IV Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

Ml 3, 1-4; Ps 24 (23), 7-8. 9-10 (R.: por. 10b); Hbr 2, 14-18; Łk 2, 32; Łk 2, 22-40 lub Łk 2, 22-32

To nas miał Symeon na myśli, gdy mówił: „Oto ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą.” W nas jest ten Znak sprzeciwu, w nas jest ten upadek, ale i powstanie, w nas jest ta walka szatana o nasze dusze, które wymykają mu się z rąk, bo oto narodził się Chrystus. W nas trwać będzie ona stale, bowiem Jezus nie zna kompromisów. Trzeba dokonać wyboru, trzeba opowiedzieć się za Prawdą, albo przeciw niej, wybrać Czystość, albo zbrukanie, Miłość, albo nienawiść, Krzyż, albo piekło.

IV Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

2 Sm 15,13-14.30;16,5-13a; Ps 3,2-7; Łk 7,61; Mk 5,1-20

Człowiek, o którym dzisiaj słyszymy opętany był aż przez legion, a więc przez bardzo wiele, duchów nieczystych. W starożytności legion oznaczał kilka tysięcy, nawet sześć tysięcy ludzi. Jego opętanie było tak wielkie, że bliscy i znajomi nie byli w stanie mu pomóc, nim się opiekować. Żył w grobach i sam sobie czynił krzywdę tłukąc się kamieniami. A posiadał tak wielką siłę, że nie pomagały żadne wiązania, pęta, łańcuchy. Wszystko rozrywał i kruszył.

IV Niedziela Okresu Zwykłego, Rok C

Jr 1, 4-5. 17-19; Ps 71 (70), 1-2. 3-4a. 5-6ab. 15ab i 17 (R.: por. 15b); 1 Kor 12, 31 – 13, 13 lub 1 Kor 13, 4-13; Łk 4, 18; Łk 4, 21-30

Gdzieś obok nas jest Jezus w tabernakulum - taki cichy, skromny, niepozorny pod postacią Hostii. Na każdej Mszy wciąż te same słowa i czynności. Tam właśnie znajdziemy to wszystko, czym zachwyca się Paweł. Z tej małej, białej Hostii przypłynie do nas Miłość prawdziwa, miłość wierna, wytrwała i niezachwiana.

III Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

2 Sm 12, 1-7a. 10-17; Ps 51 (50), 12-13. 14-15. 16-17 (R.: por. 12a); Hbr 4, 12; Mk 4, 35-41

Uczniowie wraz z Jezusem postanowili przeprawić się na drugą stronę jeziora. Byli zmęczeni po całym dniu. Zapadł wieczór, momentami lekko przysypiali. Jezus również usnął w tyle łodzi. Powiał gwałtowny wicher, tworzyły się ogromne fale i zalewały łódź. Uczniowie zerwali się, aby wylewać wodę, gdyż bali się, że wraz z nią zatoną. Przestraszeni obudzili Jezusa. Dziwili się, jak może spać przy tak gwałtownym wietrze i takim kołysaniu łodzią. Poza tym przed ich oczami stanęła śmierć.

III Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

2 Sm 11, 1-4a. 5-10a. 13-17. 27c; Ps 51 (50), 3-4. 5-6ab. 6cd-7. 10-11 (R.: por. 3a); Mt 11, 25; Mk 4, 26-34

Dzisiejsze Słowo mówi o Świecie Ducha, Bożym Świecie, do którego i nas zaprasza. O Bożym Królestwie, które jest dla nas i w nas. Boże Słowo raz wypowiedziane - staje się rzeczywistością. On je w nas zasiał i oczekuje jedynie przyjęcia. Bądźmy ziemią, która przyjmuje zasiane ziarno. Bądźmy ziemią przyjazną, otwartą, ziemią żyzną.

III Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

2 Sm 7, 18-19. 24-29; Ps 132 (131), 1-2. 3-5. 11. 12. 13-14 (R.: por. Łk 1, 32a); Ps 119 (118), 105; Mk 4, 21-25

Jezus przygotowuje nas do apostolstwa. Czyni to od dłuższego czasu. Powołanie to nie jest niczym nowym w Jego Kościele. Prawdą jest, iż każdy wierzący powołany jest do apostolstwa. Dzisiaj wierzący kojarzą sobie apostolstwo jedynie z kapłaństwem, czy też życiem zakonnym, ewentualnie z misjami, do których Bóg powołuje również świeckich. Pojęcie o apostolstwie ma wypaczony charakter. Dzisiaj postaramy się nieco je naprostować i rozjaśnić nasze umysły Bożą prawdą.

III Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

2 Sm 7, 4-17; Ps 89 (88), 4-5. 27-28. 29-30 (R.: por. 29a); por. Mt 13, 37b; Mk 4, 1-20

Słowo to Bóg. On jest w nim i siebie wyraża w tym Słowie. Ponieważ Bóg jest Miłością, zatem Jego Słowo wyraża tę Miłość. Bóg cały jest pokojem, zatem i Słowo Jego niesie pokój. Bóg jest Miłosierdziem, toteż i Jego Słowo jest wyrazem tegoż Miłosierdzia. Każdy z przymiotów Boskich wyraża się również w Jego Słowie. Cały Bóg jest w Jego Słowie. Bóg nie wypowiada słowa tak, jak czyni to człowiek. Jednak On przychodzi do ludu poprzez to Słowo. To nie wyrazy rzucane są z Nieba, ale sam Chrystus schodzi na ziemię, by wyrazić swoją miłość, obecność, rzeczywistość boskiej Miłości opasującej ziemię. Słowo to nic innego jak żywa obecność Boga pośród swego ludu. Nabiera ona kształtu Słowa, by człowiek mógł odczuć, doświadczyć, a przede wszystkim zrozumieć wolę Boga, przyjąć Jego obecność.

III Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

2 Tm 1, 1-8 lub Tt 1, 1-5; Ps 96 (95), 1-2. 3. 7-8a i 10 (R.: por. 3); Łk 4, 18; Łk 10, 1-9

Dlaczego Jezus mówi, iż robotników jest mało? Przecież ochrzczonych jest na świecie bardzo dużo. Każdy powinien być świadkiem, apostołem, uczniem Chrystusa! Ludzie ochrzczeni żyją tak, jakby nie wierzyli w Boga. Nie przyjmują przykazań, jako obowiązujących ich. Natomiast często dyskutują z Bogiem nad zasadnością niektórych. Tyle wieków, pokoleń wychowało się na przykazaniach danych ludziom przez Boga. W tych prostych przykazaniach - zasadach obowiązujących wierzących zawarta jest wielka mądrość.

III Niedziela zwykła, Rok C

Ne 8, 1-4a. 5-6. 8-10; Ps 19 (18), 8-9. 10 i 15 (R.: por. J 6, 63b); 1 Kor 12, 12-30 lub 1 Kor 12, 12-14. 27; Łk 4, 18; Łk 1, 1-4; 4, 14-21

W Ewangelii widzimy Jezusa, który przyszedł do Nazaretu, do miasteczka, w którym się wychował. W święty dzień udaje się do synagogi i tam czyta proroctwo o Mesjaszu mającym „ubogim nieść dobrą nowinę, więzionym głosić wolność, a niewidomym przejrzenie”. Gdy przeczytał, ogłosił, że ta zapowiedź już się spełnia, że Zbawiciel już przyszedł i dokonuje swego dzieła.

II Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

2 Sm 1,1-4. 11-12. 19. 23-27; Ps 80 (79), 2-3. 5-6. 7-8 (R.: por. 8); Dz 16, 14b; Mk 3, 20-21

Bóg pragnie mówić nam o tym, czego doświadcza wielu z nas. Pójście za Jezusem wymaga pewnego rodzaju radykalizmu. Nie da się iść za Nim, a jednocześnie tkwić w swoim starym życiu, starych przyzwyczajeniach, starych poglądach. Tak więc ci, którzy prawdziwie decydują się na tę drogę, muszą liczyć się z tym, że ich codziennością będzie niezrozumienie przez bliskich, przez otoczenie. Patrząc na Jezusa możemy łatwiej uświadomić sobie, iż On jako pierwszy przeżył to, co my jedynie w pewnym stopniu przechodzić będziemy. Kroczenie drogą miłości wyznacza pewną postawę, nakreśla sposób zachowania, ustala pewne zasady, które serce oddane Bogu przyjmuje. Przyjmuje, bo chce je przyjąć.

II Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

1 Sm 24, 3-21; Ps 57 (56), 2. 3-4. 6 i 11 (R.: por. 2a); J 15, 16; Mk 3,13-19

Przyjmijmy to słowo, jako skierowane do nas. Zaproszenie Boga do wyjścia w górę z Jezusem. Nie chodzi tutaj o dosłowną interpretację. Góra oznacza miejsce odosobnione. Miejsce, gdzie nic ani nikt nie będzie nam przeszkadzał. Ma to być oczywiście wyjście z Jezusem. W dodatku zwróćmy uwagę, iż „Jezus przywołał do siebie tych, których sam chciał”. Bóg sam wybrał ciebie i zaprosił na nie. Rekolekcje, na których pragnie przywołać ciebie do siebie. Czas, gdy Bóg ustanowi tych, którzy będą „Mu towarzyszyli, aby mógł wysyłać ich na głoszenie nauki i by mieli władzę wypędzać złe duchy”. To będzie czas przygotowania się do tak ważnej misji, misji apostolskiej. Bóg pragnie nas do tego przygotować. Dlatego ustanowił czas świętych rekolekcji. Chce, abyśmy bardziej poznali siebie samych. Chce, abyśmy odkryli bardzo ważną prawdę o sobie. Tą prawdą jest nasza ludzka nędza, niezmierzona słabość i ogromna skłonność natury do grzechu.