25 grudnia, w uroczystość Bożego Narodzenia, łamałem Chleb w świątyni, ochrzciłem piątkę dzieciaczków, pobłogosławiłem nowożeńców, którzy rozpoczęli drogę sakramentalnego małżeństwa. Przyglądałem się rodzicom nowo ochrzczonych dzieci, przyglądałem się setkom twarzy ludzi, którzy przybyli do świątyni, adorowałem twarze pary młodych. I uświadomiłem sobie nagle, że to wszystko dzieje się właśnie dlatego, że Bóg stał się człowiekiem. I że Miłość zamieszkała między nami...

Ludzie kochają... ponieważ Bóg ich pokochał. Człowiek staje się gotowy do poświęceń, bo Bóg się pierwszy dla człowieka poświęcił. Oto sens tajemnicy Wcielenia: Bóg stał się człowiekiem, aby być z człowiekiem. Aby wejść w ludzkie istnienie i przywrócić człowiekowi to, co utracił w raju. A w raju utracił również zdolność do miłości, o której pisze św. Paweł: że jest cierpliwa, łaskawa, współweseląca się z prawdą, wszystko znosząca (por. 1Kor 13, 1-13). Słowo stało się Ciałem. I zamieszkało między nami. Miłość stała się jednym z nas. Bo Bóg jest Miłością - napisze św. Jan. Oto jedyna "definicja" Boga na kartach Nowego Testamentu.

W życiu religijnym ks. Ignacego cześć dla Najświętszej Maryi Panny zajmowała istotne miejsce. Świadczą o tym wspomnienia osób z jego otoczenia, jak również działalność wydawnicza i redakcyjna.

W spisanym świadectwie s. Gabriela Wojciechowska CSL odnotowała: „Ojciec Założyciel miał wielką cześć i miłość do Matki Bożej. W każdą sobotę odprawiał Mszę świętą przed obrazem Matki Bożej Częstochowskiej (…). Jeździł w święta Matki Bożej na Jasną Górę; codziennie widziałam, jak odmawiał różaniec. W swoim mieszkaniu na plebanii przy kościele św. Floriana miał ołtarz, a nad nim obraz Matki Bożej Częstochowskiej. (…) W każdą sobotę przed tym ołtarzem paliłam oliwną lampeczkę. Ojciec Założyciel często przychodził i stawał przed tym obrazem”.

Istotą przemiany dokonującej się w nas za sprawą łaski jest wzrost i rozwój miłości do Boga w naszych sercach, przy czym ten, kto prawdziwe kocha Chrystusa, musi wzrastać i rozwijać się na oba sposoby, przez które nasz Pan objawił się światu: w Jego cierpieniach i w Jego chwale.

Przemiana człowieka dokonuje się stopniowo. Jest to przemiana jego woli, myśli i uczuć oraz przemiana ciała. Człowiek, wraz ze wszystkim, co w nim jest, musi przejść przez ciemny tunel, aby otworzyć się przed Bogiem. Wszystkie nasze uczucia, potrzeby, namiętności i marzenia muszą zostać oddane Bogu, by On mógł je przemienić. Przemiana oznacza, iż nasze myśli i uczucia otworzą się ani Boga i że ostatecznie tylko Nim będą się kierować. Środkiem uzdrawiającym nasze myśli i uczucia jest obecność Boga.

Poznanie siebie i skrucha serca przygotowują grunt dla uzdrowienia człowieka. Samo odkrycie ran i przecierpienie tłumionego bólu już działa uzdrawiająco. Kruszy zatwardziałość i wskazuje miejsce, w którym człowiek powinien zacząć pracę nad sobą. Modlitwa zostaje wykorzystana, jako środek zwalczania i zwyciężania złych myśli, a przez to uzdrawiania człowieka. Święci traktowali modlitwę, jako ochronę przed złymi myślami, które nacierają na człowieka i skłaniają go do złego. Rzecz w tym, aby napełniać swojego ducha dobrymi myślami.

Przez myśl o Bogu, przez medytację, czytanie, modlitwę człowiek może się bronić przed złymi myślami i uzdrawiać swego ducha. Kiedy myśli o rzeczach Bożych, złe myśli przestają napierać. Przez myślenie o Bogu zakonnik powoli poznaje smak Boga. Przemienia się tak, jak myśli. Pod tym warunkiem modlitwa jest skutecznym środkiem wewnętrznej przemiany i uzdrowienia człowieka.

„Człowiek nie jest skalany grzechem pierworodnym, jest jedynie zraniony. A zranienie oznacza, że żyje nie czerpiąc już ze źródła swego życia, że sprzeciwia się swojej najgłębszej naturze, że stał się obcy samemu sobie”.

Krzywdy, których doznaliśmy, mogą stać się źródłem życia; nasze rany okażą się źródłem nowej siły. W każdym z nas obecne jest życie, owa siła, która może prowadzić nas do przodu. Musimy rozpoznać, gdzie tkwi rana. Nosimy ją w sobie. Kiedy jednak rozpoznamy również, że jesteśmy kochani przez Boga, możemy przeżyć coś niezwykłego. Możemy otrzymać dar przebaczenia.

Rozpoczął się miesiąc listopad, w którym częściej niż w innych miesiącach myślimy o zmarłych. W kościołach odbywają się modlitwy za zmarłych, tzw. wypominki, kiedy to odczytywane są imiona zmarłych wypisane na kartkach wspominkowych i najczęściej odmawiany jest w ich intencji różaniec. Dlaczego? Zróbmy krótką podróż na drugą stronę życia.

Jeśli wierzymy w zmartwychwstanie Jezusa, to wierzymy, że śmierć nie jest tylko historycznym skasowaniem naszego istnienia, ale jest równocześnie cudownym dla nas objawieniem suwerennej władzy Chrystusa, który znosząc ciemną stronę śmierci, stwarza z niej powoli świetlaną stronę swojego Życia. Chrystus w swej ludzkiej naturze promieniuje już jakimś nowym i niewypowiedzianym człowieczeństwem: człowieczeństwem drugiego Adama, który po to przeszedł przez naszą śmierć, aby móc wyrwać z jej szponów każdego z nas, jednego po drugim, wszystkich tych, którzy znaleźli się w jej bezlitosnej niewoli. Tak więc śmierć wywłaszczająca nas z siebie samych, nie wydaje nas nicości, życie nasze nie kończy się „grobową deską”, lecz wydaje nas naprawdę w ręce Pana.

Kościół wspomina dzisiaj w liturgii wszystkich wierzących w Chrystusa, którzy odeszli już z tego świata, a teraz przebywają w czyśćcu. Przekonanie o istnieniu czyśćca jest jednym z dogmatów naszej wiary.

Obchód Dnia Zadusznego zainicjował w 998 r. św. Odylon (+ 1048) - czwarty opat klasztoru benedyktyńskiego z Cluny (Francja). Praktykę tę początkowo przyjęły klasztory benedyktyńskie, ale wkrótce za ich przykładem poszły także inne zakony i diecezje. W XIII w. święto rozpowszechniło się na cały Kościół Zachodni. W wieku XIV zaczęto urządzać procesję na cmentarz do czterech stacji.

Dzisiejsza uroczystość - jak każda uroczystość w Kościele - ma charakter bardzo radosny. Wspominamy, bowiem dzisiaj wszystkich tych, którzy żyli przed nami i wypełniając w swoim życiu Bożą wolę osiągnęli wieczne szczęście przebywania z Bogiem w niebie. Kościół wspomina nie tylko oficjalnie uznanych świętych, czyli tych beatyfikowanych i kanonizowanych, ale także wszystkich wiernych zmarłych, którzy już osiągnęli zbawienie i przebywają w niebie.

Nie wolno dopuścić do zamknięcia się w jaskini własnego wnętrza przez dołujące samopoczucie. Wyjście do innych, zdrowo myślących i czujących, wejście w środowisko osób „oddychających wiarą”, dzielących radość z innymi może stać się wstępem do uzdrowienia. Trzeba dopuścić do siebie miłość Boga i ludzi. Nie wolno lękać się miłości. „Miłość, która przychodzi do ciebie poprzez ludzi, jest prawdziwa i dana przez Boga” (Henri J.M. Nouwen). Nie zaprzeczajmy wbrew temu, co dzieje się wokół nas, że nie jesteśmy kochani. Zrezygnujemy z tego by, kochano nas w taki sposób, jaki nie jest możliwy dla bliskich nam osób.

Nie trzeba rezygnować z miłości do człowieka, by kochać Boga. Bóg nie chce byś przestał kochać ludzi dla ciebie ważnych. To dzięki miłości do nich odkryjesz pewnego dnia, że właśnie miłość do nich jest niezwykłym wstępem kochania Jezusa. Kochają ci, którzy są wrażliwi na piękno, na prawdę i dobroć. Gdy nie kochamy, żyjemy Jesteśmy sposób nieprzemyślany, chaotyczny, pozbawieni sensu, celu i smaku życia.

Bł. ks. Ignacy Kłopotowski miał głęboką świadomość, że człowiek, który przyjmuje Komunię świętą, staje się świątynią Trójcy Przenajświętszej. Ta obecność Trójcy Świętej jest darem i zadaniem, by chrześcijanie stanowili jedność z Bogiem i między sobą.

Jak jeden jest Bóg w wielości Osób, tak chrześcijan ma łączyć wspólne dążenie ku jednemu celowi. Błogosławiony wzywał więc do jedności w rodzinie, w Kościele i w całym narodzie. Tłumaczył, że tylko ona jest gwarantem szczęścia – zarówno jednostki, jak i wspólnoty, w tym rodziny.

Początek prawdziwego życia chrześcijańskiego jest w głębokim pragnieniu stania się „nowym człowiekiem w Chrystusie i w wewnętrznej gotowości, aby stać się kimś innym. Innym, czyli umrzeć dla siebie i stać się nowym w Jezusie. To pragnienie jest równoznaczne z gotowością na „pomniejszenie” siebie, żeby Chrystus w nas wzrastał. Oddanie siebie zawiera gotowość, aby On mnie całkowicie przemienił, aby nie stawiać żadnych przeszkód tej przemianie, jaką Chrystus przewidział dla mnie.