Bracia i siostry w Chrystusie Panu

W niedzielę 14 listopada przeżywaliśmy „Międzynarodowy dzień modlitw za Prześladowany Kościół”. Mogliśmy sobie wówczas uświadomić jak wiele naszych sióstr i braci w wierze cierpi prześladowania, włącznie z utratą życia i to tylko dlatego, że wierzą w Jezusa Chrystusa i na co dzień żyją swoją wiarą.

(Początek – tekst z Pisma Św.: Mt 10, 17-23)

Według ostatnich doniesień chrześcijańskiej organizacji o nazwie: „Pomoc Kościołowi w Potrzebie” już w ponad 70 krajach na świecie dochodzi do prześladowań chrześcijan. Chyba jedynie sam Pan Bóg wie ile osób w ciągu historii chrześcijaństwa straciło życie, bądź doznawało różnych form dyskryminacji ze względu na przynależność do Chrystusa. I wydawałoby się, że  sytuacja, w której człowiek oddaje życie za wiarę to już odległa przeszłość pierwszych wieków chrześcijaństwa. Jednak rzeczywistość jest zupełnie inna.

Nie wszyscy zdają sobie sprawę, jak obraźliwego określenia użyli faryzeusze wobec Jezusa. To nie był epitet, złośliwość, przezwisko czy pomówienie. To było prawdziwe bluźnierstwo! Komentując uzdrowienia i egzorcyzmy, których dokonywał, wytoczyli przeciwko Jezusowi prawdziwą armatę. Nazwali Go Belzebubem. Imię to pochodzi od jednego z imion boga Baala: Baal-Zebul (sem. pan podziemia lub pan podziemnych wód). Pierwotnie był kananejskim bóstwem opiekuńczym miasta Akkron (Ekron). Ponieważ bóstwo zagrażało kultowi boga Jahwe, Żydzi przekręcili jego imię na Baal-Zevuv (pan much) lub Beel-Zebul (pan odchodów). Niestety, król Judy – Ochozjasz, kontynuując skłonności do bałwochwalstwa swoich przodków (m.in. króla Achaba i królowej Jezabel), szerzył kult tego bożka w swoim królestwie. I, niestety, nie był jedynym, który jemu uległ.

Pewnego dnia św. Franciszek, wychodząc z klasztoru, napotkał brata Michała. Był on bardzo prostym, dobrym człowiekiem i św. Franciszek bardzo go cenił.

Spotkawszy go, powiedział:
– Bracie Michale, pójdź ze mną, będziemy głosić kazania.
– Ojcze mój, odpowiedział brat – wiesz przecież, że jestem za mało wykształcony. Czy mogę więc przemawiać do ludzi?

Św. Franciszek nalegał jednak i brat Michał wreszcie się zgodził. Wędrowali przez całe miasto modląc się w ciszy za wszystkich tych, którzy pracowali w warsztatach i ogrodach. Uśmiechali się do dzieci, szczególnie tych bardzo biednych. Zamieniali kilka słów z najstarszymi. Dotykali chorych. Pomogli pewnej kobiecie dźwigać ciężki dzban z wodą.

Niestety, oddalamy się od swojego chrztu nie tylko w czasie. Od tamtej uroczystej chwili, którą przespaliśmy na rękach chrzestnych lub na którą zareagowaliśmy płaczem, bo kontakt z zimną wodą dla śpiącego stworzenia nigdy nie jest przyjemny, wydarzyło się w naszym życiu naprawdę wiele. Niestety, większość zdarzeń, których byliśmy świadkami, uczestnikami, adresatami lub sprawcami, działała na naszą duchową zgubę. Niestety, przeżyliśmy wielką metodyczną inicjację w świat zła i grzechu. Młodzieńcze udawanie i burze uczuć, kryzysy wiary i powracające bunty, zuchwałe ucieczki i prawdziwe wichry namiętności, niewola pracy i pieniądza, wielorakie zgorszenia i metodologia obojętności innych ochrzczonych, kilka szkół kamuflażu i szybkie kursy konformizmu, kompromisy i chodzenie na skróty, zaklęte rewiry używek i nałogów, o jawnej apostazji w konkretnych sytuacjach nawet nie wspomnę!

Syn umiłowany

Słuchaj:  http://pl.radiovaticana.va/Articolo.asp?c=655103

Jako człowiek wierzący wiem, że nie jest to „ślepy los” czy „zrządzenie gwiazd” lub „magia liczb”, lecz działanie Bożej Opatrzności. W obecnym „Roku Wiary” Objawienie Pańskie, 6 stycznia przypadło w niedzielę. Następująca po tej uroczystości Niedziela Chrztu Pańskiego przypomina, że chrzest jest bramą wszystkich sakramentów, a obecność chrześcijan w świecie jest zaczynem, który uświęca cały świat. Myślę, że obchodzone w tym roku te dwie epifanie są dla nas znakiem Bożej Opatrzności i podkreślają rangę niedzieli, jako dnia świętego. Błogosławiony Jan Paweł II w Liście Apostolskim „Dies Domini” przypomina, że świętowanie niedzieli nie jest tylko obowiązkiem lecz również przywilejem uświęcenia. Bóg objawiając się w osobie Jezusa Chrystusa, zaprasza człowieka do współpracy w dziele stworzenia. Słowa św. Piotra w domu Korneliusza są dziś dla nas zachętą. „Wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan. Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą. Przeszedł On, dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła, dlatego że Bóg był z Nim”. Słowa, które Piotr mówi o Jezusie, dotyczą każdego z nas. Musimy iść przez życie dobrze czyniąc. To jest powołanie chrześcijanina. Dlatego każda niedziela jest dla chrześcijanina okazją do refleksji nad swoimi czynami.

Na wschodzie, w kręgu kultury prawosławnej Uroczystość Chrztu Pańskiego (19 stycznia) obchodzona jest bardzo wymownie. W większości Prawosławnych Parafii świętowanie tego dnia skupia się nie w cerkwi, ale nad rzeką, gdzie przybywa bardzo wielu ludzi. Także muzułmanie i wyznawcy innych religii, a nawet ateiści przychodzą nad rzekę by zaczerpnąć żywej wody uświęconej przez tę Uroczystość. Nawet niewierzący wierzą, że woda ta ma bardzo dobre, lecznicze właściwości i przez cały rok się nie psuje.

Przeżywając jakąś uroczystość chcemy mieć przynajmniej ogólną orientację – jak zrozumieć dane święto i odpowiadające mu biblijne wydarzenie? To nasze rozumienie powinno też stopniowo dojrzewać. Jak więc mamy rozumieć chrzest Jezusa w Jordanie? Po co Jezus przyjął ten „słaby chrzest” od Jana, jeśli miał wprowadzić „mocniejszy”? Przecież Jezus nie potrzebował chrztu nawrócenia.