XXVIII Niedziela Zwykła, Rok B

Mdr 7, 7-11; Ps 90 (89), 12-13. 14-15. 16-17 (R.: por. 14a); Hbr 4, 12-13; Mt 5, 3; Mk 10, 17-30

„Co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?” Dlaczego jest to tak bardzo ważne pytanie? Bo to pytanie o sens życia. Odpowiedź Jezusa jest zdecydowana: nie wystarczy zwykłe uczciwe życie: nie zabijałem, nie kradłem... To Bogu nie wystarcza.

XXVII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Jl 4, 12-21; Ps 97 (96), 1-2. 5-6. 11-12 (R.: 12a); Łk 11, 28; Łk 11, 27-28

Fragment dzisiejszy powinien w naszych sercach wzbudzić radość. Przecież to my słuchamy słowa Bożego. Staramy się je zachowywać. Zauważmy, że to już kolejny fragment Ewangelii skierowany bezpośrednio do nas. Jezus już wtedy mówił do nas. Czyż to nie jest cudowne, Bóg myślał o wszystkich kierował swoje słowa do całej ludzkości, ale i każdego z osobna.

XXVII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Jl 1, 13-15; 2, 1-2; Ps 9, 2-3. 6 i 16. 8-9 (R.: por. 9a); J 12, 31b-32; Łk 11, 15-26

Belzebub to imię księcia złych duchów. Szatan to przeciwnik Boga i wszystkiego, co Boże. Oni zbuntowali się przeciwko Bogu i uznali siebie za Jemu równych. Syn Boży odnosi nad nimi zwycięstwo w mocy Ducha Świętego.

Jezus usuwa demony mocą Ducha Świętego, a to znaczy, że jest Mesjaszem, że królestwo Boże odnosi zwycięstwo nad szatanem, Belzebubem, demonami, co oznacza, że odnosi zwycięstwo nad całym królestwem ciemności.

XXVII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Ml 3, 13-20a; Ps 1, 1-2a. 3. 4 i 6 (R.: por. Ps 39, 5ab); por. Dz 16, 14b; Łk 11, 5-13

„Jeśli więc wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, o ileż bardziej Ojciec z nieba da Ducha Świętego tym, którzy Go proszą.” Będziemy chcieli dzisiaj uzmysłowić sobie rzecz bardzo istotną dla naszych wzajemnych relacji z Bogiem. Bardzo pragnie On, abyśmy prawdziwie poczuli się Jego dziećmi. Cóż to znaczy? Oznacza to, iż nasz stosunek do Boga będzie bliższy niż dotychczas. Mniej oficjalny. Cieplejszy. Bóg chciałby, abyśmy naprawdę wierzyli, że On jest Ojcem, a nie sędzią. Jest Miłością, a nie surowością. Jest łagodnością. Chciałby, abyśmy mieli to wewnętrzne przekonanie, iż Bóg nas kocha i możemy do Niego zwracać się ze wszystkim.

XXVII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Jon 4, 1-11; Ps 86 (85), 3-4. 5-6. 9-10 (R.: 15a); Rz 8, 15; Łk 11, 1-4

Bóg umiłował nas miłością odwieczną. Posłał swego Syna, aby zaświadczył o tej miłości. Syn zaś, całym swoim życiem, męką, śmiercią i Zmartwychwstaniem pokazywał nam oblicze Boga, który jest Miłością, Całym sobą świadczył o tym, jaki jest Bóg. Ale On nie tylko mówił, działał, byśmy zobaczyli, jaki jest, ale Jezus uczył odpowiednich relacji do Boga.

XXVII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Jon 3, 1-10; Ps 130 (129), 1-2. 3-4. 7bc-8 (R.: por. 3); Łk 11, 28; Łk 10, 38-42

„Maria wybrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona.” Oto mamy w jasny, przystępny sposób przedstawione, jaka powinna być nasza postawa, co dla nas powinno być najważniejsze, jaką obierać hierarchię wartości. Będąc duszami najmniejszymi tym bardziej powinniśmy wziąć sobie do serca to pouczenie, tę scenę. Szukajmy siebie i odnajdujmy w postawie Marii, bowiem jest to na wskroś postawa duszy małej, duszy, która uznała swoją totalną nędzę oraz wielkość Boga.

XXVII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Jon 1, 1 – 2, 11; Jon 2, 3. 4. 5. 8 (R.: por. 7c); J 13, 34; Łk 10, 25-37

Przyjrzyjmy się całej tej scenie, rozmowie Jezusa z uczonym. Jezus mówił o miłości Boga i bliźniego. O ile, co do miłości Boga nie było żadnych pytań, o tyle miłość bliźniego wzbudziła pewne wątpliwości. Dlatego człowiek ten pyta: „A kto jest moim bliźnim?” Jeśli weźmiemy pod uwagę, iż pytanie zadaje uczony, a w przypowieści pojawia się kapłan i lewita, jako postacie negatywne, natomiast postacią pozytywną okazuje się Samarytanin - a więc człowiek z grupy społecznej nielubianej, nieuznawanej przez uczonych w Piśmie, to powinno nas to głęboko zastanowić. Na co nam dzisiaj Jezus zwraca uwagę?

XXVII Niedziela Zwykła, Rok B

Rdz 2, 18-24; Ps 128 (127), 1-2. 3. 4-6 (R.: por. 5); Hbr 2, 9-11; 1 J 4, 12; Mk 10, 2-16

Dziś w Słowie Bożym otrzymujemy równie niełatwe teksty. Nie chciał Bóg, aby człowiek żył samotnie na tej ziemi. Według stwórczego zamysłu, zostaliśmy nie tylko powołani do życia, ale także powołani do tworzenia wspólnoty. Najpiękniejszą z nich jest małżeństwo, które jako jedyne przymierze zawarte w imię miłości daje prawo do opuszczenia rodziców, (ale nie zapomnienia o nich) i w wolny sposób powierzenia sobie wzajemnie praw do siebie. Piękne to, bo zrodziło się z pomysłu Boga, trudne, bo dotyczy ludzi, których grzeszna natura prowadzi nierzadko na manowce błędnych interpretacji Bożych zamysłów.

XXVI Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Ba 4, 5-12. 27-29; Ps 69 (68), 33-35. 36-37 (R.: por. 34a); Por. Mt 11, 25; Łk 10, 17-24

Siedemdziesięciu dwóch uczniów powróciło z pierwszej samodzielnej misji do wybranych przez Jezusa miast i wsi. mieli przygotować ludzi na przyjście Jezusa, jako Mesjasza, mieli mówić: "Już blisko was jest królestwo Boże", my już słyszeliśmy, widzieliśmy i uwierzyliśmy.

Napełnienie Duchem oznacza poddanie się prowadzeniu i mocy Ducha Świętego. Nie oznacza ilości, lecz postawę. O poddaniu życia Duchowi Świętemu czytamy kilka razy. Pismo święte opisuje, że owocem napełnienia Duchem Świętym jest radość, szczęście oraz uwielbienie Boga.

XXVI Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Wj 23, 20-23; Ps 91 (90), 1-2. 3-4. 5-6. 10-11 (R.: por. 11); Ps 103 (102), 21; Mt 18, 1-5. 10

„Uczniowie przystąpili do Jezusa z pytaniem: Kto właściwie jest największy w królestwie niebieskim?” Zastanówmy się przez chwilę nad pobudkami tego pytania. Zadając to pytanie myśleli o sobie. Każdy z nich miał jakieś wyobrażenie o tym, jak jest w niebie. Jezus ciągle wspominał o swoim królestwie. W głębi swych serc liczyli na to, iż Jezus właśnie ich dostrzeże, jako tych kandydatów do Jego Królestwa. W nich, tak jak w każdym człowieku była pycha. Ona skłaniała ich serca ku temu, by sądzić, że to oni są tymi wybranymi, jedynymi. Nie łudźmy się. Każdy z nas, gdzieś w głębi serca, mimo całej nędzy, jaką w sobie widzi, ma nadzieję, że właśnie jego Jezus dostrzeże, jako tego wybranego do królestwa.

XXVI Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Ne 8,1-4a.5-6.7b-12; Ps 19,8-11; Mk 1,15; Łk 10,1-12

„Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście, więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki.” Te zdania uczynimy dzisiaj tematem naszych rozważań. Co oznacza w tym fragmencie słowo „żniwo?” Otóż, tym żniwem są spragnione Bożej miłości dusze. Żniwem jest właściwie cały świat, bowiem na całym świecie żyją dusze potrzebujące nawrócenia. Kim są robotnicy?