Słowo – Matka, to szczególne słowo, które budzi w nas uczucia: wdzięczności, wzruszenia, może i tęsknoty… Pamiętamy te delikatne dłonie i tak bardzo kochające nas serce. „Oto Matka twoja”- pomyślmy także i o tym, jaką rolę w naszym życiu jako dzieci Kościoła odgrywa Matka Najświętsza?

Obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: Niewiasto, oto syn Twój. Następnie rzekł do ucznia: Oto Matka twoja. I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie.

Czy dziś na drodze wiary widzimy w Niej najlepszą Matkę, „która wszystko rozumie”? Czy ufamy Jej i czy otwartym sercem oddajemy się Jej w opiekę...?

Miesiąc maj jest miesiącem poświęconym Maryi. Wielu z nas uczestniczy  w tym miesiącu w nabożeństwach maryjnych. Warto też poświęcić troszkę czasu na ciekawe lektury na temat naszej wspaniałej Matki, która tak troskliwie dba o każdego, kto się ucieka pod Jej opiekę. Maryja od wielu lat czuwa nad naszym krajem, nad światem, oręduje za nami u swojego Syna, udziela potrzebnych łask dla wszystkich, którzy o nie proszą w swoich modlitwach.  Maryja jest też wspaniałym wzorem matki i żony, ale też wzorem dla wszystkich, którzy pragną pełnić wolę Bożą. Jej służba, poświęcenie, pokora i posłuszeństwo Bogu jest światłem i kierunkowskazem dla każdego, kto chce służyć Bogu jak najlepiej.

Polecam więc na ten czas majowy, który po mału dobiega końca bardzo ciekawe rozważanie ks. Wojciecha Rebety ze Szkoły Formacji Duchowej na temat Maryi - jej służby, posłuszeństwa, pokory z jaką przyjmowała  wszystkie doświadczenia, jakie otrzymywała od Boga. Oczywiście teksty maryjne będą nadal sie pojawiały, ponieważ opieka Maryi nad ludźmi nie kończy się z końcem maja, ona trwa cały czas i cały czas potrzebujemy Jej pomocy, Jej wstawiennictwa, łask, dlatego warto zgłębiać życie Maryi, brać przykład z Jej życia, pełnienia woli Bożej. 

Także przy tej okazji pragnę zaproponować wam i także zaprosić do korzystania z innych bardzo ciekawych stron na których znajdziecie ciekawe materiały a także zakupić te wspaniałe obrazy - ikony lub zamówić ciekawe prace wykonane technika intarsji.
Wszystkie fotografie są podlinkowane do stron z których pochodzą. Tam znajdziecie wszelkie potrzebne informacje, modlitwy, świadectwa, adresy.

Wstęp: Redakcja Via Ad Deum

Prawie 50 lat po zakończeniu Soboru Watykańskiego II wydaje się już nieaktualne zdanie kardynała Suenensa, iż „Uwagi na temat charyzmatów ludu Bożego są tak nieliczne, że można by mieć wrażenie, że nie są niczym więcej niż peryferyjnym i niekoniecznym fenomenem w życiu Kościoła”...

Faktem jest, że posoborowa Odnowa Charyzmatyczna oraz towarzysząca jej refleksja teologiczna wydały już wiele dobrych owoców. Na pewno w ostatnich dziesięcioleciach wzrosła również świadomość charyzmatycznego wymiaru Kościoła i jego urzędów, jednak wiedza – zwłaszcza z zakresu teologii dogmatycznej – na temat poszczególnych charyzmatów wciąż jest niewystarczająca, zwłaszcza w obliczu doświadczeń konkretnych wiernych . Pytania o istotę danego charyzmatu, reguły jego rozeznawania, a w końcu jego wykorzystanie, w perspektywie poszczególnych wspólnot lokalnych i całego Kościoła, często nie doczekały się jeszcze gruntownego opracowania. Niniejszy artykuł nie pretenduje do wyczerpania tego szerokiego tematu, jest natomiast próbą przybliżenia problematyki związanej z jednym z charyzmatów – proroctwem. Najpierw zostanie zaprezentowana teoria zaniku proroctwa, następnie starożytne rozumienie proroctwa, wyroczni oraz ekstaz, potem biblijne i wczesnochrześcijańskie ujęcie omawianego charyzmatu, refleksja Tomaszowa, a w końcu myśl kilku współczesnych autorów.

Pozdrowienie anielskie nie pozostawia Maryi w Jej domu. Anioł przybywa, aby naruszyć Jej spokój domowy. Wezwana jest do wyruszenia w podróż, najpierw do domu Jej krewnej, a potem Betlejem, do Egiptu i do Jerozolimy. Jest to droga, podczas pokonywania której serce Maryi przeniknie miecz, a Ona sama dotrze do stóp krzyża. Jest to też droga, która ostatecznie doprowadzi Ją do nieba.

Różaniec jest modlitwą tych, którzy są w drodze, a więc i naszą. Odmawiamy ją, kiedy mamy się udać w miejsce dla nas jeszcze nie znane. Nie wiemy, co tam nas spotka, co wyniknie z tego spotkania dla nas i tych, których spotkamy.

Odpowiedź na to pytanie daje samo życie. Tam, gdzie jest ono pozbawione ewangelicznych wartości staje się coraz bardziej brutalne, pełne kłamstwa, brzydoty, wszechobecnego zła. Doświadczamy tego w naszym kraju i w świecie. Poczynając od rządzących do tych najmniej wpływowych efekt jest zawsze ten sam – coraz trudniej jest nam żyć.

Gdy w negację chrześcijańskich wartości włączają się wpływowe media, wtedy zapach piekielnej siary nie tylko zaczyna szkodzić katolikom i innym wyznawcom Chrystusa, ale czyni nieznośnym życie wszystkich. Nie ma czym oddychać i zaczynają być zagrożone podstawowe wartości jak prawda, wolność, demokracja, patriotyzm.

Dzisiaj rozpoczęliśmy maj, jeden z najpiękniejszych miesięcy w roku. W liturgii Kościoła jest on poświęcony Matce Bożej. To właśnie teraz w maju będziemy gromadzić się na nabożeństwach poświęconych Maryi. Trudno nam ludziom opisać, opowiedzieć wszystkie przymioty Maryi, zwłaszcza, że na kartach Pisma świętego mamy ich pełno.

Nie ma nic prostszego, niż być księdzem. Wychodzisz rano z plebanii, idziesz do szkoły. Nauczasz. W ciągu dnia rano lub wieczorem siadasz w konfesjonale. Odprawiasz Eucharystię. Spotkania ze wspólnotami. Modlitwa na brewiarzu, w kaplicy. Cicho, nikt nie przeszkadza. Masz pieniądze. Miesięcznie dwa, trzy, cztery tysiące złotych. U zakonników trochę inaczej. U nas miesięczne pekunium wynosi 500 zł. Ale o chałupę się martwić nie muszę. Prąd, ogrzewanie, jedzenie – to wszystko daje mi zakon. I nawet jeśli wracam nocą padnięty do zakonnej celi mam czas… dla siebie.

Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby nieco odbił od brzegu. Potem usiadł i z łodzi nauczał tłumy. Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów! A Szymon odpowiedział: Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i nic żeśmy nie ułowili. Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci. Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać.  (Łk 5, 3-6)

To jeden z moim ulubionych fragmentów biblijnych. Towarzyszy mi od bardzo dawna i często jest źródłem inspiracji. Tłum cisnął się do Jezusa, a On wykorzystał stojące przy brzegu łodzie, wszedł do jednej i tam spotkał Szymona płukającego sieci. Musiał mu chyba zaufać, gdyż od razu poprosił, żeby odbił od brzegu. Najpierw nauczał tłumy ludzi, a potem zajął się Szymonem. Pierwsze wyzwanie: wypłyń na głębię i zarzuć wędkę jeszcze raz…

Eucharystia – prawdziwe Ciało i prawdziwa Krew Chrystusa pod postaciami chleba i wina. Największy Dar, jaki zostawił nam Jezus Chrystus – pod sakramentalnymi znakami daruje nam samego siebie. Często jednak nie uświadamiamy sobie wielkości owego Daru, który Bóg złożył w nasze ręce. 

Uczta miłości
 

Czym jest Wieczernik? Jest potężnym źródłem, z którego wciąż bije Woda Życia. Jest to przede wszystkim źródło miłości tej najczystszej, najpiękniejszej i najpotężniejszej. Ktokolwiek wchodzi z wiarą do Wieczernika, ten zanurza się w tym źródle, a doświadczając miłości Boga odkryje, że On jest miłością. Wieczernik jest miejscem najpełniejszego objawienia miłości Ojca do Syna i Syna do Ojca oraz, w dzień Pięćdziesiątnicy, miłości Ducha Świętego. Równocześnie jest to miejsce objawienia miłości Ojca, Syna i Ducha Świętego wobec człowieka. Tej niepojętej miłości, która zamyka człowiekowi usta milczeniem podziwu i tajemnicy. Bóg umywa nogi. Komu? Człowiekowi. Bóg staje się przyjacielem. Czyim? Człowieka. Bóg staje się chlebem, pokarmem. Dla kogo? Dla człowieka. Bóg decyduje się na śmierć. Za kogo? Za człowieka. A to wszystko z miłości. Jezus przyszedł, by uczyć nas miłości i serce człowieka zostaje zbawione, gdy drgnie, gdy zacznie bić jej rytmem. O to ciągle Jezusowi chodzi. To cel Jego zabiegów. Właśnie w opisie Wieczernika padają te głębokie słowa: „umiłowawszy swoich, do końca ich umiłował”. Tu, w czasie Ostatniej Uczty, najpełniej objawia swoją miłość do człowieka.

Święto Paschalne jest największym, najdłużej trwającym, najbogatszym i najgłębszym w treści wydarzeniem w roku liturgicznym Kościoła katolickiego. Swoimi korzeniami sięga żydowskiego święta Paschy, które przypominało Hebrajczykom ich wyjście z Egiptu i wyzwolenie z niewoli. Pascha chrześcijańska nawiązuje a jednocześnie dopełnia tę z przeszłości. Jezus ofiarował się raz na zawsze jako Baranek bez skazy, by nas wyzwolić z największej niewoli, jaką jest nasz grzech.

I choć to święto jest szczytem wszystkich świąt, jest często wmieszane w szarość naszego życia, w zabieganie o rzeczy zewnętrzne i nie ma na tyle mocy, by wybuchnąć radością Zmartwychwstania. Poprzedza je i jednocześnie rozpoczyna Wielki Tydzień. I tak naprawdę świętowanie zaczyna się w  Wielki Czwartek po południu, uroczystą Mszą Wieczerzy Pańskiej, podczas której w sposób szczególny, dziękujemy za ustanowienie Eucharystii i sakramentu kapłaństwa. Jezus przed swoją męką i śmiercią przemienił chleb i wino w swoje Ciało i Krew, by spełnić obietnicę, że pozostanie z nami na zawsze.

Uczniowie, którzy towarzyszyli Jezusowi od Galilei, rozścielają przed Nim swe płaszcze, a na drogę rzucają ucięte gałązki. Taki był rytuał towarzyszący powitaniu króla. Jezus wjeżdża do Jerozolimy, jako prawdziwy król Izraela. Wołanie Hosanna!, oznaczało Uratuj, pomóż! Była to uroczysta inwokacja żydowska. Jezus jest tym, który przychodzi w imię Pańskie i dzięki któremu przychodzi królestwo Dawidowe. Ale Miasto Dawidowe zamyka się przed swym królem. Zawołaniem Hosanna na wysokościach! uczniowie proszą aniołów, by im wtórowali w niebie. Jezus przybywa nie tylko do miasta, lecz i do świątyni. Przygląda się wszystkiemu. Jest teraz sam z Dwunastoma.