Gdy Izraelici wyszli z Egiptu, w czasie ich wędrówki do Ziemi Obiecanej, zaczęli szemrać przeciwko Bogu i Mojżeszowi. Powodem były trudności i niedostatki dnia codziennego.
Mówili: "Obyśmy pomarli z ręki Pana w ziemi egipskiej, gdzieśmy zasiadali przed garnkami mięsa i jadali chleb do sytości! Wyprowadziliście nas na tę pustynię, aby głodem umorzyć całą tę rzeszę." (Wj 16,3)

Można się oburzać i gorszyć tym, że Izraelici na jednej szali kładą syty żołądek a na drugiej swoją wolność, i że ten żołądek, garnki pełne mięsa, zwyciężają. Co za małoduszność - powiemy.
Nie zatrzymujmy się jednak nad tym - sięgnijmy głębiej. Większym problemem od małoduszności Izraelitów były ich kłopoty z pamięcią, w ogóle z myśleniem.

Dziś wbrew pozorom, choć każdy człowiek pragnie miłości, pragnie być kochanym – trudno jest mówić o miłości. Dlaczego? Ponieważ wydaje się, że wielu ludzi rozumie ją po swojemu, podając często błędne, a nawet wypaczone definicje i określenia miłości. Często bywa też tak, że wielu współczesnych ludzi – miłością, nazywa swój egoizm, narcystyczne zapatrzenie w siebie, chęć zaspokojenia i osiągnięcia wyłącznie własnych celów, nie zwracając uwagi na Boga i drugiego człowieka.

Przy podejmowaniu wielu ważnych decyzji szukamy kryterium, które pomoże nam właściwie rozstrzygnąć daną sprawę. Dla jednych takim kryterium będzie tylko wolność, dla innych dogłębna znajomość tematu lub litery prawa i ścisłe przestrzeganie jej w codziennym życiu. W dzisiejszej Ewangelii Jezus zwraca nam uwagę, że najwyższym kryterium działania i podejmowania decyzji przez osobę wierzącą, powinna być miłość względem Boga i drugiego człowieka. Ktoś mógłby zarzucić, że to piękne stwierdzenie, ale bardzo trudne, może nawet nierealne w dzisiejszych czasach. Być może byłoby tak, gdyby nie fakt, że Jezus nie tylko głosił te dwa największe przykazania, ale także wypełniał je w życiu – pokazując nam, że taka droga jest możliwa i wiedzie do prawdziwego szczęścia.

Czterdzieści cztery lata żyję na świecie. Trochę mniej w sposób świadomy. A świadomość moja, także ta związana z Żydami, ich historią i kulturą, kształtowana była przez normalną szkołę, normalne powiatowe i miejskie biblioteki i Kościół – normalny, parafialny. Norma to czy wyjątek, że w rezultacie pokochałem ten naród? Zostawmy to jednak.
Kocham Żydów i żydów. Kocham język hebrajski. Mimo, że nie znam tego języka lubię go po prostu słuchać. Cieszę się, że w Internecie znaleźć można Biblię Hebrajską czytaną (a nawet śpiewaną) po hebrajsku.

Czytam żydowskie przekłady Biblii, żydowskie komentarze. Jak umiem staram się poznawać żydowską kulturę, muzykę, humor (najlepszy na świecie), kuchnię.  Nie mam żydowskich korzeni, ale jeśli kiedyś zrobię badania genetyczne i odkryję, że jednak może, w jakieś cząstce mam żydowską krew to będę tylko się cieszył – wszak pięknie to przynależeć do narodu wybranego. A niezależnie od wyników badań, już teraz chciałbym zostać „Żydem honoris causa”, gdyby coś takiego ustanowiono. I zapracować rzetelnie na ten tytuł.

Uroczystość Wszystkich Świętych mówi nam, że oprócz naszej, ziemskiej perspektywy, istnieje perspektywa niebieska, perspektywa świętych, którzy chcą się z nami spotkać w niebie! Ewangelia mówi dziś, że Jezus wyszedł na górę… Z góry widać lepiej, z góry jest lepsza perspektywa. Jeśli mamy dziś rzeczywiście spotkać się ze świętymi, to warto zaczerpnąć tej ich niebieskiej, świętej perspektywy! A wtedy odkryjemy to, co jest istotą dzisiejszej uroczystości – że na cmentarz chodzi się nie po to, by kontemplować śmierć, ale po to, by odkrywać życie… Życie, którego nawet odejście z tego świata nie przekreśli, nie osłabi…

Budynki, które wznoszą ludzie, nawet te najpiękniejsze, same w sobie są zimne i martwe, jeśli nie są wypełnione duchem i życiem. Aby stały się żywe, do budowy materialnej musi dojść duchowa konstrukcja. Obie muszą iść ze sobą w parze. Może się zdarzyć, że rodzina, która wybudowała dom z wielkim z nakładem sił i pieniędzy, kiedy dom jest gotowy musi stwierdzić z goryczą, że jej „wewnętrzny dom” w międzyczasie się rozpadł.

„Czy jednak naprawdę zamieszka Bóg na ziemi? Przecież niebo i niebiosa najwyższe nie mogą Cię objąć, a tym mniej ta świątynia, którą zbudowałem” (1 Krl 8,27).

Pytanie postawione przez króla Salomona w czasie uroczystego poświęcenia świątyni Jerozolimskiej jest nam bliskie szczególnie dzisiaj, kiedy świętujemy rocznicę poświęcenia kościoła (parafialnego), dnia, w którym wzniesiona ludzkimi rękami budowla stała się domem modlitwy, „przybytkiem Boga między ludźmi” (Ap 21,3).

Pewien polski pisarz, w wywiadzie przeprowadzonym z nim po ukazaniu się jego nowej powieści wyznał: "Skończyłem katolickie liceum, ale jestem niewierzący, tak jak większość katolików w tym kraju." ( http://goo.gl/2jTf7  )  Miał rację? Przesadził? Co chciał przez to powiedzieć?

Spróbujemy dać na to odpowiedź i zacznijmy od refleksji nad… śmiercią.

Czy nie zauważyliście, że w śmierci człowieka jest jakaś niezwykła tajemnica? Przecież człowiek, który przed chwilą jeszcze oddychał, patrzył na nas, może szeptał jakieś słowa, całkowicie się zmienia – umiera. Mówimy – uszło z niego życie. Wszystko w zasadzie w organizmie pozostaje takie samo – są komórki, organy, krew, kości, mięśnie, układ nerwowy. Wszystko jest – tylko nie ma życia.