„Zwiastuję wam radość wielką, dziś narodził się wam Zbawiciel, którym jest Jezus Chrystus” – te słowa słyszymy w noc Bożego Narodzenia. To, co wydarzyło się tamtej nocy w Betlejem, stało się równocześnie początkiem wielkiego, cudownego procesu, dokonywanego przez Boga w ludziach.

W tą wyjątkową noc zastanawiamy się nad Bożą chwałą ukrytą w ubóstwie Dzieciątka leżącego w żłobie. Odkrywamy tam, bowiem Stworzyciela świata w małym, bezbronnym, niemowlęciu. Przychodzi, jako mała Dziecina zachowując w sobie wielkość swego bóstwa i równocześnie znikomość swego człowieczeństwa. W oczach małego Jezusa kryje się miłość, dobroć i przebaczenie. Jego Serce, pomimo, że jest jeszcze maleńkie, mieści w sobie nieskończone pokłady łaski i miłości. Te małe, dziecinne rączki i nóżki kiedyś przybite będą gwoźdźmi do krzyża i to z miłości do nas, aby odkupić swą męką nas - grzeszników. Wszystko, cały Boży plan, tchnie dobrocią, litością i miłosierdziem.

Uporządkowanie wewnętrzne czy uzdrowienie człowieka z ciągu „złych myśli” dokonuje się przez wiarę. Ona proponuje nam wiedzę o prawdzie. Wiara jest w sercu każdego człowieka, nawet u tego, który nie wierzy w Boga. Wiara wprowadza nas w bojaźń Bożą, a ta skutecznie zachęca, aby wprowadzić ład w swoje życie. Konieczne jest, przede wszystkim, bycie uważnym. Szatan będzie chciał obudzić w naszym umyśle przekonanie, że mamy prawo się gniewać na niektóre osoby. Jeśli uznamy zasadność takiego myślenia, całą naszą uwagę będziemy koncentrować na myśleniu o tej osobie, na którą się gniewamy.

W katedrze św. Piotra i Najświętszej Maryi Panny w niemieckiej Kolonii nad Renem znajduje się niezwykły relikwiarz, który stanowi częśćołtarza głównego. Jego majestatyczny wygląd zachwyca nie tylko osoby wierzące. Jednak najważniejsze jest jego wnętrze – relikwie trzech króli, zwanych też mędrcami ze Wschodu.

W Kościele katolickim szóstego stycznia przeżywamy uroczystość Objawienia Pańskiego, zwaną popularnie świętem Trzech Króli. Kim oni byli? W greckim tekście Biblii w żadnym fragmencie nie pojawia się słowo „król”. Mowa tam raczej o magach. Według badaczy byli oni pogańskimi kapłanami w Persji, którzy wyspecjalizowali się m.in. w astronomii, matematyce i medycynie. Na pewno byli ludźmi bardzo zamożnymi, gdyż w tamtych czasach zakup złota, kadzidła i mirry wiązał się z posiadaniem bogactwa. Wszystkie inne informacje to tylko przypuszczenia, które nie dają naukowej pewności.

Uroczystość Chrystusa Króla jest dniem przybliżającym nas do końca Okresu Zwykłego, do rozpoczynającej się po nim I Niedzieli Adwentu. Dzisiejsza uroczystość jeszcze raz pokazuje nam Jezusa, jako Tego, który przez swą drogocenną Krew otworzył nam Niebo i dał życie wieczne. Zadajmy sobie pytanie: „Jakie jest to królestwo, któremu poświęcamy dzisiaj tak dużo uwagi?” Jednoznaczną odpowiedź Chrystusa znajdziemy w usłyszanej Ewangelii.

Królestwo Boże nazywane jest Chrystusowym. Kiedy spojrzymy na nie od strony Bóstwa Jezusa jest i będzie ono królestwem wiekuistym, spoglądając z drugiej strony – człowieczeństwa Jezusa jest i będzie królestwem, w którym mamy udział. Objawił siebie, jako Tego, który królestwo powołuje i realizuje całym swoim życiem, którego znakiem jest krzyż. Właśnie krzyż jest królewskim tronem Chrystusa, jest symbolem zwycięstwa naszego Zbawiciela.

Dziękuję Panu Bogu, że postawił na mojej drodze tego wyjątkowego Kapłana, którego uważam za świętego i o którym nie umiem mówić w czasie przeszłym!

W osobie ks. Feliksa dotykałem tajemnicy obecności Boga w drugim człowieku. On oddychał Bogiem, zawierzeniem, zaufaniem. I nie miało znaczenia, czy był przy ołtarzu, czy płynęliśmy łódką, śpiewaliśmy przy ognisku, czy rozmawialiśmy przy kawie pod chmurką. Ks. Feliks zawsze promieniował Bożym światłem, które było owocem jego życia Bogiem. Nigdy nie zaobserwowałem, żeby męczył się miłością do Boga i człowieka czy posługą kapłańską. Często widziałem go z różańcem, brewiarzem i blaszaną walizeczką, w której trzymał paramenty liturgiczne.

... weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata (Mt 25,34)

Kiedy apostołowie po wniebowstąpieniu Jezusa wpatrywali się w niebo, „przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach i powiedzieli: Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba" (Dz 1,11). Wiara w ponowne przyjście Pana przenika cały Nowy Testament. Wszystkie Ewangelie wzywają do czujności, bo Syn Człowieczy przyjdzie, Apokalipsa kończy się modlitwą: „Przyjdź, Panie Jezu!" (22,20).

1. Chrystus Król przyjdzie jako Sędzia

Co trzeba czynić? Jak trzeba żyć na ziemi, żeby znaleźć się po prawej stronie Chrystusa Króla i Sędziego w chwale? Jak należy postępować, by w dniu ostatecznym usłyszeć radosne słowa Króla i Pasterza dusz naszych? „Pójdźcie błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata" (Mt 25,34). Odpowiedź dzisiejszej Ewangelii jest prosta i jednoznaczna: droga na spotkanie Króla wiedzie przez konkretne czyny miłości i poprzez najmniejszych braci. Wiara w Jezusa Chrystusa powinna działać przez miłość. Pierwszym owocem Ducha, którego otrzymaliśmy we chrzcie i bierzmowaniu jest miłość. Wiara bez miłości jest niczym.

W Świętym Janie Pawle II mieliśmy rzeczywiście Papieża na wskroś karmelitańskiego i mówił nam o tym On sam - i to wielokrotnie; mówił nie tylko w słowach, ale poprzez gesty, poprzez decyzje, poprzez całą swoją postawę... Wspomnijmy chociażby niektóre z namacalnych dowodów przywiązania Ojca Świętego do Karmelu i do jego duchowości, jak np. Jego umiłowanie modlitwy i Jego magisterium o modlitwie; Jego nabożeństwo maryjne i szkaplerzne; dokonane przez Niego karmelitańskie beatyfikacje i kanonizacje, które dały nam sześcioro nowych świętych (św. Rafała Kalinowskiego, św. Teresę Benedyktę od Krzyża - Edytę Stein, św. Teresę z Los Andes, św. Marię Maravillas od Jezusa, św. Henryka de Ossó i św. Piotra Povedę) i dwadzieścioro nowych błogosławionych (bł. Cyriaka Chavarę, bł. Marię Teresę od Krzyża Manetti, trzy bł. Męczennice z Guadalajara, bł. Marię Mercedes Prat, bł. Marię Sagrario od św. Alojzego, trzech bł.bł. Męczenników Rewolucji Francuskiej, bł. Marię od Jezusa Ukrzyżowanego, bł. Józefę Naval, bł. Franciszka Palau, bł. Elżbietę od Trójcy Przenajświętszej, bł. Alfonsa Mazurka, bł. Tytusa Brandsmę, bł. Hilarego Januszewskiego, bł. Wiktorię Diez, bł. Izydora Bakanję i bł. Marię Kandydę od Eucharystii).

„Miłość karmi się ofiarami”, mówi św. Teresa od Dzieciątka Jezus. Celem ofiary jest wejście kontakt z Bogiem. Ofiara jest pośrednikiem i miejscem spotkania z Bogiem. Filozof Bergson pisał, że „jest to niewątpliwie przede wszystkim dar skierowany dla zdobycia przychylności Boga lub odwrócenia Jego gniewu”. Ponieważ jesteśmy stworzeni na obraz i podobieństwo Boga, czujemy potrzebę dawania i składania samych siebie w ofierze.

Człowiek dając Bogu część swoich zbiorów, swego czasu i samego siebie, daje dowód, że uznaje Boga za źródło wszelkiego daru. To nie ofiara usprawiedliwia człowieka, lecz wprowadza go jedynie przed oblicze Boga. Ofiara Jezusa zbliżyła nas do Ojca w sposób nieodwołalny. Ofiara pozwala nam wznieść się ku Bogu. Celem ofiary nigdy nie jest pozbycie się lub zniszczenie jakiegoś dobra. Jest ona środkiem do wyrażenia wdzięczności Bogu, zbliżenia się do Niego, oddania Mu całego siebie.

Październik zalicza się do cichych okresów roku kościelnego. W ciągu ostatnich stuleci, jako miesiąc różańca, miesiąc cierpliwej modlitwy, zyskał jednak szczególne oblicze. Dlatego wspólnie z Maryją i Jezusem poznawajmy, uczmy się i odkrywajmy każdego dnia na nowo piękno modlitwy różańcowej.

Różaniec jest ważną modlitwą dla chrześcijan. Systematyczne jego odmawianie uczy modlącego się pogłębienia tej modlitwy. Jego rytmiczny charakter wychodzi naprzeciw ludzkiej fizjologii i ułatwia wyciszenie, a w ciszy można usłyszeć głos Ducha Świętego.

Dzisiejsza Ewangelia prowadzi nas wraz z Chrystusem, Piotrem, Jakubem i Janem na górę Tabor. Tam Chrystus przemienił się wobec swoich Apostołów. Jego twarz zajaśniała jak słońce, a szaty stały się olśniewająco białe. Apostołowie byli zachwyceni, choć poznali jedynie niewielki odblask wiecznej chwały Ojca, w której po swoim zmartwychwstaniu zasiadł Jezus. To wydarzenie pozostało tajemnicą dla pozostałych uczniów - dowiedzieli się o nim dopiero po Wniebowstąpieniu.

Zdarzenie to Ewangeliści musieli uważać za bardzo ważne, skoro jego szczegółowy opis umieścili wszyscy synoptycy: św. Mateusz (Mt 17, 1-9), św. Marek (Mk 9, 1-8) i św. Łukasz (Łk 9, 28-36). Również św. Piotr Apostoł przekazał opis tego wydarzenia (2 P 1, 16-18). Miało ono miejsce po sześciu dniach czy też "jakoby w osiem dni" po uroczystym wyznaniu św. Piotra w okolicach Cezarei Filipowej (Mt 16, 13-20; Mk 8, 27-30; Łk 9, 18-21).

Św. Cyryl Jerozolimski (+ 387) jako pierwszy wyraził pogląd, że górą Przemienienia Chrystusa była góra Tabor. Za nim zdanie to powtarza św. Hieronim (+ ok. 420) i cała tradycja. Faktycznie, góra Tabor uważana była w starożytności za świętą.

„Dlatego powiadam wam:

Nie martwcie się o swoje życie,

o to, co macie jeść i pić,

ani o swoje ciało, czym się macie przyodziać. Czyż życie nie znaczy

więcej niż pokarm, a ciało więcej

niż odzienie? Przypatrzcie się ptakom

podniebnym: nie sieją ani żną

i nie zbierają do spichlerzy,

a Ojciec wasz niebieski je żywi.

Czyż nie jesteście ważniejsi niż one?

Kto z was, martwiąc się,

może choćby jedną chwilę dołożyć

do wieku swego życia? A o odzienie czemu się martwicie?

Przypatrzcie się liliom polnym,

jak rosną: nie pracują ani przędą.

A powiadam wam: nawet Salomon

w całym swym przepychu nie był

tak ubrany jak jedna z nich”

(Mt 6, 25-29).