XX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Sdz 6, 11-24a; Ps 85 (84), 9. 11-12. 13-14 (R.: por. 9); 2 Kor 8, 9; Mt 19, 23-30

Bogaty nie chce czegoś stracić. Stopniowo traci wrażliwość na inne, większe wartości, bo troska o utrzymanie tego, co sobie tak bardzo ceni, wyjaławia go wewnętrznie.To wcale nie ktoś, kto posiada, ale ktoś kto jest posiadany przez to co kocha nadmiernie.

Dlaczego mu tak trudno wejść do Królestwa Bożego ? tworzą je Ci wszyscy, którzy odważyli się nie zachowywać swego życia i tego co by ich ożywiało wyłącznie w mentalności ludzkiej i ziemskiej.

XX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Sdz 2, 11-19; Ps 106 (105), 34-35. 36-37. 39-40. 43ab-44 (R.: por. 4); Mt 5, 3; Mt 19, 16-22

Na czym polega nasze podobieństwo do bogatego młodzieńca? Przyszedł on do Jezusa z pytaniem, co ma robić, aby otrzymać życie wieczne. Jezus wskazał mu na przykazania. Wystarczy, że każdy z nas będzie je wypełniać, a życie wieczne ma zapewnione. Jednak Jezusowi chodzi o coś więcej. Gdy młodzieniec ten stwierdził, że od dawna ich przestrzega, Jezus mu odpowiedział: „Jeśli chcesz być dokonały, idź sprzedaj, co posiadasz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną”.

XX Niedziela Okresu Zwykłego, Rok B

Prz 9, 1-6; Ps 34 (33), 2-3. 10-11. 12-13. 14-15 (R.: por. 9a); Ef 5, 15-20; J 6, 56; J 6, 51-58

To, co jest podstawą istnienia – Duch - nadal traktowane jest z pobłażaniem, lekceważeniem lub jest zupełnie pomijane. Kiedy człowiek otworzy się na Ducha? Dopóki zajmuje się tym, co śmiertelne, to i jego całe życie ma w sobie tę przemijalność, a wszystko kieruje się ku śmierci. Nie ma nic trwałego. By mógł być wiecznym, musi otworzyć się na Tego, który tę wieczność daje, który sam jest wieczny, a w dodatku, który jako jedyny zdolny jest dawać życie.

XIX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Ap 11, 19a; 12, 1. 3-6a. 10ab; Ps 45 (44), 7 i 10. 11-12. 14-15 (R.: por. 10b); 1 Kor 15, 20-26; Łk 1, 39-56

„Wielbi dusza moja Pana, i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.” Te słowa, jak i cały hymn są wielkim uwielbieniem Boga i dziękczynieniem za wszelkie Jego dzieła, które objawiają niepojęte Boże Miłosierdzie. Wydają się nam znane i oczywiste. Wielokrotnie powtarzaliśmy je, jako słowa modlitwy. Kościół często przytacza Magnificat, szczególnie, jako modlitwę dziękczynienia i uwielbienia mimo to postarajmy się na ten czas odejść od naszego stereotypu myślenia o tych słowach i spróbujmy razem jeszcze raz odkryć je na nowo, zachwycić się, a i przyjąć, jako swoją modlitwę.

XIX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Joz 24, 1-13; Ps 136(135), 1-3. 15-18.21-24; 1 Tes 2, 13; Mt 19, 3-12

Ten fragment jest zwróceniem uwagi na to, co tak powszechne staje się teraz w świecie. Człowiek niszczy więzi, które Bóg dał człowiekowi, by mógł zaznawać szczęścia, by mógł się doskonalić, by mógł kroczyć drogą świętości w małżeństwie. Wszelkie działania temu przeciwne niszczą to, co Boskie w relacjach, niszczą dobro i miłość.

XIX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Joz 3, 7-10a. 11. 13-17; Ps 114 (113A), 1-2. 3-4. 5-6; Ps 119 (118), 135; Mt 18, 21 – 19, 1

Bóg jest Miłością. Boże serce wypełnione jest miłosierdziem dla każdej istoty. Bóg kocha nieskończenie, bez stawiania warunków i granic. Mówiliśmy już wczoraj, że miłość Boga jest wieczna, więc nigdy się nie kończy. Jej cechami jest między innymi ciągła łagodność, litość, przebaczenie, miłosierdzie. Jezus na przykładzie nielitościwego dłużnika daje nam pewne pouczenie: „Czyń swemu bliźniemu to, co sam chciałbyś doznawać”. Bóg okazuje swą cierpliwość wobec upadków, nieustannie. Nieustannie przebacza, podnosi, czeka na powrót. Nieustannie daje szansę na poprawę. Czyni tak, bo Jego miłość jest doskonała. W swej doskonałości zakłada przebaczanie.

XIX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Pwt 34, 1-12; Ps 66 (65), 1-3a. 5 i 8. 16-17 (R.: por. 20 i 9a); 2 Kor 5, 19; Mt 18, 15-20

„Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich”. Słowa te są nam dobrze znane, często przez nas stosowane, ale czy do końca rozumiane i przyjmowane z wiarą? Aby urzeczywistniała się Jego obecność, musi mieć miejsce spotkanie w imię Jezusa. Bardzo ważne są tu słowa „w imię Jezusa”. Rozumiemy je zazwyczaj jako spotkanie Wspólnoty, spotkanie modlitewne, jako wspólną modlitwę kilku osób w jakiejś intencji. Ale zwróćmy dzisiaj uwagę na jeszcze jedną rzecz.

XIX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Pwt 31, 1-8 ; Pwt 32, 3-4cd. 7. 8. 9 i 12 (R.: por. 9a); Mt 11, 29ab; Mt 18, 1-5. 10. 12-14

Bóg Ojciec troszczy się o każde najmniejsze jagnię, które zaginęło z Jego domu. Jezus daje o tym świadectwo mówiąc: „Tak też nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, żeby zginęło jedno z tych małych”. Kim jest „jedno z tych małych?” O kim mówi Jezus? Małymi są nasi bliscy i znajomi. Małym wobec Boga jest każdy człowiek. Tylko nie każdy uznaje tę swoją małość.

XIX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Mdr 3, 1-9; Ps 112 (111), 1-2. 5-6. 7-8. 9 (R.: por. 9a); 2 Kor 9, 6-10; J 12, 26; J 12, 24-26

„Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity. Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne.” Dzisiaj rozważymy sprawę naszego podejścia do swojego życia, do wszystkiego, co nas dotyczy, co jest naszym. Zwrócimy też uwagę na sens istnienia, na jego cel.

XIX Niedziela Zwykła, Rok B

1 Krl 19,4-8; Ef 4,30-5,2; J 6,41-51

„Duch daje życie, ciało na nic się nie przyda. Słowa, które Ja wam powiedziałem, są duchem i są życiem.”. Zastanawiające jest, dlaczego człowiek będąc śmiertelnym, a pragnąc stać się nieśmiertelnym, szuka tej nieśmiertelności głównie w świecie materialnym. Bowiem nawet próby pozostawienia po sobie „pamięci” u potomnych, stają się jedynie nieudolnymi próbami. Niewiele osób pamiętanych jest przez świat. W dodatku z czasem ta pamięć przygasa. Współcześnie można zapisać w pamięci komputera wiele danych, tworzy się całe zbiory danych w specjalnych ośrodkach naukowych. Jednak do tejże pamięci nie trafia każdy. Człowiek szuka sławy, szuka uznania. I czyni to na swoim polu działania.

XVIII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok B

Pwt 6, 4-13; Ps 18 (17), 2-3. 7. 47 i 51 (R.: 2); 2 Tm 1, 10b; Mt 17, 14-20

„Jeśli będziecie mieć wiarę jak ziarnko gorczycy, powiecie tej górze: przesuń się stąd tam!, a przesunie się. I nic niemożliwego nie będzie dla was”. Słowa te znane są bardzo dobrze wszystkim wierzącym. Jednak traktowane nieco pobłażliwie. Tak, jak traktuje się dzieci, które są przecież małe, niewiele wiedzą, niewiele rozumieją, są naiwne. Zwróćmy uwagę, że często tak traktujemy Jezusa mówiącego te słowa. Po prostu nie wierzymy, ujawnia się nasza niewiara, nasze niedowierzanie Bogu.