XXXI Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Rz 12, 5-16a; Ps 131 (130), 1. 2-3; Mt 11, 28; Łk 14, 15-24

Nikt z nas nie może czuć się bezpiecznie, jeśli z wyższością patrzy na swego brata. Nikt z nas nie może spać spokojnie, jeśli z pogardą traktuje chociażby jednego człowieka. Bowiem każdy jest dzieckiem Boga. Każdy jest umiłowanym dzieckiem Boga. Jeśli w twoim sercu brak jest miłości do bliźnich, to tym samym odrzucasz przykazanie miłości, które jest pierwszym i podstawowym. Jeśli zaś odrzucasz to przykazanie, odrzucasz zaproszenie do Królestwa Niebieskiego na ucztę. To uczta miłości. Bo Królestwo jest Królestwem Miłości.

XXXI Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych

I msza: Hi 19,1.23-27a; Ps 27,1.4.7.8b.9a.13-14; 1 Kor 15,20-24a.25-28; Ap 1,5-6; Łk 23,44-46.50.52-53;24,1-6a

II msza: Dn 12,1-3; Ps 42,2-3.5; Ps 43,3-4; Rz 6,3-9; J 3,16; J 11,32-45

III msza: Mdr 3,1-6.9; Ps 103,8,10.13-18; 2 Kor 4,14--5,1; J 6,40; J 14,1-6

Syn Boży otworzył i przygotował dom Ojca dla wszystkich usprawiedliwionych przez wiarę. W samotności, osobiście wykonał pozostałe ziemskie zadania Mesjasza, zanim powróci do wykonywania niebieskiej roli Syna Bożego. Tam będzie w przyszłości oczekiwał na wszystkich swoich uczniów.Powróci jeszcze raz na ziemię, aby zabrać do Ojca wszystkich, którzy w Niego uwierzą Po zmartwychwstaniu wróci do Ojca, aby posłać Ducha Świętego. Na ziemi już prawie wszystko zostało przygotowane do powrotu ludzi do Boga przez wiarę, aby mogli być tam, gdzie jest Bóg, Ojciec, Syn i Duch Boży.

XXXI Niedziela Zwykła, Rok B

Ap 7,2-4.9-14; Ps 24,1-6; 1 J 3,1-3; Mt 11,28; Mt 5,1-12a

Wypowiadane przez Jezusa słowa Błogosławieństw rodzą się ze spojrzenia na uczniów. Słowa Błogosławieństw opisują codzienność uczniów, dotykają uczuć i stanów, których źródło tkwi w ich codzienności. Te słowa oddają prawdę życia i serca ludzi, stanowią niejako opis ich tożsamości. Aby rozumieć Słowa Błogosławieństw mamy wpatrywać się w Chrystusa, kontemplować Chrystusa. Drogą do ożywienia w sobie nadziei, które one niosą, może być przybliżenie się i wpatrywania się w Maryję, w świętych i błogosławionych i tych, którzy cieszą się chwałą nieba, a nie zostaną może nigdy ogłoszeni tu na ziemi błogosławionymi.

XXX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Rz 11, 1-2a. 11-12. 25-29; Ps 94 (93), 12-13a. 14-15. 17-18 (R.: por. 14a); Mt 11, 29ab; Łk 14, 1. 7-11

Pycha i pokora, zarozumiałość i uniżenie się - nadal jednak stanowią temat pod rozważanie, gdyż słabości je przerastają. Dlatego ludzie powinni przestać myśleć o sobie z taką wyższością, a zacząć pokornie usuwać się w cień. Powinny zamilknąć, przyjmując do wiadomości, że nic ważnego, ani mądrego nie mają do przekazania, a ich zdanie nie jest aż tak ważne. Powinny nastroić serca na pokorę i nie zajmować innych swoją osobą.

XXX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Rz 9,1-5; Ps 147B, 12-13. 14-15. 19-20 (R.: por. 12a); J 10, 27; Łk 14, 1-6

Bóg jest Panem. On jest Stwórcą. Tylko zna wszystko, całą prawdę, On rozumie, obejmuje swoją myślą, kieruje nią. Bóg wszechmocny, Bóg wielki, Bóg, Pan, Król. Człowiek wobec Boga, jest niczym mrówka wobec kosmosu. Jaki ma wpływ na wydarzenia zachodzące w kosmosie? Bóg w sobie stworzył cały świat. W swoim wnętrzu począł go i nieustannie go prowadzi.

XXX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Rz 8, 31b-39; Ps 109 (108), 21-22. 26-27. 30-31 (R.: 26b); Łk 19, 38; Łk 13, 31-35

Jezus z woli Ojca przyjdzie do Jerozolimy i tam będzie pojmany i tam zostanie skazany. Choćby szatan zabiegał szczególnie, straszył i groził, Bóg przeprowadzi swoje dzieło tak, jak zaplanował. Nie należy słuchać żadnych wieści ze świata, bo te będą jedynie odciągały nas od trwania w miłości. Wprowadzać będą niepokój, zamęt, burzyć nasze relacje miłości, wsączać zazdrość, pychę, służyć miłości własnej. To, co ma się stać - stanie się.

XXX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Ef 2, 19-22; Ps 19 (18), 2-3. 4-5 (R.: 5a); Łk 6, 12-19

Wybór dwunastu apostołów nie był przypadkowym. Jezus już wcześniej powołał ich i jako jego uczniowie chodzili za nim. Przypatrywali się, słuchali i rozważali w sercu znaczenie tych wszystkich znaków, jakie widzieli. Słowa Jezusa nie były zwyczajnymi, Jego nauka zdawała się być nową, Jego postać tchnęła dziwną mocą. Tam, gdzie pojawiał się Jezus, szło szczęście, błogosławieństwo, a ludzie wielbili Boga za otrzymywane łaski. Jezus mówił zadziwiające rzeczy o Królestwie Niebieskim, postać Boga - Ojca również była niezwykła.

XXX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Rz 8, 18-25; Ps 126 (125), 1-2ab. 2cd-3. 4-5. 6 (R.: por. 3a); Por. Mt 11, 25; Łk 13, 18-21

Początek nasz to parę osób. W nich Bóg zasiał swoje ziarno. Po kilku latach jest to ogromna Wspólnota ludzi zamieszkujących cały świat. Skąd siła? Skąd moc, by tak szybko się rozprzestrzenić? Wytłumaczeniem może być jedynie Duch Święty, bowiem to On tchnie gdzie chce, kiedy chce. Ta mała grupa osób przecież nie podjęła się czynnej pracy apostolskiej.

XXX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Rz 8, 12-17; Ps 68 (67), 2 i 4. 6-7ab. 20-21 (R.: por. 21a); J 17, 17ba; Łk 13, 10-17

Jezus przychodzi, aby uwolnić człowieka z tego, co go zniewala, jest bolączką oraz tego, co mu przeszkadza normalnie żyć. Chrystus jest tym, który niesie wolność, uwolnienie, wyzwolenie! Człowiek przez grzech pierworodny został zniewolony. To zniewolenie jest wieloaspektowe i obejmuje właściwie wszystkie sfery życia człowieka i wszystkie sfery jego osobowości. Zniewolenie jest piętnem, z którym się rodzi, żyje i umiera.

XXX Niedziela Zwykła, Rok B

Mk 10,46-52

„Jezu, Synu Dawida, ulituj się nade mną” – to słowa niewidomego żebraka Bartymeusza, który wytrwale modlił się o uzdrowienie.

Postać Bartymeusza jest tu przykładem i przenośnią dla nas współczesnych chrześcijan. Możemy widzieć, a jednocześnie być ślepi. Słowa te niejako zaprzeczają sobie, ponieważ widzimy otaczający nas świat, ale poprzez swoją duchową ślepotę nie odróżniamy dobra od zła.

XXX Niedziela Zwykła, Rok B

Jr 31, 7-9; Ps 126 (125), 1-2ab. 2cd-3. 4-5. 6 (R.: por. 3); Hbr 5, 1-6; Por. 2 Tm 1, 10b; Mk 10,46-52

Chcąc ujrzeć Chrystusa w sposób fizyczny, oczami swego ciała, musiał najpierw Bartymeusz uwierzyć, czyli ujrzeć Jezusa oczyma swej duszy. Mógł przecież zignorować to, że Chrystus przechodzi drogą, przy której on siedział. Budząca się w jego sercu wiara kazała mu krzyczeć i wołać: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!”. Jego wołanie musiało być tak przejmujące, tak wielkie wrażenie czyniło na ludziach, którzy otaczali Jezusa, że aż nie mogli tego słuchać. Ewangelia mówi, że „wielu nastawało na niego, żeby zamilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: «Synu Dawida, ulituj się nade mną!»”.