Minęły już trzy tygodnie od ostatniego felietonu. W międzyczasie zmienił się krajobraz nad Prosną. Drzewa pozbawione liści, szare niebo i zaszronione łąki przypominają, że już jesień zmierza do swojego kresu, aby ustąpić miejsca zimie. I śnieg delikatnie otulił pola, a w mroźne bezchmurne noce wytrąciły się kryształy szadzi na bezlistnych gałęziach drzew i krzewów nadrzecznych. W kościele krajobraz też się zmienił - na adwentowy.

Apokaliptyczne teksty o końcu czasu i świata w czytaniach mszalnych każą zadumać się nad losem człowieka, jego przeznaczeniem i wyborami, w oczekiwaniu na ostateczne przyjście Chrystusa w mocy i chwale. Bo to już drugi tydzień adwentu – czuwajcie, przyjdzie na pewno, czas jest krótki… Słowa Jezusa mocno brzmią w głębi serca i wyobraźni: „Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi trwoga narodów bezradnych wobec szumu morza i jego nawałnicy. Ludzie mdleć będą ze strachu, w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte….. Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych, żeby ten dzień nie przypadł na was znienacka, jak potrzask. Przyjdzie on bowiem na wszystkich, którzy mieszkają na całej ziemi. Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie” (Łk 21).