynał Simonetta, dał mu suknię klerycką, przeznaczając go w ten sposób do stanu duchownego.

 

Kiedy Karol miał 9 lat, zmarła mu matka. Ojciec miał wtedy 36 lat. Dla wychowania 6 dzieci ożenił się po raz drugi z markizą Taddeą del Verme. Dla zapewnienia Karolowi odpowiednich dochodów w 12 roku życia został mianowany opatem w rodzinnej miejscowości – Arona. Święty młodzieniec nie pochwalał tego zwyczaju i wymógł na ojcu, że dochody z opactwa przeznaczano na ubogich, bowiem zrzekł się ich dobrowolnie. Pierwsze nauki pobierał Karol na zamku rodzinnym w Arona. Musiał mieć dobrych nauczycieli, skoro po ukończeniu studiów w domu mógł iść zaraz na uniwersytet w Pavii, gdzie studia zakończył podwójnym doktoratem z prawa kościelnego i cywilnego (1559). W roku 1559 papież Pius IV zabrał go do Rzymu i mianował protonotariuszem apostolskim i referentem w sygnaturze. W 1560 r. Karol zostaje mianowany kardynałem, czyli księciem Kościoła. Miał wówczas zaledwie 22 lata.

 

 

Więcej…
 
Święty Antoni Maria Claret -wspomnienie PDF Drukuj Email
Wpisany przez Beata   
czwartek, 23 października 2014 22:17

Antoni pochodził spod Barcelony, urodził się 23 grudnia 1807 r. Na Chrzcie, który odbył się w samo Boże Narodzenie, otrzymał imiona: Antoni, Jan, Adiutor. Kiedy miał 11 lat, rozpoczął już naukę w szkole średniej, humanistycznej. Musiał jednak przerwać naukę i pomagać ojcu w tkactwie. W 18 – tym roku życia udał się do Barcelony, by tam wydoskonalić się w swoim zawodzie. Zapoznał się równocześnie ze sztuką drukarską, a w wolnym czasie uczył się języka łacińskiego i francuskiego. Uczestniczył tam też w strajku robotników, licho wynagradzanych za pracę w prymitywnych warunkach. Przeżył także kryzys duchowy, ale przeszedł go zwycięsko.

 

Od dawna jednak Antoni pragnął oddać się na służbę Bożą. Pomimo trudności materialnych wstąpił więc do wyższego seminarium duchownego diecezji Vich (1829), po którego ukończeniu otrzymał święcenia kapłańskie (1835). Przez kilka lat był proboszczem w Sallent, a potem w Villadram. Nie był jednak zadowolony z posady proboszcza. Paliła go chęć oddania się pracy misyjnej. Dlatego za zezwoleniem biskupa udał się do Rzymu, by ofiarować swoje kapłańskie usługi Kongregacji Rozpowszechniania Wiary na misjach wśród niewiernych (1838). Odbył rekolekcje w domu rzymskiego domu jezuitów. Przełożony poradził mu, by wstąpił do jego zakonu, gdzie będzie mógł łatwiej wypełnić swoje pragnienia misyjne. Wstąpił, więc do nowicjatu tegoż zakonu w Roothan.

 

 

Więcej…
 
<< pierwsza < poprzednia 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 następna > ostatnia >>

Strona 4 z 10