Kończy się kwiecień. W ciągu dwóch dni wszystko rozkwitło. I złocisto-żółte forsycje w przyklasztornym parku, i magnolie w wieruszowskich ogrodach… Pola i łąki okryła świeża zieleń, a drzewa nad Prosną nabrały subtelnych kolorów. I ptaki nawet w ciągu dnia wyśpiewują nieustannie hymny uwielbienia, bo wszystko znowu jest pełne życia, jest nowe. Na końcu czytanego w niedzielę fragmentu Apokalipsy są pełne radości słowa: „I rzekł Zasiadający na tronie: Oto czynię wszystko nowe!” (Ap, 21,5). Ten sezonowy rytm odnawiania się życia, przyrody jest niezwykłym, zachwycającym cudem odnawiania się także człowieka i jego patrzenia na świat, na Boże dzieła stworzenia. Pozwala spojrzeć z nadzieją w przyszłość, ku której zmierzamy.