Usiadłem przed klasztorem na kamiennych schodach, oparłem się o rozgrzaną białą ścianę i zamknąłem oczy, bo oślepiające słońce nie pozwalało na nic innego. Upalne, znieruchomiałe powietrze sprawiało mi wyraźną przyjemność, poczułem zapach lata, chociaż to dopiero początek maja. Granitowe schody promieniowały gorącem. Zacząłem myśleć o wydarzeniach dzisiejszego dnia, ale myśli coraz intensywniej zanurzały się w upalnym, bezwietrznym powietrzu i zaczynały być coraz bardziej senne. Zrezygnowałem z rozmyślań, palce przestały się przesuwać po koralikach różańca i zasnąłem. Ale upał nie pozwolił długo spać. Usłyszałem też warkot spalinowych pił. Po drugiej stronie Prosny pojawili się robotnicy i rozpoczęła się ostra akcja wycinki nadrzecznych drzew, rok temu oznakowanych i przeznaczonych na zagładę. W pierwszej kolejności przestały istnieć te najpiękniejsze, fantazyjnie powyginane, tworzące powietrzne mosty nad korytem rzeki. Jeszcze wczoraj robiłem im zdjęcia, bo tworzyły jedyne w swoim rodzaju, niepowtarzalne w pięknie pejzaże nadrzeczne. Ze smutkiem spojrzałem na potężną i najpiękniejszą wierzbę, tuż pod moim oknem, naznaczoną czerwonym lakierem – symbolem zagłady. Język techniczny opisuje te wydarzenia beznamiętnie, bez cienia emocji, jako rozpoczęcie prac regulacyjnych koryta Prosny. Z nostalgią wróciłem do domu i zamknąłem okna by nie słyszeć złowrogich odgłosów pił.