Rozmaite są ludzkie głody i potrzeby. I te biologiczne, materialne, ale może przede wszystkim głody duchowe, głód Boga, miłości, bliskości, słowa, ciepła, ciszy. Mnie ostatnio brakuje słońca, światła. Bo dni są szare, chłodne, mokre. Przypominają mi bardzo wilgotną, wręcz płaczącą łąkę Maryi Panny nad Osobłogą w Mochowie i moje tęsknoty za wiosennymi świtami otulonymi mgłą. Ale cóż? Tęsknoty niechaj pozostaną jedynie wspomnieniem przeszłości.

Bieżący czas coraz bardziej przyspiesza i przynosi ważne wydarzenia. Ponad wielością różnych spraw decyzja o abdykacji Ojca Świętego Benedykta XVI, Wikariusza Chrystusowego przysłania wszystkie inne sprawy o różnej hierarchii ważności i kolorycie. Historia ma, bowiem swój koloryt, nasycona jest emocjami, nadziejami i niepokojem. Skoro jesteśmy uczestnikami i w jakimś stopniu i sensie jej współtwórcami, to nie możemy obojętnie przechodzić obok wszystkiego, co dzieje się na naszych oczach, co jest częścią naszego życia.  Musimy jakoś waloryzować z fascynacją bądź przerażeniem poszczególne akty ludzkiej historii.