XXIV Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

1 Tm 4, 12-16; Ps 111 (110), 7-8. 9. 10 (R.: por. 2a); Mt 11, 28; Łk 7, 36-50

Przypatrzmy się dobrze tej kobiecie. Wdzięczność, jaka się w niej rodzi za darowane czyny, miłość, jaka rozkwita w jej duszy, przewyższa niejedno uczucie kierowane do Boga przez tak zwanego człowieka porządnego, wierzącego. To miłość tak wielka, tak piękna i czysta w swym wyrazie, że niejedna dusza mogłaby wziąć z niej przykład. Nie bójmy się tego porównania do kobiety grzesznej znanej w całym mieście ze swego prowadzenia. Skoro Bóg przyrównuje nas w swojej miłości do Jego oblubienicy, to każde nasze odejście traktuje, jako zdradę. Każdy grzech, każda słabość plami nas, naznaczając piętnem zdrady.

XXIV Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Bolesnej

Hbr 5, 7-9; Ps 31 (30), 2-3b. 3c-4. 5-6. 15-16. 20 (R.: por. 17b); J 19, 25-27 lub Łk 2, 33-35

Rozważana dzisiaj Ewangelia ukazuje nam ostatnie godziny ziemskiego życia Jezusa. Wiszący na krzyżu Zbawiciel za chwilę umrze, a Jego „Serce, które tak bardzo ludzi ukochało, „ zostanie przebite włócznią żołnierza. Maryja będzie świadkiem tego smutnego wydarzenia. Wpierw jednak wybrzmią słowa testamentu wobec Maryi i umiłowanego ucznia: ”Niewiasto, oto syn Twój” i „Synu, oto Matka twoja”.

XXIV Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Święto Podwyższenia Krzyża Świętego

Lb 21, 4b-9; Ps 78 (77), 1-2. 34-35. 36-37. 38 (R.: por. 7b); Flp 2, 6-11; J 3, 13-17

Krzyż... Dwie poprzecznie zbite belki, które stały się narzędziem okrutnej śmierci Chrystusa, ale zarazem symbolem Jego zwycięstwa nad szatanem i grzechem. Dzisiejszy dzień, jest dobą okazją dla każdego z nas do refleksji: czym jest dla mnie krzyż, co on oznacza w moim życiu?Nie jest on sprawą wcale łatwą. Buntujemy się, nie chcemy dźwigać naszych codziennych krzyży, obowiązków. Pamiętajmy o jednym, że Jezus biorąc swój krzyż na ramiona wziął także i nasze krzyże. Gdy to sobie uzmysłowimy, to może będzie nam nie tyle lżej, ale będziemy mieć świadomość, iż jest Ktoś, kto nam pomaga.

XXIV Niedziela Zwykła, Rok B

Iz 50, S-9a; Ps 116A (114), 1-2. 3-4. 5-6. 8-9 (R.: por. 9); Jk 2, 14-18; Ga 6, 14; Mk 8, 27-35

Pismo święte, dzisiaj odczytywane, podkreśla dwojaką postawę Sługi: dobrowolne i ciche przyjęcie cierpienia oraz pełne ufności zdanie się na Boga. Proroczy i wzruszający opis postawy Jezusa, który dobrowolnie pójdzie na mękę i śmierć, by wypełnić rozkaz Ojca. Lecz także prorocza zapowiedź pogodnej ufności, z jaką Jezus podejmie ostateczne cierpienie, całkowicie pewien pomocy Ojca: „Pan Mnie wspomaga, dlatego jestem nieczuły na obelgi, dlatego uczyniłem twarz moją jak głaz i wiem, że wstydu nie doznam” Jest to jakby wstęp do ostatecznego triumfu, zarówno do zmartwychwstania i chwały, jak i do zbawienia człowieka.

XXII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Kol 1,15-20; Łk 5,33-39

Często człowiek w wirze codziennych spraw, zatraca gdzieś tę świeżość pierwszej miłości, radość odkrywania świata, zachwytu nad jego pięknem, nad mądrością Boga, który go stworzył. Bóg chce „odświeżyć” nasze serca, „odkurzyć” nasze dusze. Pragnie, abyśmy otworzyli się jeszcze bardziej na obecność Miłości w nas. Abyśmy zachwycili się jej pięknem, rozradowali się i tą radością dzielili z bliskimi. Nie powracajmy do starych form zachowań. Spróbujmy na nowo spojrzeć na tych, z którymi dzielimy swoje życie. Spróbujmy dojrzeć w nich Boga Miłości. Przecież również naszych bliskich stworzył z ogromu swej Miłości i do Miłości. Niech nasza wiara będzie radosna. Niech nasza wiara będzie widoczną miłością. Niech nasza wiara porywa innych, a nie zraża.

XXII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Kol 1,9-14; Łk 5,1-11

Jezus poleca Szymonowi wypłynąć na jezioro i zanurzyć sieci w momencie, gdy ten niedawno wrócił właśnie z połowów całonocnych i nic nie złowił. Sytuacja wydaje się, co najmniej dziwna, żeby nie powiedzieć bezsensowna. Każdy rozsądny człowiek poszedłby do domu odpocząć pełen niezadowolenia, zmęczenia i zniechęcenia. Jeszcze odpowiedziałby Jezusowi, co myśli o ponownym wypłynięciu na połów.

XXII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Kol 1,1-8; Łk 4,38-44

Widzimy tutaj dwa bardzo ważne momenty. Pierwszy to przyjście Jezusa, który wszystko wie i przychodzi z troski o człowieka. Drugi to zdanie sobie sprawy przez człowieka, że potrzebuje pomocy Boga, bo sam nie da sobie rady. Tak dzieje się też w naszym życiu. Dobrze byłoby, abyśmy zastanowili się nad ty faktem obecności Jezusa w naszym życiem. Bo ten fakt jest niezaprzeczalny. Tym bardziej, że podczas Świąt Bożego Narodzenia otrzymaliśmy Dar Miłości - Jezusa. Nie jest to pierwszy lepszy prezent, z którego człowiek się ucieszy, albo i nie, a potem kładzie w kąt i zapomina o nim. Obecność Jezusa złożona w naszych sercach jest czymś więcej. Bóg chciałby jeszcze nam pewne sprawy wytłumaczyć.

XXII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Kol 1,9-14; Łk 5,1-11

Jezus poleca Szymonowi wypłynąć na jezioro i zanurzyć sieci w momencie, gdy ten niedawno wrócił właśnie z połowów całonocnych i nic nie złowił. Sytuacja wydaje się, co najmniej dziwna, żeby nie powiedzieć bezsensowna. Każdy rozsądny człowiek poszedłby do domu odpocząć pełen niezadowolenia, zmęczenia i zniechęcenia. Jeszcze odpowiedziałby Jezusowi, co myśli o ponownym wypłynięciu na połów.

XXII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Kol 1,1-8; Łk 4,38-44

Rodowód, jaki został przedstawiony ma nam uświadomić pochodzenie wszystkich ludzi od Boga. Bez względu na to, na ile dokładnie został ukazany, nie chodzi tutaj o wyliczenie wszystkich potomków Jezusa. Nie chodzi też o udowodnienie nam, że prawdziwie wywodzi się On z rodu Dawida. Dzisiaj pragniemy pokazać co innego. Dzisiaj sam Bóg pragnie, aby Prawda o naszym pochodzeniu wyryła się głęboko w naszych sercach i dawała nam poczucie radości, bezpieczeństwa i pokoju.

XXII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

1Tes 5,1-6.9-11; Łk 4,31-37

„Zdumiewali się Jego nauką, gdyż słowo Jego było pełne mocy”. To jedno zdanie niech posłuży nam za podstawę do rozważań. Jezus rozpoczął swoją nauczycielską działalność w wieku ok. trzydziestu lat. Od razu Jego nauka poparta czynami robiła na ludziach ogromne wrażenie. Sami musimy przyznać, że nie spotykamy, na co dzień kapłanów przemawiających do nas z taką mocą słowa, czyniących cuda, uzdrawiających, wyrzucających złe duchy. Taki kapłan zdarza się raz na jakiś czas. Dlatego szanujmy swoich kapłanów i módlmy się za nich, by tak zjednoczyli się z Jezusem, aby Boska moc była w ich słowach i całej postawie.

XXII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

1 Tes 4, 13-18; Ps 96 (95), 1 i 3 4-5. 11-12. 13 (R.: por. 13ab); Łk 4, 18; Łk 4, 16-30

„Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski od Pana.” Słowa te czytał Jezus w synagodze i odniósł je do siebie. To wzburzyło słuchających. Również i w tym momencie Jezus był znakiem sprzeciwu. Jakże często wywoływał sprzeciw szczególnie faryzeuszy, bardziej uczonych Żydów. Zastanawiające jest to, że prości, biedni ludzie słuchali Go z przejęciem, z zapartym tchem i odczytywali znaki. A ci, co do tego byli powołani, nie czynili tak. Nie rozumieli lub też nie chcieli tego rozumieć. Wygodniej im było walczyć z Bogiem, niż Go wysłuchać i wypełniać to, o czym mówił.