XXIX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Rz 7, 18-24; Ps 119 (118), 66 i 68. 76-77. 93-94 (R.: por. 68b); Por. Mt 11, 25; Łk 12, 54-59

Jezus zwraca dzisiaj uwagę na fakt, iż ludzkość potrafi dużo, czym się chwali, ale jeśli chodzi o sprawy najważniejsze nie potrafi ich dostrzec lub też specjalnie udaje, że nie widzi i nie rozumie. Odsuwa od siebie, by nie pamiętać. Jezus specjalnie przychodzi, by ukazywać, by naprowadzać, tłumaczyć i objaśniać. Jezus jest tym, który staje pośród swego ludu, jako Pasterz, jako Nauczyciel, jako Władca i wskazując na bardzo ważne wydarzenia w historii Izraela tej dalszej i tej współczesnej im, podkreśla ich znaczenie, tłumaczy to znaczenie.

XXIX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Rz 6, 19-23; Ps 1, 1-2. 3. 4 i 6 (R.: por. Ps 40 (39), 5ab); Łk 12, 49; Łk 12, 49-53

Od wieków Jezus czeka, aby płomień Jego miłości zapłonął w naszych sercach i duszach. Gdy narodził się na ziemi, w sercach ludzi wzbudził przeróżne uczucia. Jedne były pełne radości, inne niepokoju. Serca grzeszne nie potrafiły cieszyć się z Jego narodzin. Ich grzech zamieszkujący duszę skłonił je nawet do zbrodni. Ale były też serca Mu przyjazne. Te serca przyjmując Jezusa z miłością zaznawały łaski samego Boga. Ona spływała na nich, chociaż nie zawsze zdawali sobie z tego sprawę.

XXIX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Rz 6, 12-18; Ps 124 (123), 1-2. 3-5. 6-8 (R.: por. 8a); Mt 24, 42a. 44; Łk 12, 39-48

Uczniowie wierzący w Jezusa zastanawiają się nad tym, jak pogodzić przygotowanie do przyszłej służby z troską o zaspokojenie podstawowych potrzeb materialnych. Wcześniej usłyszeli: "Szukajcie natomiast Jego królestwa, a to będzie wam dodane." O przyszłości nie powinni myśleć z lękiem. Im zostaje dane królestwo - zbawienie, panowanie i obecność Boga w świecie. Ludzie na całym świecie tego potrzebują. Jeśli będą Mu służyć, On będzie troszczył się o ich potrzeby.

XXIX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Rz 5, 12. 15b. 17-19. 20b-21; Ps 40 (39), 7-8a. 8b-10. 17 (R.: por. 8a i 9a); Łk 21, 36; Łk 12, 35-38

Nasze życie powinno być taką stałą gotowością, by spożyć ostatnią Paschę oraz nieustannym czuwaniem sługi, na przyjście Pana. Czym jest Pascha? Wyraz ten ma swoje pochodzenie oznaczające przejście. W tym słowie należy doszukiwać się wyjaśnienia, czym jest Pascha, na którą i my, chrześcijanie czekamy? Biorąc pod uwagę życie Jezusa, ostatnią wieczerzę, mękę, śmierć oraz Zmartwychwstanie, możemy i powinniśmy sami wyciągnąć wnioski.

XXIX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B


Rz 4, 20-25; Łk 1, 68-69. 70-71. 72-73. 74-75 (R.: por. 68); Mt 5, 3; Łk 12, 13-21

Dzisiejsze czytanie dotyczy wartości rzeczywistości ziemskich — życia, pracy, mienia; a co najtrudniejsze zachowania się chrześcijanina wobec nich. Życie człowieka jest krótkie, przemija; jego praca i mądrość mogą najwyżej zapewnić mu duże dziedzictwo, lecz kiedyś będzie zmuszony opuścić je. Dlaczego więc tak bardzo się trapić?

Kiedy żyjemy tylko dla siebie samego, w oderwaniu od Boga i od wyższego celu, ma zupełnie znikomą wartość.

XXIX Niedziela Zwykła, Rok B

Iz 53, 10-11; Ps 33 (32), 4-5. 18-19. 20 i 22 (R.: por. 22); Hbr 4, 14-16; Mk 10, 45; Mk 10, 35-45 lub Mk 10, 42-45

Jakub i Jan pragną otrzymać pozycję namiestników w ziemskim królestwie. Wyobrażają sobie królestwo tak, jak było opisywane w synagogach, jako wolne, ziemskie królestwo Izraela, ustanowione i zarządzane przez Mesjasza. Zajmowanie miejsca po którejkolwiek stronie królewskiego tronu - szczególnie po prawej - było najbardziej prestiżową pozycją w całym królestwie. Jakub zginął męczeńską śmiercią, jako pierwszy z Dwunastu, a Jan dożył dziewięćdziesięciu kilku lat.

XXVIII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Rz 4, 13. 16-18; Ps 105 (106), 6-7. 8-9. 42-43 (R.: por. 8a); J 15, 26b. 27a; Łk 12, 8-12

Odrzucenie przez przeciwników dowodów na to, że Jezus jest pod jedynym i pełnym wpływem Ducha Świętego jest rozminięciem się z prawdą, czyli grzechem. Tym grzechem jest niewiara, polegająca na obojętności lub buncie przeciw Bogu objawionemu poprzez Jezusa Chrystusa. Tym grzechem jest odrzucenie Bożego zbawienia przez ludzi. To, że Jezus jest pod wpływem Ducha Świętego potwierdza się przez liczne uzdrowienia i uwolnienia od demonów. Odrzucenie dowodów jest bluźnierstwem. Bluźnierstwo to przekleństwo, znieważanie, obelga. To uporczywe przeciwstawianie się mesjańskiej władzy Jezusa, posunięte aż do oskarżeń o czary w celu zakwestionowania znaków Ducha potwierdzających Jego Boską tożsamość.

XXVIII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Rz 4, 1-8; Ps 32 (31), 1-2. 5. 11 (R.: por. 7); Ps 32 (31), 22; Łk 12, 1-7

Kwas to zaczyn, obrazuje ukryte działanie czegoś, co widoczne stanie się po jakimś czasie. Udawania rozpoczęte teraz przyniesie problemy w przyszłości, może w przyszłości więcej osób będzie chciało udawać, niż rozwiązywać problemy. A co się stanie, gdy będą tak postępowały setki czy tysiące ludzi wyznających imię Jezusa, a niewiele mający z Nim wspólnego?

XXVIII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Rz 3,21-29; Ps 130 (129), 1-2. 3-4. 5-6 (R.: por. 7bc); J 14, 6; Łk 11, 47-54

Bóg powołuje nas do wypełnienia pewnej misji w Kościele. W związku z tym obdarza łaską wybraństwa. Charakteryzuje się ona szczególnymi darami. Jesteśmy otoczeni błogosławieństwem Boga. Do swego zadania każda dusza jest przygotowywana. My również. To przygotowanie ma jednak wyjątkowy charakter. Bóg zebrał razem dusze powołane i utworzył Wspólnotę.

Przyprowadza stale do niej kolejne dusze. Tę Wspólnotę sam prowadzi, formuje, kształtuje, poucza. Jest dla niej Nauczycielem, Katechetą, Kierownikiem Duchowym, Ojcem, Pasterzem i Oblubieńcem. Poprzez charyzmaty objawia nam swoje oblicze. Ukazuje swoją istotę. Poznajemy Boga, Jego miłość i wszystko, co się z tym wiąże. Bóg sam nakreśla nam drogę duchową.

XXVIII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Rz 2, 1-11; Ps 62 (61), 2-3. 6-7. 9 (R.: 13b); J 10, 27; Łk 11, 42-46

Niepotrzebne jest człowiekowi wszystko, co nie powoduje w nim wzrostu Miłości, lub przynajmniej jemu nie sprzyja. Religia, wiara… Po co komu wiara w Boga i religijne praktyki, jeśli nie nauczy się on Miłości?  Niebo nie jest emeryturą dla zasłużonych, lecz nowym życiem, czekającym na KAŻDEGO.

XXVIII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Rz 1, 16-25; Ps 19 (18), 2-3. 4-5ab (R.: 2a); Hbr 4, 12; Łk 11, 37-41

Dzisiaj Jezus przypomina nam o tym, aby nie zwracać uwagi na pozory, aby zewnętrzne objawy naszego zachowania, postaw zbytnio nie absorbowały naszej uwagi, aby żyć tym, co we wnętrzu i by wnętrze dla każdego z nas było najważniejsze, zarówno patrząc na innych, jak i patrząc na samego siebie. Każdy z nas, w mniejszym lub większym stopniu, jest jak faryzeusz, który szczególną uwagę zwraca na to, co zewnętrzne; na to, by zewnętrznie stwarzać pozory dobra,aby inni widzieli w nas dobro, by widzieli to, co my uważamy za dobre, atrakcyjne, warte zwrócenia uwagi. W każdym człowieku drzemie taki faryzeusz, nikt nie jest wolny od tego.