II Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

1 Sm 17, 32-33. 37. 40-51; Ps 144 (143), 1bc i 2ab. 9-10 (R.: 1a); Mt 4, 23; Mk 3, 1-6

Współczesny świat nie dąży do dobra, lecz do tego, co krótkotrwałe, choć chwilowo teraz błyszczy. Dąży do przyjemności, do wygody, do bogactwa, sławy i władzy. W tym upatruje swoje szczęście. Nie zastanawia się nad wiecznością. Jest niecierpliwy i chce osiągnąć teraz, tutaj swoje szczęście. Chce już, chce natychmiast, chce dla siebie, nic dla innych. W ten sposób uczy kolejnych członków społeczeństwa egoizmu, znieczula ich serca i zagłusza w nich głos Boga. Za najważniejsze uważa własną wygodę, zaspokojenie własnych pragnień. Stawia na piedestale siebie, poniża drugiego. Każe lękać się silniejszego, pogardza słabszym. Boi się cierpienia, więc je spycha na margines społeczeństwa, udając, że nie ma takiego problemu.

II Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

1 Sm 16, 1-13; Ps 89 (88), 20. 21-22. 27-28 (R.: por. 21a); por. Ef 1, 17-18; Mk 2, 23-28

Wszystkie nakazy,  posty, rodzaje modlitw, sposoby zachowań w kościele, postawa podczas nabożeństw brały swój początek z miłości. Miłością były podyktowane. Z czasem przyjęte przez cały Kościół stały się ogólnie „obowiązujące”. Jednak mają one płynąć stale z potrzeby serca, a nie z nakazu, w dodatku pod groźbą grzechu. Pierwszą jest Miłość. Miłość do Boga. Z niej wynika miłość do Kościoła, który Ciałem Jezusa. Z tej miłości do Kościoła płynie posłuszeństwo wobec jego przykazań. nie można tych wskazań traktować jako obciążeń, ale jako drogę miłości, sposób realizacji miłości wobec Boga, sposób wyrażania miłości do Boga. Jeśli tak spojrzymy na to, wtedy nasza postawa wobec Boga i nakazów Kościoła przestanie być podszyta lękiem, czy obawą. Odzyska wolność miłości. Zapragniemy modlić się, bo kochamy! Zapragniemy pościć, bo miłość do Boga nam to będzie podpowiadać. Zapragniemy uczestniczyć w nabożeństwach, niekiedy dosyć długich, bo zaznawać będziemy w nich miłości.

II Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

1 Sm 15, 16-23; Ps 50 (49), 8-9. 16bc-17. 21 i 23 (R.: por. 23b); Hbr 4, 12; Mk 2, 18-22

Jezus rozpoczął publiczną służbę od postu, zrezygnował z pożywienia, poddał się Ojcu i żył w mocy Ducha Świętego. Rozważał słowo Boże i modlił się. Tak rozumiany post to poszukiwanie woli Bożej i przygotowanie do jej wypełnienia. Czym jest post? To na przykład dzień przeznaczony na czytanie i rozważanie Pisma świętego, planowanie, podejmowanie decyzji i modlitwę, aby doświadczyć w sobie głodu Boga i potrzeby Jego głębszego poznania, pragnienia pełnienia Jego woli. Rezygnacja z czegoś na rzecz czegoś innego, z jedzenia i picia na modlitwę, rozważanie, myślenie o celu życia, o jakości życia, w kontekście podejmowania ważnych decyzji.

II Niedziela Zwykła, Rok C

Iz 62, 1-5; Ps 96 (95), 1-2. 3 i 7b-8a. 9-10c (R.: 3); 1 Kor 12, 4-11; 2 Tes 2, 14; J 2, 1-12

Maryja miała pewność, że Syn uczy nas pełnienia woli Ojca. To pozwala zrozumieć Jej słowa, które skierowała do służby w czasie wesela w Kanie Galilejskiej: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Jezus im rzekł: „Napełnijcie stągwie wodą”. Oni nie zastanawiali się, w jakim celu jest Mu potrzebna woda. Wykonali zadanie. Następne polecenie było równie jasne: „Zanieście gospodarzowi wesela”. Zanieśli. I dopiero wówczas poznali, w jakim misterium uczestniczyli, oraz to, że Jezus jest cudotwórcą.

I Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

1 Sm 9, 1-4. 17-19; 10, 1a; Ps 21 (20), 2-3. 4-5. 6-7 (R.: 2a); Mk 2, 17; Mk 2, 13-17

"Pójdź za Mną!" Słowami tymi zaprasza wszystkich, do kroczenia drogą miłości, szczególnego apostolstwa. Powołuje każdego z nas, dzieci, na apostołów swego Miłosierdzia, swojej Miłości. Wobec każdego wypowiada słowa: „Pójdź za Mną!” Słowa te mają moc przemienienia życia. umrze w naszych sercach i duszach stare, a narodzi się nowe.

I Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

1 Sm 8, 4-7. 10-22a; Ps 89 (88), 16-17. 18-19 (R.: por. 2a); 2 Kor 5, 19; Mk 2, 1-12

Miłość Boża jest dawaniem siebie, poznawaniem ciągłym, ofiarowywaniem, uzdrawianiem, czynieniem dobra. Ponieważ Bóg jest Miłością - Miłością uosobioną, doskonałą, to zna, przenikając wszystko. Zna każdego człowieka do końca. Oznacza to, iż zna zarówno nasze organizmy, każdą komórkę, wie o każdej chorobie, zagrożeniu chorobą, czuwa nad wszystkimi procesami zachodzącymi w naszych ciałach. Wie, co dzieje się z każdą tkanką, a bez Jego wiedzy nawet włos nie spada z naszej głowy. Bóg też zna naszą psychikę, nasze serce, duszę i przenika ducha. Nie ma nic, co by przez Boga nie było znane, przenikane, nad czym by nie czuwał, na co by nie patrzył. Bóg zna nasze myśli, te najtajniejsze, najbardziej skrywane, te, do których byśmy się nigdy nie przyznali przed innymi, a i wobec siebie nie zawsze jesteśmy aż tak szczerzy i odważni w prawdzie. Bóg to wszystko wie, zna. Bo jest Doskonałą Miłością.

I Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

1 Sm 4, 1-11; Ps 44 (43), 10-11. 14-15. 24-25 (R.: por. 27b); Mt 4, 23; Mk 1, 40-45

Żeby dobrze zrozumieć, tego, co uczynił Jezus, najpierw trzeba uświadomić sobie, kim byli trędowaci i jak byli wówczas traktowani. Trąd był w owych czasach najgroźniejszą nieuleczalną chorobą. Zarażało się nim niezwykle łatwo: przez dotknięcie chorego, dlatego też chorzy byli bezwzględnie izolowani od społeczeństwa w specjalnych gettach. Nie wolno było się im zbliżać do ludzkich sadyb, dróg, miejsc publicznych. Gdy przypadkiem zbliżali się do chorego ludzie, ten musiał natychmiast specjalną kołatką sygnalizować swoją niebezpieczną obecność i szybko usuwać się z drogi. Kto tego nie przestrzegał mógł być bez sądu ukamienowany. Trędowaci to byli ludzie przeklęci, umarli za życia.

I Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

1 Sm 3, 1-10, 19-20; Ps 40 (39), 2 i 5. 7-8a. 8b-10 (R.: por. 8a i 9a); J 10, 27; Mk 1, 29-39

Podczas wypełniania swej misji Jezus spotyka tłumy, które gromadzą się, by Go słuchać i doznać uzdrowienia na ciele i na duchu. Ale Pan spotyka także poszczególne osoby, które doświadczają mocy Jego działania. Pan jest wrażliwy na każdą ludzką biedę, z którą się spotyka, i porusza Go u ludzi zarówno opętanie przez demona, paraliż, jak i zwykła gorączka, taka jak ta, z powodu, której cierpiała teściowa Szymona. Pan ujął ją za rękę, a ona ustąpiła.

Kiedy stajemy przed Panem na modlitwie, to nieraz łatwiej poprosić o rozwiązanie wielkich problemów czy uzdrowienie z poważnych chorób niż po prostu powiedzieć Mu, że jest mi źle, że czuję się przygnębiony czy choćby zmęczony. Sądzimy, że nie warto Pana fatygować takimi drobiazgami. Pan chce być blisko nas, chce nas wspierać w każdym naszym utrapieniu. Czy potrafię spontanicznie mówić Panu o tym, co przeżywam, i prosić Go, aby mi pomagał, aby mnie umacniał?

I Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

1 Sm 1, 9-20; 1 Sm 2, 1. 4-5. 6-7. 8abcd (R.: por. 1a); 1 Tes 2, 13; Mk 1, 21-28

W dzisiejszym świecie w sposób szczególny ujawnia się władza szatana poprzez uzależnienia. One nie są niczym innym jak zniewoleniem przez niego. Uzależnienia są tak częste, liczne i różnorodne, że naukowcy nie odkryli jeszcze wszystkich, tym bardziej, że pojawiają się kolejne. Poprzez materię szatan wpływa na ducha. Czyni to tak sprytnie, że człowiek nie zauważa, kiedy jest już zniewolony. Uzależnienia te są coraz głębsze i silniejsze. Wpływają na podświadomość penetrując jej najtajniejsze pokłady. Lekarzem zdolnym uratować zdrowie i życie takich pacjentów jest Bóg. Miejscem uzdrowienia jest konfesjonał. Jednak czasem potrzeba specjalnego działania, ingerencji Boga, aby uwolnić człowieka od wpływu szatana, który zawładnął jego duszą.

I Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C

1 Sm 1, 1-8; Ps 116B (115), 12-13. 14 i 17. 18-19 (R.: 17a); Mk 1, 15; Mk 1, 14-20

W Ewangelicznych postaciach Szymona, Andrzeja, Jakuba i Jana zobaczmy siebie w swej codzienności, przy pracy. Potem spójrzmy obok. Właśnie przechodzi Jezus. On mówi do nas: „Pójdźcie za Mną, a sprawię, że się staniecie rybakami ludzi”. Patrzmy na apostołów. Zostawiają całe swoje dotychczasowe życie i idą za Jezusem. Uczyńmy to samo. Zostawmy to, co nas wiąże ze światem, co zniewala umysły i serca, co każe nam zajmować się sobą zamiast Bogiem.

Niedziela Chrztu Pańskiego, rok C

Iz 42,1-4.6-7; Dz 10,34-38; Łk 3,15-16.21-22

Czy Jezus Chrystus, nie mając grzechu, potrzebował chrztu? Czy Syn Boży, Zbawiciel, nalegałby Go ochrzcić, tylko ze względów proceduralnych? Istnieje wiele aspektów tłumaczących niezbędność chrztu Pańskiego. Właśnie dnia, kiedy Jan ochrzcił Jezusa, objawiona została ludzkości najbardziej niepojęta i niezrozumiała dla ludzkiej mądrości tajemnica: prawda o Trójcy Świętej. W postaci gołębicy objawiony został Duch Święty zstępujący na Chrystusa, przez słowa "Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie" objawiony został Bóg Ojciec, i wreszcie w zwykłym człowieku.