II Tydzień Adwentu, Rok C

Iz 40, 25-31; Ps 103 (102), 1-2. 3-4. 8 i 10 (R.: 1a); Mt 11, 28-30

Jezus zszedł na ziemię, przybrał postać ludzką, zjednoczył się z ludzkością, by tobie człowiecze pomóc w twoim trudzie kroczenia przez życie. Aby być przy z nami w chwilach szczególnie ciężkich. Rodzi się wśród nas, wśród ludzi, aby na własnym ciele, we własnej duszy doświadczyć bólu istnienia. Chcąc tym bardziej zjednoczyć się z tobą właśnie w cierpieniu. Tym zjednoczeniem wziąć na siebie wszelkie niedoskonałości twojej, ludzkiej natury.

II Tydzień Adwentu, Rok C

Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny

Rdz 3, 9-15; Ps 98 (97), 1. 2-3ab. 3cd-4 (R.: por. 1ab); Ef 1, 3-6. 11-12; Łk 1, 28; Łk 1, 26-38

Maryja jest dla nas wzorem postępowania roztropnego. Postawiona wobec zwiastowania anielskiego, wchodzi w głęboką rozmowę, w której waży każde słowo, uważnie słuchając, i podejmuje decyzję, która jest błogosławiona dla Niej samej i dla każdego człowieka. Chrześcijanie, mając w pamięci zwiastowanie, przychodzą do świątyni, by stanąć wobec przykładu Maryi. Przychodzą, aby do Jej wzoru przyłożyć własne życie. To porównanie jest przede wszystkim zmierzeniem się ze słowami Ewangelii: „Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie”.

II Tydzień Adwentu, Rok C

Iz 35, 1-10; Ps 85 (84), 9ab-10. 11-12. 13-14 (R.: Iz 35, 4d); Łk 5, 17-26

„A była w Nim moc Pańska, że mógł uzdrawiać”. Jak małej wiary jest współczesny człowiek, że nie doświadcza na sobie tej mocy Bożej Jezusa. Jak mało ufności jest w nas, że Chrystus, który przyszedł i jest pośród nas, tak wiele znaków może uczynić. Jak mało kochamy, skoro nie rozradowały się serca nasze tak, jak powinny, na wieść o Narodzinach Boga. Gdyby, bowiem kochały prawdziwie, ufały całkowicie, wierzyły do końca - radość ogromna wzbiłaby się w Niebo wielką falą uwielbienia, pieśń miłości rozpaliłaby nasze wnętrza.

II Niedziela Adwentu, Rok C

Ba 5, 1-9; Ps 126 (125), 1-2ab. 2cd-4. 5-6 (R.: 3); Flp 1, 4-6. 8-11; Łk 3, 4. 6; Łk 3, 1-6

Wyjątkową postacią Adwentu jest św. Jan Chrzciciel.  Cóż takiego uczynił, ze został nazwany prorokiem Chrystusa? Przede wszytki wzorem proroków Starego Testamentu występował przeciwko uciskowi i niesprawiedliwości społecznej. W swojej posłudze prorockiej Jan Chrzciciel pokazuje nam, że z jednej strony, trzeba walczyć o sprawiedliwość społeczną, a z drugiej głosić Ewangelię. To właśnie Chrystusowa Ewangelia ma nas zachęcać do walki w obronie człowieka, aby wszyscy w ten sposób mogli „ujrzeć Boże zbawienie”.

I Tydzień Adwentu, Rok C

Iz 30, 19-21. 23-26; Ps 147 (146), 1-2. 3-4. 5-6 (R.: Iz 30, 18); Iz 33, 22; Mt 9, 35 – 10, 1. 5. 6-8

Jezus za darmo daje nam swoją władzę. Nie za dobre sprawowanie, ani za jakąś ofiarę z siebie. To nie tylko dar, ale i zobowiązanie. Gdy ktoś ma władzę, nie jest już panem samego siebie. Tak jak Jezus – mając władzę, był całkowicie dla ludzi, zwłaszcza tych najsłabszych.

I Tydzień Adwentu, Rok C

Iz 29, 17-24; Ps 27 (26), 1. 4. 13-14 (R.: por. 1a); Mt 9, 27-31

Przeczytajmy uważnie słowa Jezusa skierowane do niewidomych: „Wierzycie, że mogę to uczynić?(…) Według wiary waszej niech wam się stanie”. Na prośbę niewidomych o uzdrowienie, pyta ich o wiarę. To ogromnie ważne pytanie. Ma znaczenie dla dokonania cudu. Pytanie o wiarę. Pomyśl, czy ty masz taką wiarę, jak ci niewidomi? Jak kobieta cierpiąca na krwotok? Jak paralityk, jak zwierzchnik synagogi Jair, jak setnik z Kafarnaum, jak trędowaty? Czy, gdyby Jezus stanął teraz przed tobą w widzialnej postaci człowieka, to na Jego pytanie o wiarę, mógłbyś odpowiedzieć twierdząco? Pomyśl.

I Tydzień Adwentu, Rok C

Iz 26, 1-6; Ps 118 (117), 1 i 8-9. 19-21. 25-27a (R.: por. 26a); Iz 55, 6; Mt 7, 21. 24-27

Zadajmy sobie pytanie: „Czy czasem nie jest tak, że po każdej życiowej zawierusze zabieramy się do odbudowywania zawalonego „domu” a nie poświęcamy czasu na refleksję nad tym, dlaczego nasz dom runął, co w nim było słabe, nietrwałe, niezwiązane z fundamentem, a może zwyczajnie nie było żadnego fundamentu?” Dziś ponownie słyszymy program nie tylko na czas Adwentu, ale na całe nasze życie. W centrum naszej uwagi na pierwszym miejscu mamy postawić wolę Ojca. Nie możemy budować na pozorach.

I Tydzień Adwentu, Rok C

Iz 25, 6-10a; Ps 23 (22), 1-2a. 2b-3. 4. 5. 6 (R.: por. 6cd); Mt 15, 29-37

Chociaż fragment ten mówi głównie o rozmnożeniu chleba, a tylko na marginesie wspomina o tłumach trwających przy Jezusie bez jedzenia, to naszą uwagę zwróćmy na głód Jezusa, który pchał tych ludzi do takiej postawy. Żydzi ówcześni oraz inne narodowości z nimi żyjące spragnieni byli miłości, nauki, zrozumienia, współczucia. Ich życie, jak już mówiliśmy wcześniej, było inne niż nasze i inne kształtowało postawy. Wiara w Boga była sprawą wśród żydów powszechną, powiedzieć można naturalną. Do Niego odwoływano się w różnych sytuacjach. Nie była to często zbyt głęboka wiara, raczej opierająca się na tradycji i wierze swoich przodków.

I Tydzień Adwentu, Rok C

Iz 11, 1-10; Ps 72 (71), 1-2. 7-8. 12-13. 17 (R.: por. 7); Łk 10, 21-24

„Bo powiadam wam: Wielu proroków i królów pragnęło ujrzeć to, co wy widzicie, a nie ujrzeli, i usłyszeć, co słyszycie, a nie usłyszeli.” Słowa te należy przyjmować z wiarą. Módlmy się zatem do Ducha Świętego, by dzisiejsze rozważanie poprowadził głęboko w naszych sercach, abyśmy te proste słowa, zwyczajne stwierdzenia przyjmowali ufni w Boże prowadzenie. Otóż, Jezus mówi: „Powiadam wam: Wielu proroków i królów pragnęło ujrzeć to, co wy widzicie, a nie ujrzeli, i usłyszeć, co słyszycie, a nie usłyszeli.”

I Tydzień Adwentu, Rok C

Iz 49, 1-6; Ps 19 (18), 2-3. 4-5ab (R.: 5a); Rz 10, 9-18; J 14, 6b i 9c; Mt 4, 18-22

To, co wydarzyło się w życiu tych apostołów, wydarza się codziennie również nam. W szarej, zwykłej codzienności, przychodzi do nas Jezus i mówi: „Pójdźcie za mną. Uczynię was rybakami ludzi.” To, co przytrafiło się apostołom, było niezwykłe, w ich pojęciu cudowne. Byli prostymi ludźmi. Wykonywali pracę fizyczną. Mieli rodziny. Byli żydami żyjącymi według przepisów prawa. Oni również wyglądali Mesjasza. Niektórzy z nich najpierw usłyszeli o Janie i poszli do Niego. Potem zobaczyli Jezusa. Jego osoba przyciągała.

I Niedziela Adwentu, Rok C

Jr 33, 14-16; Ps 25 (24), 4bc-5ab. 8-9. 10 i 14 (R.: 1b); 1 Tes 3, 12 – 4, 2; Ps 85 (84), 8; Łk 21, 25-28. 34-36

Adwent jest czasem oczekiwania na narodziny Chrystusa, na Nowy rok, na może lepsze życie. Dlaczego by adwentu nie potraktować, jako czasu naszych narodzin dla świata? W dzisiejszą niedzielę, wraz z całym Kościołem, wchodzimy w inny wymiar liturgiczny, dziś rozpoczynamy nowy rok liturgiczny, którego progiem jest pierwsza niedziela Adwentu. Różnie jest nazywany adwent - czas oczekiwania przyjście, obecność kogoś, czas narodzin, czas czuwania i modlitwy. Różnie można też ten czas przeżyć, można w ogóle go nie przeżyć – bo za rok będzie kolejny, kolejny ….