Drodzy bracia i siostry często w naszym życiu doświadczamy smutku i łez. Płacz pojawia się wówczas gdy przyjdzie nam się pożegnać z ukochaną osobą. Smutek ogarnia nasze serce w momencie gdy przychodzi na nas jakieś nieszczęście – choćby i powódź, która niszczy nasze domy i dorobek całego życia. Smutek jest wyrazem naszego wewnętrznego stanu.

Trudne pytanie

Słuchaj:  http://pl.radiovaticana.va/Articolo.asp?c=647853

Gdy Jan nauczał nad Jordanem, pytały go tłumy: „Cóż mamy czynić?”. – „Kto ma dwie suknie, niech jedną da temu, który nie ma; a kto ma żywność, niech tak samo czyni”. Odpowiedź trafia w samo sedno ludzkich zachowań. Prorok uprzedza ewangeliczne przykazanie miłości bliźniego. Przychodzili także celnicy, czyli urzędnicy w tym wypadku wyjątkowo nielubiani, bo byli to kolaboranci, którzy zbierali pieniądze dla okupujących Palestynę Rzymian. „Pytali go też i żołnierze” – oni również pracowali dla reżymu, uciskali ludność. Jan nie każe im zmienić profesji, ale obyczaje, styl życia. Nie potępia ich, nie każe porzucić wszystkiego i zostać pokutnikami na pustyni. Jan domaga się tylko, aby byli sprawiedliwi poprzestając na tym, co się im słusznie za ich pracę należy.

Usłyszeliśmy przed chwilą fragment Ewangelii św. Mateusza, który zawiera osiem błogosławieństw. Treść tych słów będzie tematem rozważań i refleksji na najbliższych nowennach.

Na początek, drodzy, wyobraźmy sobie tę scenę. Wokół Jezusa gromadzą się uczniowie i tłumy ludzi, wędrujących za Nim z miejsca na miejsce. Jezus widząc ich wychodzi na górę i rozpoczyna swoje kazanie, którego słowa po dzień dzisiejszy stają się programem chrześcijanina. Błogosławieństwa stają się dla nas od tej pory prawem, drogowskazem i swoistą konstytucją. Od tej pory prawo ujęte w dziesięciu przykazaniach zostaje uzupełnione i nadany im jest nowy sens poprzez osiem błogosławieństw. Te osiem zdań z kazania na górze opisuje nam biografię Jezusa i portret Jego postaci. Papież Benedykt XVI w swojej książce „Jezus z Nazaretu” dopowie, że błogosławieństwa wypowiedziane dwa tysiące lat temu stają się nadal po dzień dzisiejszy wizerunkiem i opisem tożsamości człowieka wierzącego, który wybiera i stawia na pierwszym miejscu Boga. Osiem błogosławieństw to wizerunek i opis tożsamości chrześcijanina.

Bóg nie zniechęca się człowiekiem, wręcz przeciwnie nakazuje przemawiać do serca świata, do serca człwieka, które coraz częściej staje się pustynią.  Pustynia, o jakiej mowa, to miejsce, gdzie brak życia Bożego w sercach milionów ludzi, w instytucjach, gdzie lekceważy się życie! Chyba jeszcze nigdy nie było takiej pogardy do życia, jak teraz. Ucieczka od życia też jest pustynią. Wyraża się ona w bolesnym poczuciu osamotnienia, bezsensu, beznadziei, rozpaczy.

Jadąc samochodem pewnego dnia słuchałem katechezy o Eucharystii w Radiu Maryja. Jak to zwykle bywa po katechezie słuchacze wydzwaniają się do radia, aby składać świadectwa, stawiać pytania etc.

Adwentowa droga

Słuchaj:  http://pl.radiovaticana.va/Articolo.asp?c=645984

„Przygotujcie drogę Panu” - woła do nas dziś prorok Izajasz. Jak ważne są dla rozwoju człowieka dobre drogi, tego nie trzeba tłumaczyć. Ale jak odnaleźć dobrą drogę w wyboistej codzienności? Prorok powiada nam dalej w czytaniu: „każda dolina niech będzie wypełniona, każda góra i pagórek zrównane, drogi kręte niech staną się prostymi, a wyboiste drogami gładkimi”. Rzeczywistość materialna już taka się stała, bo cywilizacja dąży do upraszczania dróg. Dzisiaj prawie cały świat inwestuje w komunikację. A twoja rzeczywistość duchowa?... Czy jest prosta?...
Słowo Boże jest pouczające w każdej dziedzinie ludzkiego życia, lecz przede wszystkim dotyczy duchowego wymiaru. Prorok Izajasz zachęca nas do adwentowego prostowania dróg, czyli do inwestowania w drogi prowadzące do zbawienia. Poszukując odpowiedzi na pytanie, jak prostować własną drogę, przypomina mi się scena z gruzińskiego filmu „Pokuta”. Staruszka idzie drogą, po pewnym czasie zatrzymuje się, i pyta wyglądającą przez okno kobietę: „Czy ta droga prowadzi do cerkwi Matki Boskiej?”. Zagadnięta odpowiada: „To ulica Barłama, ona nie prowadzi do cerkwi”. Po chwili zadumy staruszka, pyta dalej: „To po co tu jest? Po co w ogóle droga, która nie prowadzi do świątyni?”.

Dzisiejsze kazania zatytułowałem: "Bóg planuje i buduje". Mogłem jednak postąpić inaczej i dać w tytule pytanie: "Ile pogaństwa jest w chrześcijaństwie?"

By odpowiedzieć na pytanie: "Ile pogaństwa jest w chrześcijaństwie?" trzeba wiedzieć jak rozumieć pogaństwo i jak rozumieć chrześcijaństwo. Inaczej mówiąc trzeba mieć jasne pojęcie o jednym i drugim, by móc to ze sobą porównywać.

Jest to trudne, bo zarówno o chrześcijaństwie jak i pogaństwie można napisać grube książki i oczywiście tematu nie wyczerpać. Spróbujmy jednak dokonać pewnej syntezy.